Sabah olduğunda her şey normal görünüyordu. Ece kahve yaptı, eski mutfakta oturdu. Telefonunda iş ilanlarına bakıyordu ki, koridordaki büyük aynada bir şey gördü.
Kendi yansımasının arkasında, merdivenlerde duran siyah bir siluet.
Hızla döndü. Hiçbir şey yoktu. Tekrar aynaya baktı — sadece kendisi. Ama gözleri... kendi gözleri bir an fazla uzun süre ona bakmış gibi geldi.
Gün içinde evi temizlemeye karar verdi. Çatı katının kapısı kilitliydi. Emlakçı "Orası kapalı, hiç girme," demişti. Ece omuz silkti ama aklına takıldı.
Akşamüstü, odasındaki küçük aynada yine gördü. Bu sefer daha netti. Uzun saçlı, beyaz yüzlü bir kadın. Ece'nin tam arkasında duruyordu. Nefesini ensesinde hissettiğini sandı.
"Kimsin sen?!" diye bağırdı Ece. Ses yankılandı. Ayna normale döndü.
Telefonu çaldı. Annesi arıyordu."İyi misin kızım? Sesin kötü geliyor."
"İyiyim anne... Sadece... ev eski de ondan."
O gece perdeleri sıkıca kapattı. Ama saat 03:17'de uyandı.
Yatağın yanında biri oturuyordu.
Soluk, gri bir el yavaşça yorganın kenarını tutuyordu. Ece çığlık atmak istedi ama sesi çıkmadı. Gözlerini kapattı, saydı. Bir, iki, üç... Açtığında el yoktu. Ama yorganın kenarı kıvrılmıştı. Ve yastığının yanında, eski bir fotoğraf duruyordu.
Fotoğrafta aynı evin önünde duran genç bir kadın vardı. Arkasında, Ece'nin odasında uyuduğu yatak görünüyordu. Fotoğrafın arkasında titrek el yazısıyla yazılmıştı:
"O seni seçti."