Zephyreath'te üç yol vardı: yönetmek, savaşmak ya da köle olmak; geri kalanların sonu toprağın altındaydı. Tek bir hata sonun olabilirdi; tek bir söz, varoluşunu sessizce silebilirdi.
Bu düzen korkuyla ayakta durmuyordu. Korku, düzenin ta kendisiydi.
Nereye gidersen git, ne kadar kaçarsan kaç, kötülük seni bulurdu. Çünkü bazı şeyler peşinden gelmezdi; zaten hep oradaydı. O gece, kötülük zephyreath'e sızdı. Kapılar açılmadı, duvarlar yıkılmadı. Sadece denge ilk kez tereddüt etti.
Kadim ruhlar bunu hissetti. Daha önce hissetmemeleri gereken bir şeyi.
Onlar tanrı değildi. Ama tanrılardan önce vardılar. Güç henüz bir isim taşımıyorken evreni ayakta tutan bağ onlardı. Yüzyıllar boyunca hükmetmediler; yönlendirdiler. Şimdi ise güç, onları korumayı reddetti.
Ardından hatalar geldi. Geri dönüşü olmayan kararlar ve düzen, sessizce bozuldu.
Düzenin sorumlusu olan Tanrıça, bu kez sessiz kalmadı. Affın sınırları vardı ve o sınır aşılmıştı. Kadim ruhlardan geriye kalan tek şey , yankılanan bir yalvarıştı. Tek bir emirle varoluşları sona erdi ve çok büyük bir güç Zephyreath'den koparıldı.
Evren yıkılmadı ama tutunduğu şeyleri kaybetti.
Yüzyıllar boyunca krallıklar , onları yönlendirenler olmadan ayakta kalmaya çalıştı. Yönettiler, savaştılar, kazandılar. Yine de eksik bir şey vardı; kimse adını koyamadı.
Çünkü bazı boşluklar, fark edildiği anda büyürdü.
Ve en eski, en bilge ruhlar sonunda bir karar verdi. Yüz binlerce yıl sonra, yeniden Dünya'ya ineceklerdi. Oradan aldıkları saf ruhlarla dengeyi onarmayı deneyeceklerdi.
Ne pahasına olursa olsun.
Sadece bir şeyi bilmiyorlardı: Eski düşmanları insanlarla işler pek de planladıkları gibi gitmeyecekti. Düzen geldiği gibi kötülük de gelecekti.
