Artık sevgili olmayan günlük; 31.12.1980 (Sabahı)
Bugün senenin son günü ama ben kitapçıdayım sabahtan beri. Saat şimdi on, dünden beri Vedat beni gezmeye ve bir yerlere gitmeye ikna etmeye çalışıyordu ama ben on ikiye kadar onu bekleyecektim. Dört gözle beklediğim yılbaşını kitapçıda geçirecek olmak biraz tuhaf ama olsun. Zaten on ikiye kadar kimse gelmez en azından kafa dinlemiş olurum biraz.
Sevgili günlük; 31.12.1980
Sabah yazarak acele ettiğimi anladım. Sana dediğim gibi saat on ikiye kadar dükkânda oturdum bugün annem kızacaktı ona söylemedim annemin kızmasını göze alarak bekledim onu. Gelmesini umut ettim ama içimde gelmeyeceğini düşünen bir taraf vardı ve saat on ikiye yaklaştıkça bu taraf daha da ağır basıyordu. Bugün işe giderken ne ayaklarımın altında ne de başımın üstünde bulutlar vardı. Artık gelmeyecekti. Buna o kadar inanıyordum ki bavulumu hazırlamıştım. Ama o geldi. O kadar mutluyum ki. On ikiyi bir geçse bile olmazdı yani ben dayanabilirsem. Ama o zaten on ikiyi bir geçe gelmedi on ikiye bir kala geldi. Hem de koşa koşa. Soluk soluğa kaldığını görünce ona ilk sorduğum soru “Su?” olmuştu. Başını sallayınca ona bir bardak su verdim. O suyu içerken ben de gülümsediğimi fark ettim. Suyu içtikten sonra bana baktı ben de saatime, saat on iki olmuştu. “Kapatmam gerekiyor.” Dedim. Gözlerinden kırgınlık geçti. “Ama neden?” dedi bir çocuk gibi. Sesindeki kırgınlıktan dolayı biraz tuhaf hissettim. “çünkü bu saatte açık ve sakin bir mekan bulamayız. Yani bulduklarımız çok benim zevkime hitap etmez o yüzden yarın buluşalım.” Dedim. O ise gülümseyerek “Sahile gidelim mi?” dedi. Bende Abdullah Amca’nın gizli yerine gidip iki tane gazoz aldım yukarı çıktığımda onun şaşkın bakışlarını görünce gülümseyip “Eşyalarımı toparlayıp geliyorum.” Dedim. Sadece kafasını salladı ben de hızlıca çantamı toplayıp ceketimi giydim hazır olunca dükkandan çıktık. Sahile gidene kadar Kiralık Konak hakkında konuştuk. Ona da sordum Vedat’a sorduğum soruyu o da dedi ki “Aşık olmak suç değildir evet ama yani Celis de kendini kontrol edebilirdi kimse kimsenin sevgisine karşılık vermek zorunda değil. Yani eğer tek taraflı bir sevgiyse hissettiğin, onu rahatsız edecek şeylerden uzak duracaksın.” Demişti. Ona katılmadığımı söylesem de neden böyle düşündüğünü açıklamaya çalıştı. Sahile gelip bir yere oturduğumuzda “Artık kapatalım şu konuyu.” Dedim. Uzun süre beraber gökyüzünü izledik kafamı çevirip yüzüne bakmayı çok istedim ama cesaret edemedim sayılır yani hemen bakıp dönecektim ki onun da bana baktığını gördüm. Kesin o an bir domates kadar kırmızıydım. “Bu akşam yıldızlar çok güzel.” Deyince başımı salladım ama o sonra “Tıpkı senin gibi.” Deyince şaşkınlıkla aniden ona döndüm sonra kafamı gökyüzüne kaldırıp “Teşekkür ederim.” Diye mırıldandım. Kitapçıda fark ettiğim şeyin sebebini çok merak ediyordum. Aşırı yorgun görünüyordu ve sanırım zayıflamıştı. “Bir kayıp mı verdin?” diye sordum. Bana soran bakışlarla baktığında “Aşırı derecede yorgun görünüyorsun bir de galiba zayıflamışsın.” Dedim. Kafasını yavaşça aşağı yukarı salladı ve “Sadece zor günler geçiriyorum.” Deyince ona sıcak olduğunu düşündüğüm bir gülümsemeyle “Anlatmak istersen buradayım.” Dedim. O da gülümsedi ve teşekkür etti. Bu aralar çok sık gülümsüyordu belki de her zaman böyleydi. Onu tanımak için sabırsız olduğumu daha nasıl anlatabilirim ki? Biraz daha oturduk sadece oturduk bazen kafamı kaldırıp Kenan’ın deyişiyle benim kadar güzel olan yıldızlara bazense denize baktım kocaman bir karanlık olan denize. Ben bir yıldızları bir denizi izlerken bir anda “Ben.” Dedi. Ona döndüğümde “Gideceğini duydum.” Dedi sonra da hızlıca “İzmir’e.” Dedi nefes aldı “Gidecek misin?” dedi merakla. “Gidecek gibiydim.” Dedim. Rahatlamış gibi nefesini verdi “Yani gitmiyorsun?” dedi. Başımı sallıyorum “Yani benden kurtulamıyorsun.” Dedim. Sonrası bol gülmeli, bol gülümsemeli ve bol utanmalı geçti. Eve geri dönerken bulutların yerlerine geri döndüğünü fark ettim. Ayaklarımın altındaydılar.
