Aralık kapının camından vuran ışık, içerideki o sessiz mabedi bozmaya yetmiyordu.
Boran, başını kızın avucunun içinden kaldırdığında gözlerinde artık bir suçlunun kaçışı değil, kendini tamamen feda etmiş birinin sakinliği vardı. Mina’nın parmakları hâlâ Boran’ın sargılı elinin üzerinde duruyordu; güçsüzdü ama sıcaktı.
"Beni hiç bırakmadın, değil mi?" diye fısıldadı Mina. Sesi bu kez biraz daha berraktı, dudaklarının kenarında o iki gün önceki kâbustan eser taşımayan soluk bir tebessüm titreşti.
Boran kızın yüzüne düşen bir tutam saçı sol eliyle usulca geriye itti. Dokunuşu, okul bahçelerinde yumruk savuran bir sokak dövüşçüsünün değil, dünyadaki en kırılgan varlığı incitmekten ölesiye korkan bir koruyucunun dokunuşuydu. "Bırakamazdım," dedi Boran, sesi göğsünün derinliklerinden gelen ağır bir yemin gibiydi. "Seni bir daha asla tek başına bırakmayacağım Mina. Kimseye, hiçbir kâbusa."
O sırada koridordan gelen hızlı ayak sesleriyle birlikte kapı tamamen ardına kadar açıldı.
Nöbetçi doktor ve arkasındaki iki hemşire içeriye daldı. Doktor hızla stetoskopunu çıkarıp Mina’nın göğsünü dinlemeye başladı, elindeki küçük fenerle kızın göz bebeklerini kontrol etti. Boran istemeyerek de olsa iki adım geri çekildi ama gözlerini bir saniye bile kızın üzerinden ayırmadı.
Koral ve Saran eşikten içeri adım attılar. Koral yatağın ucunda durup kollarını göğsünde kavuşturdu; yüzündeki o kavgacı dev gitmiş, yerine rahatlamış koca bir çocuk gelmişti. Saran ise kapı pervazına yaslanıp gümüş çakmağını cebinden çıkardı, parmaklarının arasında sessizce çevirirken Mina’ya bakıp hafifçe başını eğdi.
"Hayati bulguları stabil," dedi doktor derin bir nefes alarak. "Şok evresi tamamen atlatılmış. Vücudu dinlenmeyi başarmış. Birkaç gün gözetim altında tutup serum tedavisine devam edeceğiz, sonrasında taburcu işlemlerini konuşabiliriz."
Doktor ve hemşireler kontrolleri tamamlayıp odadan çıktığında, Pamir de omzunu tutarak içeri süzüldü. Yatağın sol tarafına geçip Mina’ya göz kırptı.
"Gördün mü küçük fare? İki gün uyudun, biz burada açlıktan birbirimizi yedik," dedi Pamir, neşeli sesiyle odadaki tüm o hastane soğukluğunu dağıtarak. "Koral yine hazır yemek sipariş etti, midemiz delindi. Bir an önce ayağa kalkıp o çorbadan yapman lazım."
Mina hafifçe kıkırdadı; göğsündeki o eski batma hissi tamamen yok olmuştu. "Yaparım..." dedi, sesi sıcacık bir tebessümle yükseldi. "Hepinize yaparım."
Tam o anda, Mina’nın bakışları açık duran kapı aralığından dışarıya, koridora kaydı.
Koridorun ilerisindeki yangın merdiveni kapısının önünde dikilen silueti gördü. Kutay, kaskını eline almış, omzunu duvara dayamış halde içeriye bakıyordu. İçeri girmeye hakkı olmadığını düşünür gibi orada, sınırın hemen ardında bekliyordu. Gözleri Mina’nın gözleriyle buluştuğunda yüzünde derin, buruk bir rahatlama belirdi.
Mina elini çarşafın üzerinden hafifçe kaldırıp koridora doğru işaret etti.
Boran kızın bakışlarını takip edip başını kapıya çevirdi. Kutay’ı gördüğünde çenesi hafifçe kasıldı ama bu kez aralarında ne nefret ne de yumrukların dili vardı. İki gün önce o kapıyı kıran ortak öfke, aralarındaki kan davasını bir kenara itmişti.
Boran kapıya doğru birkaç adım attı, eşikte durdu. Kutay’ın gözlerinin içine baktı.
"Eşikte dikilmeyi bırak," dedi Boran, sesi tok ve mesafeli ama düşmanlıktan arınmıştı. "Sana teşekkür etmek için gözlerini açmasını bekledi."
Kutay bir an duraksadı. Kaskını elinde sıktı, ardından ağır adımlarla koridoru geçip odaya ilk adımını attı. Saint Jude’un kralları ve Sancak’ın lideri, ilk defa aynı odada, aynı kızın başucunda yan yana durdular.
Mina başını yastıkta hafifçe yana çevirip Kutay’a baktı. Gözlerinde ne korku ne de sitem vardı.
"İyisin," dedi Mina usulca.
Kutay başını öne eğdi, dudaklarında hafif bir kıvrılma belirdi. "Ben sana söylemiştim burslu... Ben sokaklarda büyüdüm, taş gibiyimdir. Asıl sen... iyi misin?"
"İyiyim," dedi Mina, etrafını saran bu beş tehlikeli, yaralı gence tek tek bakarak. "İlk defa... Gerçekten güvendeyim."