Tom gözlerini açtığında sert ışık yüzüne vuruyordu.
Başı ağrıyordu.
Ama etrafı netti.
Zincir yoktu.
Kan yoktu.
Sadece kilitli, geniş bir oda ve kapıda duran iki koruma vardı.
Bir sandalyede oturuyordu.
Karşısında Malek.
Bu kez sakin değildi… ama kontrolünü de kaybetmiş değildi.
"Sonunda uyandın."
Tom ayağa kalkmaya çalıştı ama durdu.
"Ne yaptın sen?"
Malek dosyayı masaya bıraktı.
"Ben mi?"
Sessizce gülümsedi.
"Asıl soru şu, Tom… sen ne yaptığını sanıyordun?"
Tom’un bakışları dosyaya kaydı.
Kendi raporları.
Kendi notları.
Ama bu kez eksik değildi.
Tamamdı.
Malek birkaç saniye sustu.
Sonra biraz daha yaklaştı ama mesafeyi korudu.
"Seni öldürmedim."
"Çünkü merak ediyorum."
Tom dişlerini sıktı.
"Neyi?"
Malek gözlerini onun gözlerine sabitledi.
"Bir insan ne kadar ileri gider… yakalanacağını bile bile."
Oda sessizleşti.
Kapının dışında hiçbir ses yoktu.
Malek devam etti.
"Şu an burada olman bir ceza değil."
"Bir sonuç."
Tom ilk kez durumu tamamen anladı.
Bu bir öfke değilmiş.
Odadaki sessizlik uzadı.
Tom hâlâ ne olduğunu çözmeye çalışıyordu.
Malek birkaç adım geri çekildi.
Bu küçük hareket bile ortamı değiştirdi.
Gerginlik azalmamıştı ama yön değiştirmişti.
"Şunu anlamıyorsun, Tom."
Malek yavaşça konuştu.
"Ben seni yakalasam çoktan bitmiş olurdun."
Tom gözlerini kısmıştı.
"O zaman neden bitirmiyorsun?"
Bu soru odaya ağır bir şekilde düştü.
Malek kısa bir süre sustu.
Sonra bakışlarını Tom’un yüzünden ayırmadan konuştu.
"Çünkü ilk kez biri bana sıkıcı gelmedi."
Tom bu cümleyi anlamlandıramadı.
Ama içindeki rahatsızlık artmıştı.
Malek masaya yaslandı.
"Sen korkuyorsun."
"Ben korkmuyorum."
Malek hafifçe başını eğdi.
"Hayır… korkuyorsun."
Ama bu kez sesi suçlayıcı değildi.
Sanki bir tespit yapıyordu.
Aralarındaki mesafe hâlâ vardı.
Ama odanın havası değişmişti.
Tom ilk kez Malek’in yanında sadece tehlike hissetmedi.
Başka bir şey de vardı.
Rahatsız edici derecede farkında olduğu bir çekim.
Bunu kabul etmek istemiyordu.
Malek ise bunu fark etmiş gibiydi.
Ve hiçbir şey söylemeden sadece baktı.
Sanki Tom’un verdiği her tepkiyi ezberliyordu.
"Buradan çıkabilirsin."
Bu cümle basitti.
Ama tonundaki şey basit değildi.
Tom kapıya yöneldi.
Ama çıkmadan önce durdu.
Neden durduğunu kendisi de bilmiyordu.
Arkasını dönmedi.
Sadece söyledi:
"Sen ne istiyorsun Malek?"
Oda sessizleşti.
Malek’in cevabı hemen gelmedi.
Sonra yavaşça konuştu.
"Henüz emin değilim."
"Ama senin gitmeni istemiyorum."
Tom o an kapıyı açmadı.
Sadece birkaç saniye öyle kaldı.
Sonra çıktı.
Ama bu kez kaçmak için değil.
Kafasının içinde ilk kez netleşmeyen bir şey vardı.
Ve bu onu görevinden daha çok meşgul ediyordu.