Bölüm 1 — “Yabancı”
Yağmur camlara sertçe vuruyordu.
Derin, eski çalışma masasının başında oturmuş, bilgisayar ekranına boş boş bakıyordu. Evin içinden gelen bağırış sesleri yine başlamıştı.
Şaşırmamıştı.
Bu evde huzur uzun sürmezdi zaten.
“Derin!” diye bağırdı annesi sandığı kadın. “Mutfağı neden toplamıyorsun sen?”
Derin gözlerini kapattı.
Saat gece on biri geçmişti. Az önce işten gelmişti. Ayakları ağrıyordu.
Ama cevap vermedi.
Çünkü ne derse desin suçlu olacaktı.
Kapısı sertçe açıldı.
Nermin Hanım içeri girip kollarını bağladı.
“Telefonuna bakacağına biraz işe yara.”
Derin sandalyesinden kalktı.
“Yeni geldim zaten…”
Kadın alaycı şekilde güldü.
“Bir tek sen yorulmuyorsun bu hayatta.”
Derin dudaklarını sıktı. İçinden geçenleri söylememeyi yıllar önce öğrenmişti.
Çünkü bu evde duygular zayıflıktı.
Sessizce mutfağa geçti.
Lavaboda dizilmiş bulaşıklara bakarken içeriden televizyon sesi geliyordu. Babası yine onu görmezden geliyordu. Her zamanki gibi.
Sanki aynı evde yaşamıyorlardı.
Tam musluğu açacakken salondan boğuk bir konuşma sesi duydu.
Önce önemsemedi.
Sonra kendi adını duydu.
“…ona söyleyemeyiz.”
Derin’in eli durdu.
Babasıydı konuşan.
“19 yıl geçti Nermin. Gerçek ortaya çıkarsa ne olacak sanıyorsun?”
Derin’in kalbi yavaşladı.
Nermin Hanım sinirli bir fısıltıyla cevap verdi.
“Sus! Duyacak şimdi.”
“DNA sonucu ortada artık!”
DNA?
Derin istemsizce salona doğru birkaç adım attı.
Kapının yanında durdu.
Nefesini bile tutuyordu.
Babası saçlarını sinirle geriye itti.
“Hastaneden aradılar. Karışıklık kesinleşmiş.”
Derin’in kaşları çatıldı.
Karışıklık mı?
Nermin Hanım panikle: “Ben o kızın gitmesine izin vermem!” dedi.
O kız.
Derin’in boğazı düğümlendi.
Babası sertçe cevap verdi: “O bizim kızımız değil.”
Dünya bir anda sessizleşti.
Yağmur sesi bile durmuş gibiydi.
Derin duyduklarını anlamaya çalıştı ama beyninin içi uğulduyordu.
Değilim…
Ne demek değildim?
Bir adım geri attığında ayağı yere bırakılmış cam şişeye çarptı.
“Kim var orada?!” diye bağırdı babası.
Derin panikle geri çekildi ama çok geçti.
Nermin Hanım kapıya geldiğinde Derin’in yüzü bembeyazdı.
Kadının gözlerinde ilk kez korku vardı.
Gerçek korku.
Derin titreyen sesiyle: “…ne demek o?” dedi.
Kimse cevap vermedi.
Babası gözlerini kaçırdı.
Bu bile yeterliydi.
Derin’in gözleri doldu.
“Ben… sizin kızınız değil miyim?”
Sessizlik.
O birkaç saniye Derin’e saatler gibi geldi.
Sonra Nermin Hanım: “Yanlış duydun.” dedi hızlıca.
Ama Derin artık inanmadı.
Çünkü bir anne gerçekten kızına bakardı.
Nermin Hanım ise ona sanki yıllardır yabancıymış gibi bakıyordu.
Derin yavaşça geri çekildi.
Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki nefes alamıyordu.
Odasına koşup kapıyı kilitledi.
Elleri titreyerek yatağın kenarına çöktü.
Kafasının içinde tek bir cümle dönüyordu:
> “O bizim kızımız değil.”
Telefonu aniden titredi.
Bilinmeyen numara.
Normalde açmazdı.
Ama o an hiçbir şeyi düşünemiyordu.
Aramayı kabul etti.
Karşı taraftan sakin ama ciddi bir erkek sesi geldi.
“Derin Yılmaz ile mi görüşüyorum?”
“…evet.”
“Ben Avukat Cem Arslan.”
Derin cevap veremedi.
Adam birkaç saniye sustu.
Sonra hayatını değiştirecek cümleyi söyledi:
> “Gerçek aileniz sizi buldu.”