Bölüm 5

Elif, donuk havada yükselen eski taş kapının önünde durdu. Gölge Taşı’nın hafif titreşimiyle parlayan ışığı, kapının üzerindeki sembolleri daha da belirgin hale getiriyordu. İçinde karışık duygular vardı: korku, merak ve en çok da çaresizlik. Azra’nın sözleri yankılanıyordu zihninde: “Unutulan anılarla yüzleşeceksin.”Bir adım attı ve kapıya ellerini bastırdı. Kapı soğuktu, ama beklediği gibi hareket etmiyordu. Elif, derin bir nefes aldı ve gözlerini kapattı. İçinde kayıp bir anıyı arıyordu. Zihninde bulanık bir sahne belirdi: küçük bir çocuk, güneşin altında gülüyordu. Ama yüzü net değildi, silik bir gölge gibi.O anda kapının önündeki buzlu toprak çatladı. Elif geriye çekildi. Sisler arasında yeni bir siluet belirdi. Bu kez gölge değil, canlı bir varlıktı. İnce yapılı, uzun siyah saçlı genç bir kadın… gözlerinde tuhaf bir derinlik vardı.“Benim adım Lira,” dedi kadın, sesi yumuşak ama kararlıydı. “Bu vadide kaybolmuş anıların bekçisiyim.”Elif adımlarını dikkatle attı. “Sen kimsin? Ve neden buradasın?”Lira hafifçe gülümsedi. “Unutanlar sadece kaybetmez; bazen de korurlar. Ben bu diyarın sırlarını bilenlerdenim. Sana yardım edebilirim. Ama önce, unutmak istediğin şeyi kabul etmelisin.”Elif gözlerini kırptı. “Ne unutmak? Ben sadece hatırlamak istiyorum.”Lira başını salladı. “Hatırlamak için önce unuttuklarını anlamalısın. Sana göstereceğim.”Genç kadın elini havaya kaldırdı ve etrafı saran sis yavaşça hareket ederek büyük bir perdeye dönüştü. Perdenin üzerinde Elif’in çocukluğundan görüntüler akmaya başladı. Aile fotoğrafları, oyunlar, küçük sevinçler… Ama sonra görüntü aniden karardı. Perdenin ortasında, Elif’in gözyaşları içinde bir anı vardı. O anı görünce Elif’in kalbi sıkıştı.“Bu ne?” diye fısıldadı.“Kaybettiğin parça,” dedi Lira. “O gün… bir şey oldu. Hatırlamak zor ama gerçek seni şekillendiren o an.”Elif derin nefes aldı ve gözlerini kapattı. Hafifçe mırıldandı:“Evet… hatırlıyorum.”Ve o an zihninde kaybolan bir ses belirdi; annesinin koruyucu sözleri, kardeşinin gülüşü ve kendi cesaretinin ilk kıvılcımları.Sisler dağıldı, kapı yavaşça aralandı.Lira, “İşte şimdi geçebilirsin. Ama unutma, her anı bir güç. Kendi karanlığını kucakla.”Elif gülümsedi, kararlıydı.Kapıdan içeri adım attı.Ve macera yeni bir boyuta geçti.