Bölüm 15 — “Sıra Gerçek Kızda”
“Sıra gerçek kıza geldi.”
Notu okuyan Karan’ın sesi titremişti.
Selin Hanım’ın yüzü bembeyaz oldu.
“Derin...”
Kadın koşup ona sarıldı.
Sanki onu bir saniye bile gözden kaybetmek istemiyordu.
Kaan Yılmaz notu eline aldı.
Yüzündeki öfke gizlenemiyordu.
“Bütün güvenlik kayıtlarını kontrol edin.”
Kuzey çoktan telefonuna sarılmıştı.
Atlas ise pencerenin yanına gidip dışarı baktı.
Birileri gerçekten malikâneye girmişti.
Hem de kimse fark etmeden.
Bu korkutucuydu.
—
Ama asıl sorun Ece’ydi.
Çünkü Ece ortada yoktu.
Odasında değildi.
Bahçede değildi.
Evde değildi.
Karan’ın sesi sertleşti.
“Telefonu?”
Kuzey başını salladı.
“Kapalı.”
Selin Hanım ağlamaya başladı.
“Ya başına bir şey geldiyse?”
Derin sessizce duruyordu.
Her ne kadar Ece ona kötü davranmış olsa da...
Onun zarar görmesini istemiyordu.
Tam o sırada Atlas’ın telefonu çaldı.
Atlas ekrana baktığında yüzü değişti.
“Bilinmeyen numara.”
Herkes sustu.
Atlas telefonu açtı.
Karşı taraftan bozuk bir erkek sesi geldi.
«“Gerçek kızı koruyabileceğinizi mi sandınız?”»
Odadaki herkes dondu.
Atlas’ın çenesi gerildi.
“Sen kimsin?”
Adam güldü.
Rahatsız edici bir kahkahaydı.
«“On dokuz yıl önce yarım kalan iş tamamlanacak.”»
Telefon kapandı.
Sessizlik.
Derin’in kalbi hızla atıyordu.
Çünkü ilk kez tehlikenin gerçekten kendisine yaklaştığını hissetmişti.
—
O gece Kaan Yılmaz malikânenin güvenliğini iki katına çıkardı.
Kimsenin tek başına dışarı çıkmasına izin verilmedi.
Özellikle Derin’in.
Bu durum onu rahatsız ediyordu.
Çünkü kendini korunması gereken biri gibi değil...
Kafeste gibi hissediyordu.
Gece yarısı uyuyamayınca balkona çıktı.
Şehir ışıkları uzakta parlıyordu.
Tam geri dönecekti ki aşağıdaki bahçede bir hareket gördü.
Bir gölge.
Siyah kıyafetli biri.
Derin nefesini tuttu.
Adam başını kaldırdı.
Ve direkt ona baktı.
Yüzü karanlıktaydı.
Ama elinde bir şey vardı.
Bir fotoğraf.
Adam fotoğrafı havaya kaldırdı.
Ay ışığı altında görüntü netleşti.
Fotoğrafta küçük bir kız vardı.
Yaklaşık üç yaşlarında.
Ve o kız...
Derin’di.
Adam fotoğrafı yavaşça yırttı.
Sonra karanlığın içine karışıp kayboldu.
Derin korkuyla geri çekildi.
Ama yere düşen tek bir şey vardı.
Bahçede kalan küçük bir kâğıt parçası.
Ertesi sabah bulduklarında üzerinde tek bir isim yazıyordu:
«“Murat Arslan yaşıyor.”»