Yul yeong: neresi burası?
-burası herkesten uzak bir yer.
Yul yeong: neden ki? Para mı istiyorsun? Ben öyle kolay kolay korkmam bilmeni isterim.
-orasını sonra öğreniriz. Para istemiyorum, yeterince zenginim. Senden sadece ajanlık istiyorum.
Yul yeong: ne? Ajanlık mı? Olmaz!
-sana yapar mısın? Diyen yok. Yapacaksın!
Yul yeong: istersen öldür beni, yapmayacağım!
-bak gebertirim seni! Ama öyle kolay kolay değil. Acı içinde. Şakam yok!
Yul yeong: ben yeterince acı içinde öldüm. Alışkınım.
-boğularak ölmek acı içinde değil! Daha fazla......
Yul yeong: öldürmezden önce kim olduğunu göster!
-karalısın yani? Peki
Yul yeong: asıl bütün acılarım şimdi bitecek. Öldür beni! Acele et! Böyle ölmek üzere olunca bütün yaşadıklarım aklıma geliyor. Çok kötü hissediyorum. Çabuk öldür beni!
"Silüet eline bıçağı çekip yul yeong'a koştu, ama birşey onu engelledi. Bıçak silüete doğru gitmeye başladı. Ve olanlar oldu. Silüet öldü. Yul yeong onun ölmesini istememişti bu yüzden uzun süre etkisinden çıkamadı. Çığılıklar, bıçak sesi. Korkuyordu. Sonunda biraz kendine gelmişti. Hemen oradan çıkmıştı. gerçekten de kimse yoktu. Oradan nasıl gideceğini düşündü. Açık alanda küçük bir dağ gibi bir yerdi. Birazdan hava kararacaktı.yul yeong kaçırıldığı odaya girip araştırmaya başladı. Yerde bir telefon buldu. Haritalardan neresi olduğunu buldu. Çabucak bu yerden gitmek istiyordu, ama okula üç saatlik yol vardı. Bayıldığı için hatırlamıyordu nasıl getirildiğini. Sakin bir şekilde yola koyuldu."
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"Hava kararır."
Saat 19:26
Yul yeong: off, birazcık param olsaydı.... Şarjımda nasıl dayanacak? Daha 42 dakika yürümüşüm.
Won mi ja: yul yeong, neden orada yatıyorsun?
Yul yeong: ne? Ahh neredeyim ben? Daha az önce....,... Yani herşey rüya mıydı?
Won mi ja: sen ne ara uyudun? Seni kaçıran bayıltmış olabilir.
Yul yeong: off araştıracak çok şeyim var.
Bin jun sang: eee boşver, sen iyi misin?
Yul yeong: iyiyim.... Hayır değilim. Hiç iyi değilim. Off
Won mi ja: geçecek canım arkadaşım geçecek herşey geçecek.
Yul yeong: geçecek değil mi? Geçmeyecek şey yoktur herhalde!
Muk seon mi (erkek öğrenci): so-ra! Onu şu uzaktaki dağda gördüm. Yanına gidecektim ama kayboldu. So-ra ölmedi biliyorum o beni bırakamaz! O hep benden hoşlanıyordu, bana açılmasını bekledim keşke beklemeseydim. So-ra neredesin?
Yul yeong: nasıl anladın? Neden söylemedin? Neden? Ne kadar üzüldüm biliyor musun?
Muk seon mi: yul yeong iyi misin? Sen So-ra'yı tanıyor musun?
Yul yeong: bunu senden saklayamam! Mi ja, Bin jun sang lütfen biraz gider misiniz?
"Giderler"
Muk seon mi: ne oldu?
Yul yeong: bak bana inanmalısın yoksa So-ra'nın yerini söylemem!
Muk seon mi: yaşıyor! Biliyordum o yaşıyor! Lütfen onu göster bana kesinlikle sana inanacağım söz veriyorum!
Yul yeong: ben So-ra'yım!
Muk seon mi: ha? Ne? S..... Sen S.... So ra?
Yul yeong: inanacağına söz verdin! Aslında şahitler de var Guk seon mi, Mi ja, Bin jun sang lütfen özellikle senin inanmanın istiyorum.
Muk seon mi: sen so ra olamazsın so ra olsaydın bana en başından ilk kişi olarak söylerdin!
Yul yeong: özür dilerim, ama mecburdum ve zaten sadece Mi ja'ya söyledim Bin jun sang ve Guk seon mi görmüşler ben hiçbir şey söylemedim.
"Ağlarlar"
Muk seon mi: seni seviyorum! So-ra hâlâ çok güzelsin!
Devam edecek.........