Bulut gecenin en sessiz saatinde nöbet kulübesinin önünde duruyordu.
Gökyüzü kapkaranlıktı, yıldızlar bile çekilmiş gibiydi.
Ellerini montunun cebine soktu, ama içindeki üşüme geçmedi.
Soğuk havadan değildi bu.
Aklı Asel'deydi.
Telefonu cebinden çıkardı.
Ekran karardıktan sonra tekrar açıldı.
İsmini yazdığı sohbetin üstüne parmağı takılı kaldı.
Yazmadı.
Çünkü artık her yazdığı cümle, biraz daha kendinden eksiltiyordu.
⸻
Asel aynı saatlerde uykusuzdu.
Yatağın içinde sağa sola dönüp duruyordu.
Bulut'un son mesajı beyninde yankılanıyordu.
"Dönünce hâlâ aynı yerde olursan."
Aynı yerde olmak...
Ne demekti bu?
Aynı duyguda mı?
Aynı kararsızlıkta mı?
Yoksa aynı korkuda mı?
Asel gözlerini kapattı.
Ama kapattıkça geçmiş açılıyordu.
⸻
Yıllar önce.
Asel bir hastane koridorunda oturuyordu.
Elinde soğumuş bir kahve, gözlerinde bitkinlik.
Doktor karşısına geçmişti.
— Duygusal olarak hazır mısınız?
O gün ilk kez anladı...
İnsan bazı şeylere hiçbir zaman hazır olamıyordu.
Sonra bir gidiş.
Bir vedasızlık.
Bir "ben buna devam edemem" cümlesi.
O günden sonra Asel,
yarım kalan her şeye mesafeli oldu.
⸻
Telefonu eline aldı.
Bulut'un profil fotoğrafına baktı.
Gülmüyordu.
Ama sert de durmuyordu.
"Beni korkutan o değil," diye düşündü.
"Beni korkutan, onun iyi niyeti."
⸻
Görev yerinde bir hareketlilik oldu.
Bulut'un telsizi cızırdadı.
— Bulut, hazır ol.
Bir anlığına kalbi hızlandı.
Adrenalin düşüncelerini susturdu.
İşte o an anladı:
Kaçmak, bazen hayatta kalmaktı.
Ama duygulardan kaçınca...
geriye hep eksik bir insan kalıyordu.
⸻
Sabahın ilk ışıklarıyla Bulut bir duvarın kenarına oturdu.
Yorgundu.
Ama en çok ruhu yorulmuştu.
Telefonunu tekrar eline aldı.
bulutyaman:
Ben seni beklemiyorum Asel.
Durdu.
Mesajı silmedi.
bulutyaman:
Ama senden kaçmıyorum da.
Gönderdi.
⸻
Asel mesajı okuduğunda kalbi sıkıştı.
İşte bu cümle...
Ne baskı vardı, ne sitem.
Sadece dürüstlük.
Parmakları titredi.
aselsoykan:
Bazen kaçmadığını sanırsın...
ama aslında duvar örüyorsundur.
bulutyaman:
Duvarlar yıkılmak için vardır.
Asel gözlerini kapattı.
Gülümsedi ama gözleri doldu.
aselsoykan:
Herkes yıkamaz Bulut.
bulutyaman:
Ben denemek istiyorum.
Sessizlik.
Uzun.
Ağır.
Asel telefonu göğsüne bastırdı.
İlk kez,
"belki" dedi içinden.
Asel'in korkusu geçmişten mi geliyor,
yoksa Bulut'un fazla "gerçek" olmasından mı?