Konağın içindeki sarsıntı giderek güçleniyordu.
Duvarlardaki eski tablolar yere düşüyor, yıllardır kapalı duran odaların kapıları birer birer açılıyordu.
Ama Beril artık korkmuyordu.
Elindeki anahtara baktı.
"Bu anahtar neyi kapatacak?"
Elif sessizce cevap verdi:
"İlk sözü."
Beril kaşlarını çattı.
"Anlamıyorum."
Lale yavaşça konuştu:
"Bu hikâye bir gelinlikle başlamadı."
Herkes ona baktı.
"Bir sözle başladı."
Lale gözlerini kapattı.
"Yıllar önce birileri, kaybettiklerini geri getirmek için bir anlaşma yaptı. Ama her anlaşmanın bir bedeli vardır."
Beril aynaya baktı.
"Ve bu bedel nesiller boyunca devam etti."
Elif başını salladı.
"Evet."
Tam o sırada odanın ortasındaki ayna tamamen karardı.
Sonra aynanın içinden eski bir kapı görüntüsü ortaya çıktı.
Kapının üzerinde aynı sembol vardı.
Beril yaklaştı.
"Bu kapı nerede?"
Kerem cevap verdi:
"Konağın altında."
"Az önce oradan gelmedik mi?"
Kerem başını salladı.
"Hayır."
"Orası sadece kapının yansımasıydı."
Beril şaşkınlıkla baktı.
"Gerçek kapı nerede?"
Elif fısıldadı:
"Hatırlamadığımız yerde."
Herkes sustu.
Çünkü cevap çok açıktı.
Eski gelinlik dükkânı...
Beril anahtarı avucunda tuttu.
"Oraya dönmeliyiz."
Selim ilk kez itiraz etmedi.
"Ben de geliyorum."
Beril ona baktı.
"Neden?"
Selim derin bir nefes aldı.
"Çünkü bu hikâyede benim de yüzleşmem gereken bir gerçek var."
---
Gece yarısı eski çarşıya geldiler.
Lale Gelinlik Evi karanlıkta sessizce duruyordu.
Beril kapıya yaklaştı.
Anahtar kendiliğinden parlamaya başladı.
Kapının üzerinde daha önce olmayan küçük bir kilit belirdi.
Beril anahtarı çevirdi.
Kapı açıldı.
Ama içeride dükkân yoktu.
Onun yerine sonsuz gibi görünen eski bir koridor vardı.
Koridorun sonunda tek bir kapı duruyordu.
Üzerinde şu yazıyordu:
"Son seçim."
Beril derin bir nefes aldı.
Elif yanına geldi.
"Bu kapının ardında ne olduğunu kimse bilmiyor."
Beril kapının koluna uzandı.
"Ben öğrenmeye hazırım."
Kapı açıldı.
Ve içeriden gelen ilk ses...
Bir bebeğin ağlamasıydı.