Sanırım kolumu kurmıştım. Yerde kıvrınırken barışın ve abimlerin bana doğru koştuklarını gördüm.
Barış yanıma gelip beni oturur pozisiyonuna getirdi ve koluma bakmaya başladı. Kolumu kırdığımı anlayınca beni kucağına aldı ve arabaya binip hastaneye doğru arabayı sürdüler.
Yol boyu acıdan dolayı ağlamıştım ve barışta beni teseli etmeye çalışıyordu.
“bunu yapanı bulursam hiç acımam”
Kenan abim çok sinirlenmişti. O adamı yakalayamadığı içinde çok sinirliydi.
Hastaneye geldiğimizde barış gene beni kucağına aldı.
***
Doktor kolumu alçıya almıştı. Sağ kolumu kırmıştım ve bu benim için hiç iyi olmamıştı. Yemek yerken eminim ki zorlanacaktım.
Acar abim yanıma geldi ve bana sıkıca sarılıp alnımdan öptü. “iyi misin abicim ağırın var mı” başımı olumsuz anlamda sağladım. Ağırım pek yoktu ama alçıya alırken canım çok yanmıştı.
Tekrar arabaya bindiğimizde bu sefer ben ön koltuğa binmiştim. Yol boyu dışarıyı izlemiştim. Eve geldiğimizde barış kapımı açtı ve arabadan indim.
Eve doğru yürürken barış yanıma geldi ve benle birlikte ilerledik.
“keşke seni oynatırmasaydık”dediğinde ona döndüm. Bana bakıyordu ve arada koluma de bakıyordu. Moreli yoktu ve bunun benim yüzümden olduğunu da biliyordum.
“orada durucak mısınız yoksa gelecek misiniz?”kutay abimin sesi ile ona döndük ve kapıda dikilmiş bize bakıyordu. Bizde içeriye girince annemle babam telaş içinde yanıma geldiler ve ne olduğunh sormaya başladılar.
Onları korkutup ensişelendirmemek için salıncaktan düştüğümü söylemiştik. Gizemli birinin gelip beni ittiğini deseydik baya fazla endişelenirlerdi ve bunu istemiyordum.
Babam bana sarılıp saçımdan öptü. Baba sevgisini bu yaşıma kadar hiç görmemiştim ve şuanda bu yaşımda görüyordum ve aslında buna ne kadar da çok ihtiyacım olduğunu anlamıştım.
***
Odamda oturken odamın kapısı açıldı ve gelen kişiye baktığımda barışı gördüm. Onu görünce istem dışı gülümsemiştim. Ben gülümseyince o da gülümsemişti.
“gele bilir miyim” başımı olumlu anlamda sağladım. Yanıma oturdu ve cebinden kolyeyi çıkartıp bana verdi. “bende kalmış”dedi. Ona arkamı döndüm takması için.
“taka bilir misin?”dedim ve kolyeyi takınca ona döndüm. İkimizde susmuştuk ve sadece birbirimize bakıyorduk. “saye benim sana söylemem gereken bir şey var”kalbim heyecandan küt küt atmaya başlamıştı. “dinliyorum” dedim be ona odaklandım.
“saye ben senden hoşlanıyorum benimle çıkar mısın?”dedi ve cümlesini bittirdikten sonra rahat bir nefes verdi. Duyduklarımın karşısında şaşırmıştım ve şaşkın gözlerle ona bakıyordum. Aslında bunu çok istiyordum ama şuanda demesini beklemiyordum.
“hemen cevap vermesen anlarım sonuçta beni daha yeni tanıdın ve sevmiyor da ola bilirsin, sevmiyorsan ve zaman istiyorsan seni anlarım”
Bir anda üstüne atlayıp ona sarıldım. Sol kolumu boynuna doladım. İlk başta şaşırmıştı ama o da sonradan kollunj belime dolamıştı. “evet bende seni seviyorum” dedim ve barışa baktım. Barışta bana bakıyordu.
Geri çekildiğimde bana sırıtarak bakıyordu ve bende utanmıştım. Yanağıma öpücük kondurunca heyecandan bayılacak gibi oldum.
Bir anda odanın kapısı açıldı ve acar abim içeriye girdi. Alkışlamaya baladı ve ayağı ile kapıyı kapatı.
“sonunda”dedi ve yanımıza gelip ikimizinde alnından öptü. Güldüğümde barışın bana baktığını fark ettim. “ee ne zaman annemlere söyleyeceksiniz?”
Annemlere söylemek mi?
Nasıl tepki vereceklerini bilemiyordum ve az çok istemediğim bir tepki verecekleri için korkuyordum.
“ya izin vermezlerse”dediğimde acar abim bana gerçekten mi ya dercesine bakmaya başladı. Aslında haklıydı hangi çağa da yaşıyorduk ki biz.
“korkma onlar anlayışla karşılarlar”dedi sırıtarak. “şimdi söyleyelim”barışın dediği ile ona döndüm. Her şey ani gelişiyordu ve bu beni şaşırtıyordu.
Başımı olumsuz anlamda sağladım. İlk önce kenan abimlere sonra annemlere demek daha mantıklı geliyordu bana.
“ilk abimlere söylesek sonra biraz zaman geçtikten sonra annemlere söylesek”dediğimde abim ve barış birbirine baktılar ve sonra beni onayladılar. Acar abim kenan abimleri çağırmak için gittmişti ve barış ile baş başa kalmıştık.
Barış elini belime dolayıp beni kendisine çekti ve bende gülümseyerek ona bakmıştım. Kapı bir anda açılınca bunun kenan abim olduğuna adım kadar emindim.
“acar doğru mu söylüyor?”evet sanırım kenan abim zor alışacaktı. Başımı olumlu anlamda sağladığımda kenan abim barışla banabaktı.
Bir sağ bir sola gidip geliyordu. Kutay ve murat abim bize şaşkın gözlerle bakıyorlardı ve bu halleri çok komikti.
“annemler biliyor mu?”
