Sabah uyandığımda saat altıydı. Yine istemsizce çok erken uyandım.
Komodinin üzerinde bir kar küresi gördüm. Ben kar küresi almadığima göre yine özür hediyesi olmalıydı. Aradan bir hafta geçmişti.
Sürekli benden özür diliyorlardı. Ama hala affetmedim.
Biraz sürünsünler.
O kadar ön yargılı olmamalılardı.
Abimler sürekli hediyeler alıyorlardı ama suratlarına boş boş bakınca iç çekip geri dönüyorlardı.
Üzerime kalın bir eşofman takımı giydim. Doğum günüm çok yaklaştı ama her sene olduğu gibi yine kendi kendime kutlardım,sorun değildi.
Dikişlerimin alınmasına az kaldığı için artık acimiyorlar. Sadece eğilirken biraz ağrıyor. Onun dışında sorun yok.
Aşağı inip kendime bir sandviç hazırladım. Odama çıkıp biraz ders çalıştım. Derken kapım çaldı.
" Kızım seninle alışverişe gidelim mi biraz vakit geçiririz.
" Olur ne zaman çıkalım?"
" Öğlen gideriz. "
"Tamam"
Dersime döndüm. Canım sıkılmaya başlayınca biraz telefonda gezdim. Saat dokuz olmuştu. Yediğim sandviç de eriyince acıktım. Bugün pazar günüydü. Herkes evdeydi.
Aşağıda kahvaltı hazırlayan annemi görünce yardım ettim. Hâlâ onlara anne baba dememiştim. Aklıma gelince kötü hissettim. Çünkü ben sahip olunacak en iyi anneye sahiptim.
" Anne bunları da koyayım mı?"
"Annemm, güzel kızım benim sonunda be duydunuz mu anne dedi."
Annem içeridekilere bağırıp bana döndü. Gözleri doldu ve sarıldı. İçtenlikle sarılışına karşılık verdim. Birlikte kahvaltı hazırlamaya devam ettik.
🥀
Sonunda öğle olmuştu. Üzerime oduncu gömlek altıma ise İspanyol paça pantolon giydim. Siyah çantamla kombinimi tamamlamıştım.
Aşağı inince " Ooo güzel kızım çok harika olmuşsun. "
" Teşekkürler baba"
Babam kısa bir süre afallasa da gülümseyerek bana sarıldı. " Ne güzel baba dedi duydunuz mu?"
Sanki bir çocuk gibiydi. Çok tatlıydı bu halleri.
Gülümseyerek anneme döndüm. Annem ve ben dışarı çıkınca abiler de dışarı çıktı. Ben anlamayıp bir onlara bir anneme bakarken annem " Onlarda bizimle geliyor"dedi.
Hadi ama ya bir de markette de yüzlerini görücem.
" Neden ?"
" Kız başınıza sizi yalnız mı bıraksaydık. " Dedi Koray.
Mecburen kabullenip arabaya bindim.
Aradan on dakika falan geçti. Sonunda varmıştık.
Annem sürekli arabaya birşeyler doldururken ben boş boş etrafa baktım.
" Kızım sen ne istiyorsan al neden hiç bir şey almadın?"
" Öyle bakıyordum"
Zaten turşu reyonundaydık. Ne alabilirim yani. Acı biber falan mı.
Biraz daha gezdikten sonra abur cubur reyonuna geldik. Barış her gördüğüne yüzünü buruştururken Araz ve Uraz arabayı doldurmuştu. Sanki kıtlık vardı. Bu ne böyle.
Bense sadece boş boş bakmaya devam ettim.
Çikolata reyonuna gelince bir iki tane çikolata aldım. Tam arkamı döndüm bir baktım Koray benim aldıklarımın on katını aldı. Ne zaman yiyeceklerdi ki bu kadar şeyi
Reyon reyon gezerken baya yoruldum. İki saattir geziyoruz. Son bir mağaza kalmış ona da uğrayıp eve gönecektik ki annemin bir anda beni mankene çevirmesiyle baya uzadı. Annem ellerini doldurmuş bütün kıyafetleri bana denettiriyordu.
Üzerimdeki siyah elbiseyi de gösterdikten sonra sonunda kasaya geçtik. Günüm baya yoğundu eve gelir gelmez üzerimi değiştirdim siyah bir eşofman takımı giydim.
Yemek odasına geçtik. Hep birlikte yemeğe geçtik.
" Anne hafta sonu bizim çiftliğe gidelim "
" Olur hem Lara da görmüş olur. "
