Sabah olduğunda grup daha önceki günlerden farklı olarak daha hazırlıklıydı. Artık sadece merakla hareket etmiyorlardı. Ellerinde harita, eski anahtar, Julia'nın annesinden kalan notlar ve onları kuzeye yönlendiren işaretler vardı.
Kuzey bölgesine giden yol kasabanın diğer taraflarından çok daha sessizdi. Yıllardır fazla kullanılmadığı belli olan patika, onları ağaçların ve kayalıkların arasından uzak bir bölgeye götürüyordu.
Robert sürekli çevreyi kontrol ediyordu. Normalde korktuğu için geri duran kişi olsa da bu kez dikkati grubun işine yarıyordu. Her sesi, her hareketi fark etmeye çalışıyordu.
Brandon onun bu halini görünce şaşırdı.
"Bugün garip şekilde dikkatli davranıyorsun."
Robert omuzlarını kaldırdı.
"Birimizin dikkatli olması gerekiyor."
Bu sefer Brandon bile ona karşı çıkmadı.
Bir süre sonra yol ikiye ayrıldı. Eski haritada tek bir yol görünüyordu ama gerçekte iki farklı geçit vardı.
Camila hemen durdu ve çevreyi incelemeye başladı.
Diğerleri sadece iki yol görürken Camila farklı bir şey fark etmişti. Kayaların üzerindeki küçük çizikler, insanların yıllar önce buradan geçtiğini gösteriyordu.
"Sol taraf."
Herkes ona baktı.
Camila açıklamasını yaptı.
"Eski insanlar yolu taşlara göre değil, işaretlere göre seçmiş. Buradaki izler daha eski."
Bu, grubu doğru yola götürdü.
Saatler sonra ağaçların arasından eski taş yapı görünmeye başladı.
Herkes sessizleşti.
Çünkü fotoğrafta gördükleri yer karşılarındaydı.
Ama gerçek hali çok daha büyüktü.
Taşların üzerinde aynı sembol vardı.
Ve yapının ortasında yıllardır kapalı duran büyük bir bölüm bulunuyordu.
Sandy yavaşça yaklaştı.
"Annem buraya gerçekten gelmiş."
Julia cevap vermedi.
Çünkü artık geçmiş sadece bir hikâye değildi.
Karşılarında duruyordu.
Camila yapıyı incelemeye başladı. Taşların üzerindeki şekillere, çiziklere ve boşluklara bakıyordu.
Sonra anahtarı çıkardı.
Ama hemen kullanmadı.
Çünkü fark ettiği bir şey vardı.
Bu yapı sadece bir kapı değildi.
Bir bulmacaydı. Camila taş yapının önünde uzun süre durdu. Diğerleri sadece eski bir giriş görürken o, yapının üzerindeki detayları incelemeye devam ediyordu. Taşların arasındaki küçük boşluklar, sembollerin sıralanışı ve anahtarın şekli arasında bir bağlantı kurmaya çalışıyordu.
Bir süre sonra anahtarı taş yüzeye yaklaştırdı ama hemen yerleştirmedi.
"Bir sorun var."
Herkes ona döndü.
"Bu anahtar tek başına açmak için yapılmamış."
Brandon şaşırdı.
"Yani ne işe yarıyor?"
Camila elini taşlardaki sembollerin üzerinde gezdirdi.
"Bence bu bir kilit değil. Bir seçim sistemi."
Robert kaşlarını çattı.
"Yani yanlış yaparsak?"
Camila cevap vermeden önce yapıya baktı.
"Muhtemelen hiçbir şey olmaz. Ama yanlış bir hareket başka bir şeyi tetikleyebilir."
Bu cevap Brandon'ın hoşuna gitmedi.
"Yani karşımızda yıllardır kimsenin çözemediği bir taş duvar var ve biz oturup düşünüyoruz."
Camila ona baktı.
"Çünkü düşünmeden hareket eden herkes muhtemelen burada başarısız oldu."
Brandon sustu.
Çünkü bu sefer Camila'nın mantığı açıktı.
Sandy ise yapının kenarlarını inceliyordu. Bir süre sonra taşların arasında farklı bir iz fark etti.
Bu iz, diğerlerinden daha yeniydi.
"Buraya yakın zamanda biri dokunmuş."
Herkes yanına geldi.
Gerçekten de taşların bir kısmında yeni çizikler vardı.
Robert hemen çevreye bakmaya başladı.
"Yani yalnız değiliz."
Bu söz grubun havasını değiştirdi.
Çünkü artık sadece eski bir sırrı araştırmıyorlardı.
Birileri hâlâ buraya geliyordu.
Julia ve Sandy çevreyi kontrol ederken Brandon kayaların arkasına doğru baktı. Her zamanki gibi önce hareket eden oydu.
Bir anda durdu.
Çünkü yerde yeni ayak izleri vardı.
Ama izler onlara ait değildi.
Grup sessizleşti.
İzler doğrudan eski yapıya doğru gidiyordu.
Ve belli ki onları bırakan kişi, onlardan önce buraya gelmişti.
Ayak izlerini gören grup bir süre olduğu yerde kaldı. Herkes aynı şeyi düşünüyordu. Onları günlerdir yönlendiren kişi gerçekten buraya kadar gelmiş olabilir miydi?
Robert bu kez panik yapmak yerine izleri incelemeye başladı. Diz çöktü ve toprağa baktı.
"Yeni."
Herkes ona döndü.
Robert devam etti.
"Çok uzun zaman önce bırakılmamış. Muhtemelen bizden kısa süre önce biri burada."
Bu, Robert'ın beklenmedik şekilde işe yarayan dikkatli tarafını gösteriyordu.
Brandon biraz şaşkın görünüyordu.
"İz okumayı nereden biliyorsun?"
Robert omuzlarını kaldırdı.
"Her şeyi kavga ederek çözmüyorum."
Bu cevap Brandon'ı susturdu.
Camila ise ayak izlerinin yönüne baktı. İzler doğrudan yapının arkasına gidiyordu ama oradan geri dönüş izi görünmüyordu.
Bu durum ona garip geldi.
"Bir şey yanlış."
Julia yanına yaklaştı.
"Neyi fark ettin?"
Camila etrafı gösterdi.
"Buraya gelen biri varsa neden geri gitmemiş?"
Bu soru herkesi düşündürdü.
Çünkü gerçekten de kişi ya hâlâ oradaydı...
Ya da başka bir yoldan ayrılmıştı.
Sandy yapının yan tarafında küçük bir açıklık fark etti. Taşların arasında dar bir geçit vardı ama üzeri yosun ve toprakla kaplanmıştı.
Belki de yıllardır fark edilmeyen ikinci yol buydu.
Camila hemen yaklaştı.
"Bu olabilir."
Geçidi incelediğinde eski yapıdaki sembollerin burada da olduğunu gördü.
Anahtarı çıkardı.
Bu kez anahtarın şekli geçidin yanındaki boşluğa uyuyordu.
Ama yine de hemen kullanmadı.
Çünkü Camila bir şey daha fark etmişti.
Anahtarın üzerindeki semboller, duvardaki sembollerle aynı sırada değildi.
Bir şey eksikti.
Sandy annesinin notlarını açtı ve küçük çizimi tekrar inceledi.
Sonra bir anda durdu.
Çizimdeki üç küçük nokta...
Aslında bir yön gösteriyordu.
Kuzeyi değil.
Yukarıyı.
Camila bunu görünce yapının üst kısmına baktı.
Ve ilk kez yüzündeki şaşkınlık belli oldu.
Çünkü giriş yerde değildi.
Asıl mekanizma, yıllardır herkesin baktığı ama fark etmediği yerdeydi.
Camila'nın fark ettiği detay grubun bütün düşüncesini değiştirdi. Herkes yerde veya duvarlarda bir giriş ararken asıl mekanizmanın yukarıda saklanmış olması, bu yapının sıradan bir kapı olmadığını gösteriyordu.
Eski yapı dışarıdan bakıldığında sadece terk edilmiş taşlardan oluşan bir yer gibi görünüyordu. Ancak yakından incelendiğinde her taşın belirli bir amacı olduğu anlaşılıyordu. Yıllar önce burayı yapan kişiler, buraya ulaşan herkesin kolayca ilerlemesini istememişti.
Camila yapının üst kısmındaki sembolleri incelemeye başladı. Eski çizimler ve anahtar üzerindeki işaretlerle karşılaştırma yaparak doğru sıralamayı bulmaya çalışıyordu. Diğerleri de çevreyi kontrol ederek ona zaman kazandırıyordu.
Sandy özellikle eski taşların arasındaki küçük ayrıntılara dikkat ediyordu. Annesinin bıraktığı ipuçları sayesinde bazı şeyleri diğerlerinden önce fark edebiliyordu. Bu yerin sadece gölle değil, ailesinin geçmişiyle de bağlantılı olduğunu artık daha net anlıyordu.
Robert ise çevre güvenliğini kontrol etmeye devam etti. Daha önce korkusuyla hareket eden biri gibi görünse de bu kez grubun en dikkatli kişilerinden biri olmuştu. Kimsenin fark etmediği küçük sesleri ve hareketleri takip ederek olası tehlikelere karşı hazırlıklı duruyordu.
Brandon ise sabırsızlığını hâlâ kontrol etmekte zorlanıyordu. Bir an önce ne olduğunu görmek istiyordu ama bu kez diğerlerinin uyarılarını dinliyordu. Çünkü karşılarındaki yer, onun alıştığı türden bir sorun değildi.
Bir süre sonra Camila, yukarıdaki sembollerin anahtarla bağlantılı olduğunu çözdü. Anahtar doğrudan bir kapıyı açmıyordu. Yapının içinde gizlenmiş eski sistemi harekete geçiriyordu.
Anahtar yerine yerleştirildiğinde ilk başta hiçbir şey olmadı.
Herkes birkaç saniye bekledi.
Sonra taşların arasından çok hafif bir hareket sesi geldi.
Yıllardır hiç dokunulmamış gibi duran yapı, yavaşça tepki vermeye başladı.
Taşların arasındaki bazı bölümler yer değiştirdi.
Ve eski girişin üzerindeki sembol ilk kez tamamen ortaya çıktı.
Grup artık biliyordu.
Yıllardır aranan giriş tam karşılarındaydı.
Fakat içeride ne olduğunu hâlâ bilmiyorlardı. Taşların hareket etmesiyle birlikte eski yapının iç kısmında dar bir geçit ortaya çıktı. Yıllardır kapalı kalan bölümden soğuk bir hava dışarı yayıldı. İçeriden gelen hava, dışarıdaki orman havasından farklıydı. Sanki uzun zamandır kimsenin girmediği başka bir dünyadan geliyordu.
Grup birkaç saniye boyunca sadece ortaya çıkan geçide baktı. Şimdiye kadar buldukları her şey onları bu noktaya getirmişti. Eski belgeler, Julia'nın annesinin araştırması, anahtar ve saklanan yollar sonunda aynı yere çıkmıştı.
Camila girişin yapısını incelemeye devam etti. Duvarlardaki semboller ve taşların düzeni, buranın sadece bir geçit olmadığını gösteriyordu. Yapının altında daha büyük bir sistem vardı ve bu sistem yıllar önce burayı yapan kişiler tarafından özellikle gizlenmişti.
Sandy annesinden kalan defteri tekrar açtı. İlk kez bazı eksik parçaların tamamlandığını hissediyordu. Annesinin neden bu kadar ilerleyip sonra durduğunu artık daha iyi anlamaya başlamıştı. Belki de annesi burayı bulmuş ama içeride ne olduğunu gördükten sonra devam etmek istememişti.
Robert ise girişin çevresini kontrol etti. Yeni ayak izleri hâlâ oradaydı ama onları bırakan kişi görünmüyordu. Bu durum, grubun içinde hâlâ büyük bir soru işareti oluşturuyordu. Çünkü onları buraya yönlendiren kişi ya çok yakındaydı ya da içeride onları bekliyordu.
Brandon ilk kez sessizce duruyordu. Daha önce her tehlikeye atılmak isteyen kişi oydu ama bu yerin büyüklüğü karşısında o bile dikkatli davranıyordu. Çünkü burası artık sadece bir keşif değildi.
Bu, yıllardır saklanan bir gerçeğin başlangıcıydı.
Julia grubun sahip olduğu bütün bilgileri tekrar düşündü. Ama bu kez herkesin katkısı olmadan bu noktaya gelemezlerdi. Camila'nın zekâsı, Sandy'nin bulduğu ipuçları, Robert'ın dikkatli davranması ve Brandon'ın cesareti onları buraya getirmişti.
Giriş açık duruyordu.
Fakat içeriden gelen karanlık yol, onlara bir şeyi hatırlatıyordu.
Buldukları şey cevapların sonu değil...
Asıl hikâyenin başlangıcıydı. Girişin önünde duran grup bir süre hareket edemedi. Önlerinde duran karanlık geçit, günlerdir aradıkları şeyin gerçek olduğunu kanıtlıyordu. Fakat aynı zamanda bugüne kadar karşılaştıkları her şeyden daha bilinmezdi.
Camila elindeki notları tekrar kontrol etti. Yapının giriş kısmındaki semboller, eski belgelerde gördükleriyle tamamen aynıydı. Yıllardır saklanan bu yerin rastgele bulunmadığını, belirli ipuçlarını takip eden biri tarafından açılabileceğini düşündü.
Sandy, girişin kenarındaki taşlara dikkat etti. Bazı yerlerde küçük çizikler vardı. Bu çizikler yeni değildi ama eski de görünmüyordu.
"Buraya bizden önce biri gelmiş."
Robert hemen çevreyi kontrol etti.
Bu kez grup daha dikkatliydi. Çünkü karşılarındaki en büyük soru hâlâ cevapsızdı. Onları takip eden kişi kimdi ve neden onları buraya kadar yönlendirmişti?
Brandon geçidin içine bakıyordu. Merakı korkusundan daha güçlüydü.
"Bu kadar yolu geldik. Şimdi geri mi döneceğiz?"
Kimse ona cevap vermedi.
Çünkü herkes aynı şeyi düşünüyordu.
Buraya kadar geldikten sonra artık geri dönmek çok zordu.
Julia, annesinin defterini son kez açtı. Sayfalardan birinde daha önce fark etmediği küçük bir yazı vardı. Yazı çok silikti ama birkaç kelime okunuyordu.
"Geri dönüş yolu..."
Cümlenin devamı yoktu.
Bu detay grubu yeniden düşündürdü.
Çünkü annesi sadece bir girişten bahsetmemişti.
Bir çıkıştan da bahsetmişti.
Camila bunu fark edince yapının sadece içeri girmek için yapılmadığını anladı. Bu yer, giren kişinin nasıl çıkacağını da bilmesini gerektiren bir sistemdi.
Bunun anlamı açıktı.
İçeride bilinmeyen bir şey vardı.
Ve buraya giren herkes aynı şekilde geri dönemeyebilirdi.
Gün batmaya yaklaşırken grup son kararını vermeye çalıştı. İçeri hemen girmek mi, yoksa sabahı beklemek mi daha doğruydu?
Sonunda hazırlıksız ilerlememeye karar verdiler.
Çünkü bu giriş onları bekliyordu.
Ama içeride onları neyin beklediğini kimse bilmiyordu. Gece yaklaşırken grup eski yapının yanında beklemeye devam etti. Önlerinde duran giriş artık sadece bir taş kapı değildi. Günlerdir aradıkları sırrın ilk gerçek kanıtıydı.
Julia tek başına bir süre girişin karşısında durdu. Annesinin bu yere yıllar önce geldiğini düşünüyordu. Belki o da aynı taşlara dokunmuş, aynı soruları sormuştu. Fakat onun neden geri döndüğünü ve neden her şeyi sakladığını hâlâ bilmiyordu.
Bu düşünceler Julia'nın kararını daha da netleştirdi.
Artık buraya sadece merak için gelmiyorlardı.
Geçmişte yarım kalan bir şeyi tamamlamak için buradaydılar.
Camila son kontrolleri yaptı. Harita, anahtar ve notlar hazırdı. Robert girişin çevresini tekrar kontrol etti. Brandon ise sessizce bekliyordu. Bu sefer ilk kez acele etmek yerine doğru zamanı bekliyordu.
Sandy ise ablasının yanına geldi. İkisi de uzun süre konuşmadan girişe baktı.
Çünkü ikisi de aynı şeyi hissediyordu.
Bu yer sadece gölün sırrını değil, aileleriyle ilgili cevapları da saklıyor olabilirdi.
Sonunda grup tekrar bir araya geldi.
Hazırlıkları tamamlamışlardı.
Eski girişin içinden gelen soğuk hava artık daha belirgin hissediliyordu. İçeride uzun zamandır kapalı kalmış bir yer vardı.
Julia en önde durdu.
Ama bu kez arkasında sadece arkadaşları yoktu.
Herkes kendi kararını vermişti.
Camila zekâsıyla yolu bulacak, Robert dikkatleriyle grubu koruyacak, Brandon cesaretiyle destek olacak, Sandy geçmişten gelen ipuçlarını takip edecekti.
Ve Julia...
Bu sırrın başladığı yere gidecekti.
Girişin içine ilk adımı attıklarında eski taşların arasında yankılanan ses, yıllardır kimsenin buraya gelmediğini düşündürdü.
Fakat birkaç metre ilerledikten sonra yerde yeni bir iz fark ettiler.
Bir ayak izi.
Onlardan önce biri içeri girmişti.
Ve 4. bölüm burada sona erdi.
Çünkü artık soru "giriş nerede?" değildi.
Asıl soru şuydu:
İçeride onlardan önce kim vardı?