Profesör, uzun yürüyüşün ardından evinin önüne geldi. Yağmur hâlâ dinmemişti. Üzerindeki su, saçlarından ve paltosundan süzülerek taş basamaklara damlıyordu.
Cebinden anahtarını çıkardı. Titreyen parmaklarıyla anahtarı kilide yerleştirdi ve yavaşça çevirdi. Kilitten gelen mekanik ses, gecenin sessizliğinde olduğundan daha yüksek duyuldu.
Elini kapı koluna uzattı.
Bir an durdu.
Gözlerini kapatarak derin bir nefes aldı. Sanki kapının ardında onu bekleyen şeyden korkuyor, içeri girmemek için son bir bahane arıyordu.
Kapıyı açtı.
Ev tamamen karanlıktı.
İçeri adım attığında yalnızca ıslak ayakkabılarının ahşap zeminde çıkardığı ses duyuluyordu. Kapıyı sessizce arkasından kapattı. Ne ışığı yaktı ne de üzerindeki ıslak kıyafetleri çıkardı.
Ağır adımlarla merdivenlere yöneldi.
Her basamakta ahşap gıcırdıyor, evin derin sessizliği bu seslerle bölünüyordu. Profesör yavaşça üst kata çıktı ve koridorun sonunda bulunan kapının önünde durdu.
Nefesi hızlanmıştı.
Elleri istemsizce titriyordu.
Sağ elini kapı koluna uzattı. Parmakları soğuk metale dokunduğu anda gözlerini kapadı ve bir kez daha derin bir nefes aldı.
Kapıyı açmaya cesaret edemiyordu.
Sanki o kapının ardında yıllardır kaçtığı geçmişi onu bekliyordu.