Laboratuvar, devasa teleskoplar, havada asılı duran galaksi simülasyonları ve her masada bulunan holografik “kara delik” modelleriyle doludur. Deniz, en ön sıraya oturmuş, elinde 2007’den kalma, üzerinde “Kartal Yuvası” yazan ve sayfaları arasına hamsi tarifi sıkıştırılmış bir defterle dersi beklemektedir.
Profesör Sterling: (Ciddi bir sesle, elinde dijital asayla kürsüde yürürken) “Evet arkadaşlar, bugün ‘Kütleçekimsel Tekillik’ ve kara deliklerin olay ufkunu işleyeceğiz. Unutmayın ki uzay, sessiz, merhametsiz ve acımasız bir boşluktur...”
Deniz, elini havaya kaldırıp profesörün lafını keser:
Deniz: “Hocam, bir saniye durun... ‘Sessiz ve acımasız’ dediniz ama bizim Magirus da bazen sabahları aküsü bitince öyle bir sessizliğe bürünüyor ki, sanırsın Samanyolu Galaksisinde yakıtı bitmiş uzay mekiği! O kara delik dediğiniz şey, bizim Beşiktaş yokuşlarında vitesi boşa alınca durduramadığın o korkunç iniş gibi bir şey mi? Hani arkadan fren patlamış gibi bir his yani?”
Profesör Sterling, gözlüğünü burnunun ucuna indirip derin bir iç çeker.
Profesör Sterling: “Sayın... Deniz, değil mi? Kara deliklerin çekim kuvvetini ve uzay-zaman bükülmesini bir minibüsün yokuş aşağı gidişiyle kıyaslamak... Bilim adına oldukça sarsıcı bir yaklaşım. Ama bilmeniz gerekir ki, kara delikten hiçbir şey kaçamaz, ışık bile!”
Deniz: “Hocam siz bizim Beşiktaş Çarşı trafiğini ve Trabzon Meydanı'ndaki dolmuş sırasını hiç görmemişsiniz galiba. O trafikte ışık bile kaçamaz ama Magirus ile aralardan öyle bir makas atarsın ki, fizik kuralları ‘Ben bu işi bırakıyorum, tövbe olsun’ der! Yani bu kara deliğin bir arka kapısı, torpilli bir esnaf geçişi falan yok mu? Sıkışsak kalacak mıyız orada mahsur?”
Atlas: (Yandan fısıldar) “Deniz, sus kanka! Adam ‘olay ufku’ diyor, sen ‘arka kapı’ diyorsun. Rezil olacağız!”
Profesör, konuyu kapatmak istercesine öğrencilere son model VR (Sanal Gerçeklik) kasklarını taktırır ve büyük ekranda bir Mars iniş simülasyonu başlatır.
Görev: Modülü güvenli bir şekilde kraterin içine indirmektir.
Profesör Sterling: “Şimdi herkes kasklarını taksın. Görevimiz: İniş modülünü en az yakıt tüketimiyle kraterin güvenli bir noktasına oturtmak. Başlıyoruz.”
Ekranlardaki simülasyon başlar başlamaz, DRA hemen devreye girer.
DRA: (Deniz’in kaskının içinden, endişeli bir sesle) “ACİL UYARI: Deniz, simülasyondaki iniş hızın güvenli sınırların %400 üzerinde! Isı kalkanı eriyor, krater duvarına çakılmak üzeresin. Lütfen otonom pilotu derhal devreye al, yoksa simülasyon beynini yakacak!”
Deniz: “Bırak şimdi otonom pilota uymayı DRA! Otonom pilot kimmiş? Ben Pendik-Kadıköy hattında, yağmurlu havada ve körüklü otobüslerin arasında drift yapmış adamım! Mars’ın üç beş taşı mı beni korkutacak? Bak şimdi, ‘The Yanlama’ metoduyla o kratere nasıl park ediyorum izle ve feyz al!”
Deniz, simülasyondaki uzay mekiğini sanki el freni varmış gibi sağa sola savurur. Uzay boşluğunda yer çekimi olmamasına rağmen mekik iki tekerlek üzerine kalkar, devasa bir turkuaz duman (veya dijital toz bulutu) bırakarak kraterin ağzına adeta bir minibüs gibi yan yana sokulur. Milimetrik bir manevrayla aracı durdurur.
O an tüm laboratuvardaki ekranlar donar. Simülasyon ekranında devasa, kırmızı harflerle bir uyarı belirir: “ERROR: FİZİK MOTORU İFLAS ETTİ. BU ARAÇ BU EVRENE AİT OLAMAZ!”
Profesör Sterling, kaskını kafasından çıkarır; saçları darmadağınık, gözleri dışarı fırlamış bir halde Deniz’e bakakalır.
Profesör Sterling: “Evladım... Sen az önce milyar dolarlık gelişmiş uzay modülünü Mars yüzeyinde... el freni çekerek ve yanlayarak mı durdurdun? Bilim tarihini ve astrofiziği beş dakikada çöpe attın! Üniversitenin ana bilgisayarı seni şu an ‘Tanımlanamayan Uçan Gürültülü Cisim’ olarak rapor ediyor!”
Deniz, kaskını havalı bir şekilde çıkarıp ceketinin yakasını düzeltir.
Deniz: “Hocam, buna biz ‘Karadeniz Fırtınası ve Beşiktaş Çarşı Şoförlüğü’ farkı diyoruz. Eğer Mars’ta son durak falan varsa, söyleyin oraya da uğrayalım, yolda kalan uzaylı yolcu kalmasın!”