Saray artık bir yapı gibi değil, canlı bir şey gibi titriyordu.
Duvarlar nefes alıyor, taşlar birbirine fısıldıyordu. Yukarıdan gelen koro çığlıklar kesilmemişti; aksine ritim kazanmıştı. Sanki tüm saray, tek bir kalbin atışına dönüşüyordu.
Ve o kalp… aşağıdan geliyordu.
Elyndra kılıcını sıkı tuttu. “Bu bina… yaşıyor.”
Ravion başını salladı. “Hayır. Uyanıyor.”
Varlık bir adım daha attı. Her hareketinde gerçeklik kırılıyordu. Ardında siyah izler kalıyor, bu izler hemen ardından kapanmıyordu—kalıyordu.
“Ben geri dönmedim,” dedi. “Beni geri çağırdınız.”
O anda Elyndra’nın bileğinde yanık gibi bir his belirdi.
İlk kez oldu.
Derisinin altında bir işaret yanıyordu—daha önce orada olmayan bir mühür.
Elyndra nefesini tuttu. “Bu… ne?”
Ravion’un gözleri hemen o işarete kilitlendi.
Sessizlik.
Bu kez Ravion konuşmadı.
Varlık konuştu.
“Taht seni tanıyor.”
Elyndra geri çekildi. “Hayır… ben kimse değilim.”
Ama saray buna katılmıyordu.
Duvarlardaki eski semboller tek tek yanmaya başladı. Hepsi aynı anda. Hepsi aynı ritimde.
Ravion yavaşça fısıldadı: “Senin varlığın… mühürün ikinci anahtarı.”
Elyndra ona döndü. “Ne demek bu?”
Ravion gözlerini kaçırdı.
“Birini içeride tutmak için iki şey gerekir,” dedi. “Bir muhafız… ve bir hatırlayan.”
Varlık başını eğdi. Sanki ilk kez gerçekten dikkat kesilmişti.
“Ve sen…” dedi Elyndra’ya bakarak. “Hatırlayan değilsin.”
Karanlık bir an durdu.
Sonra sarayın derinliklerinden dev bir yankı geldi.
GÜMMM.
Zemin çöktü.
Aşağıdaki katlar açıldı.
Ve ilk kez Gölge Tahtı görüldü.
Bir taht değildi.
Bir boşluktu.
Ama boşluk… yaşayan bir şeye aitti.
Ravion fısıldadı: “Çok geç.”
Elyndra ise boşluğa bakarken bunu hissetti:
Sanki o boşluk, onu çağırıyordu.