Bölüm 7

Bir insan değil, devasa, ışıkla örülü bir yazı tahtası gibiydi; üzerinde yazılar akıyor, kayboluyor, yeniden şekilleniyordu. Ama en tuhafı, yazıların… bizden bir adım önce bizi beklediğini hissettirmesiydi. Sanki kale, bizim düşüncelerimizi biliyor, bizi sınamak için hazırlanmıştı.Bir adım attığımız anda, tahtadaki bir cümle yavaşça belirdi:“Geçmişinizi değiştiremezsiniz… ama geleceğinizi seçebilirsiniz.”O an fark ettik ki, burası sadece bir keşif değil, bir sınavdı. Üçümüzün de kalbi birbirine kenetlenmişti; ama bir yanda büyüleyici manzaralar, diğer yanda çözülmesi gereken bilinmezlikler vardı. Biz üçü, geçmişin izlerini taşıyan bir grup olarak, sadece gökyüzünde süzülen adaları ve ışık saçan şelaleleri değil; kendi içimizdeki karanlıkları da aşmak zorundaydık.Ve tam o anda, gökyüzünden bir taş düştü; ama taşın üzerine yazılmış bir mesaj vardı:“Siz gelmeseydiniz, kimse burayı göremeyecekti…”Bir an durduk, gözlerimizi birbirimize çevirdik. Bu yerin sırları, düşündüğümüzden çok daha derindeydi ve belki de… bu büyülü dünya, bizi test etmek için yıllardır bizi bekliyordu. Taşın üzerindeki mesajın anlamını çözmeye çalışırken, aniden gökyüzü kararır gibi oldu. Parlayan adalar sanki geri çekiliyor, şelaleler susmuş gibi sessizleşiyordu. Ama en ürkütücü olan, taşın kendi etrafında yavaşça dönerek ışık saçmasıydı. Işık, üçümüzün gözlerine yansıdığında, aniden kendimizi… tanımadığımız bir yerde bulduk. Evet, hâlâ kaledeydik, ama her şey tersine dönmüştü. Adalar artık yerçekimine karşı serbestçe süzülmüyordu; şelaleler yukarıya doğru akıyor, taş yollar gökyüzünde asılı kalmıştı. Ve en tuhafı, kendi yansımamız… artık bizim yansımamız değildi. Ayna gibi değil, birer başka kişinin sureti gibi görünüyordu; geçmişimizin farklı seçimlerini temsil eden bizlerdik. Eski arkadaşım fısıldadı: “Bu… bizim kararlarımızın dünyası mı? Her yanlış adım, burada başka bir biz yaratıyor gibi.” Bir anda, taştan mesaj bir kez daha belirdi. Bu sefer cümle daha uzundu: “Gerçeklik, sadece cesurların karşılaştığı gölgelerin arasında saklıdır. Kimi zaman en yakın arkadaş, en büyük düşman olabilir.” O an kalbim buz gibi oldu. Çünkü yanında duran arkadaşımın gözlerinde, bir anlık bir donukluk fark ettim; sanki o da kendini tanımıyor, başka bir benlik barındırıyordu.