Sabah uyandığımda miğde bulantısıyla lavaboya gittim, son günlerde hep yaa miğdem bulanıyordu yada baş dönmesi oluyordu hastaneye gitmeyi istemediğim için gitmedim.
Üzerime bol kahverengi pantolonumu giydim, üstünede beyaz renginde crop giyip aşağıya indim, babam "hastaneye gitmemiz hazırsan gidelim" dedi.
"Hastanemi" dedim tedirgin şekilde.
Babam yüzündeki sırıtışla "evet hastaneye gidiyoruz" dedi.
Ve "çok yazık oldu bu güzelliğe, ne yazıkki benden gidiyorsun" dedi.
Sapık şerefsiz, bı dk babam benden gidiyormsun dedi yani bu pislikten kurtuluyormuydum.
İçimde bı umut hissi belirdi.
Hastaneye geldiğimizde babamın sanki bir acelesi varmış gibi beni beklemeden gitti.
Bende peşinden koşar adımlarla gittim.
Babam bı doktorun odasının kapısını çaldı, içeri girdik.
Doktor "evet diğer kızımızda geldiğine göre kanları alabiliriz" dedi.
Doktor kanımı aldıktan sonra bir saat beklemenizi istedi.
Bı saat sonra doktorun tekrar odasına gittik.
Doktor "Doğa %99 oranıyla Ahmet Bey'in elif %99 oranıyla Mehmet'in kızıdır" dediğinde nefesim kesilmiş gibiydi "N-Ne" dedim.
Sahte babam elif denilen kıza sarıldı hayatımda bir kez bile olsun bana sarılmayan kişi şimdi ona sarılıyordu.
Koluma dokunulmasıyla kendime geldim "doğa bizimle gelmek istermisin" dedi.
Bu gerçek annem ve babamdı.
"hı hı tamam" dedim, gözlerim dolmuştu hayır doğa ağlıyamassın şimdi kendini hiç kimsenin duymayacağın bir yere kapatınca ağlıyacaksın.
On dk sonra lüks bir evin önünde durduk gerçek annem beni içeriye götürdü.
İçerde 6 tane erkek vardı biri benim yaşımdaydı diğerleride büyük gösteriyordu.
Gerçek annem konuştu "Evet doğa ben senin annen Zeynep babanın ismi Ahmet bunlardan abilerin ve ikizlerin" dedi.
Hepsini baktığımda bazıları boş bazıları nefret bazılarıda sevimsiz şekilde bakıyordu.
"Tek koltukta oturan senin en büyük abin Barış 27 yaşında mesleği CEO kendi şirketini yönetiyor, İkinci abin Kerem 25 yaşında mesleği Savcı, Üçüncü abin Aras 22 yaşında mesleği Mimar, Dördüncü abin Cihan 20 yaşında üniversite okuyor ve son olarak ikizin deniz seninle yaşıt" dedi.
Aklım karışsada zamanla anlardım.
"Şey ben yorgunumda uyumak istiyorum odamı gösterebilir misiniz" dedim.
Zeynep hanım "Tabiki" dedi.
Beraber asansöre doğru ilerledik "Asansöre binmesek" dedim.
Zeynep hanım "Neden" dedi.
"Ben enerjij ve sağlıklı olsun diye merdivenlerden çıkmayı tercih ediyorum" dedim. Oha ben ne kadar iyi yalan söylüyorum aferim sana doğa.
Zeynep hanım "Tamam" dedi.
Odam ikinci kattaydı, lacivert ve beyaz rengindeydi balkondan manzara vardı bide camın kenarında bı koltuk vardı odam fazlasıyla güzeldi.
"Odam çok güzel çok teşekkür ederim" dedim.
Zeynep hanım "Doğa sen iyimisin konuşurken sesin zorlanıyormuş gibi çıktıda" dedi.
"Evet ben iyiyim" dedim.
Zeynep hanım "Peki sana iyi geceler" dedi.
"Size iyi geceler" dedim.
Zeynep hanım odadan çıktıktan sonra tutunmak için bir yer aradım gözyaşlarım dökülmeye başlamıştı.
Ben bunca olan biteni hepsi boşunamıydı ben sahte denilen bir pişç yüzünden mi bu yaşıma kadar acı çekmiştim.
Banyoya ilerledim ağladığımı hiç kimsenin duymasını istemiyordum.
Banyodan çıktığımda nefes almak için balkona çıktım gözlerim yine dolmuştu kafamı yukarı kaldırdım parmağımla gözyaşlarımı sildim "heyy tamam ağlamak yok şimdi uyumaya gidiyoruz" dedim.
Yatağa geçtim en azından düşünmeden uyumak istiyordum.
Bölüm sonu.................