Lara
Nasıl ve neden anlattım bilmiyordum. Sanki birilerine söyleyene kadar bu yük hep omuzumda olacaktı.
Ama yine de güvenip hepsini anlatamadım.
Babam annemi öldürdükten sonra hapse girince ben yetimhanede kalmıştım.
Orasını bir yere benzet deseler mezarlık derdim. Bambaşka bir sürü ruh vardı ve hiçkimse birbirine benzemiyordu. Tek ortak noktaları hepsinin bedenleri toprak altındaydı. Ruhları ne kadar kaçmaya çalışsa da beden asla kurtulamıyordu.
Bu durumda onlar da yeni gelenleri zorbalayarak kendilerine eğlence çıkarıyorlardı.
İlk gün kafamı zorla klozete sokmaya çalıştılar. O kadar korkuyordum ki kaskatı olmuştum. Tir tir titriyordum. O sırada bir abla gelmişti.
O diğerlerine kızıp beni onlardan kurtardı. Ama ertesi gün bu sefer de bütün kıyafetlerime boya sürmüşlerdi. Beni almak isteyen çirkin bulsun diye gece saçlarımı kesmişlerdi. Kısacık ve orantısızdı. Bazen tuvalete kitleyip ışığı kapatmışlardı.
Saçlarımı Eda abla severdi. Onlar da beni kıskanıp saçlarımın diplerine sakız yapıştırmışlardı.
Yine kısacık olmuştu.
Bu yüzden asla kesmek istemezdim saçlarımı. Zaten küçükken benden izin almadan kesmişlerdi. Şimdi benim isteğimle uzamalılardı.
Bunları bir tek günlüğüm bilirdi. Ona yazar kendimi avuturdum. Sözde birileri biliyor diye.
Hep birileri görsün gelsin beni kurtarsın istedim. Sessiz çığlıklarımı duysun çıkarsın beni bu çukurdan. Ama yine kendi enkazım altında kaldım ve yine kimse duymadı.
Belki böylesi daha iyidir. Kimse bilmezse koz olarak kullanamaz.
Belki de kendimi avutuyorum yine.
Bilmelerini istesem de onların bana acımasını istemiyorum.
Bana acımayla değil sevgiyle baksınlar o yeter.
Bu düşünceleri kovmak için yine günlüğümü aldım. Ve yazmaya başladım.
Arada biraz ağlasam da bir sayfa bitince durdum ve devamını yazamadım.
Kısaca göz gezdirip sakladığım yere koydum.
_________________________________
Günlükte sizce neler yazıyor?
Bölüm nasıldı?