...
(Uzamasın diye tanuşma bölümüne geldim )
4 abim varmış. Baran Barlas Aras Arda
Barlas tanımıyordu beni. Parkta başıma bişey gelmesin diye sabaha kadar uyumadan beklemişti. O gün babam dövmüştü beni. Pardon eski babam.
-Gece biraz konuşabilir miyiz? Diye sordu Barlas.
-Tabii dinliyorum.
-Yanlız konuşsak daha iyi. Gel odama çıkalım.
-peki
Dedim. Daha doğrusu demek zorunda kaldım. O ayaklanınca bende ayaklandım. Odasına doğru ilerledik.
Koyu renklerle döşenmiş ürkütücü bir odaya girdik. Masanın üstüne baktığımda silah görmemle geri adımladım. Kapıya doğru giderken Barlas kolumdan tutup kendine çekti.
-korkma güzelim. Polisim ben. Sana zarar vermem.
-t-tamam.
-eee hatırladın mı beni.
-Evet. Ama lüt-
-kes sesini Gece. Kimseye söyleme ney. Nereye kadar saklayacaksın bunu ailenden bizden abilerinden. Artık yanımızdasın sana kimse bişey yapamaz.
-korkuyorum işte anlasana.
-korkma canımın içi korkma ben varım artık kimse şan abi şey yapamaz.
Bir anda bana sarılmasıyla şok geçirdim. Hiç bişey yapmadım. Ne ona sarıldım ne de kendimi geri çektim
...
Barlas ile konuşmamısın üzerinden 2 saat geçmişti. Şu an sahilde Mert ile beraber oturuyorduk. Mert çocukluk arkadaşımdı. Ailesi Ankara'da yaşıyordu. Abisi vardı bir tane. Mert 18 abisi 19 yaşındaydı. Çok yakışıklı bir abisi vardı. Uzun süredir ondan hoşlanıyordum ve bunu Mert biliyordu.
Mert ile konuşurken telefonum çaldı. Baran abim arıyordu.
-hemen eve gel Gece.
Daha bişey dememe izin vermeden yüzüme kapattı telefonu. Acaba ne olmuştu da beni böyle acele ile çağırmıştı.
...
Kusura bakmayın kısa oldu ama aklıma pek bişey gelmedi.
2. Bölümde görüşürükk