Bölüm 10

"Of yeter! Bıktım ya, otur otur nereye kadar!" Alp’e döndüm ve en yumuşak sesimle konuştum, şaşkınlıkla bana bakıyordu. "Abi," Dedim sonunu uzatarak, "Ne zaman çıkacakmışım? Değerleri benimle paylaşmıyorlar. Ayrıca sen bütün gün burada benimle duruyorsun..." İç çekip konuştum. "Seni de tutsak ettim bu odaya, senin uzanıp dinlenmen gerek. Hiç uyumuyorsun, belin iyileşmedi biliyorsun değil mi? Ayrıca izinin yarın bitiyor." "Ne dedin?" "Ne dedim?" "Abi dedin." "Abi dedim." "Of Alp! Buna mı takıldın gerçekten!" Doğrulup konuştum. "Ben dışarı çıkmak istiyorum! Kapattınız beni buraya, sosyalleşemiyorum hiç kimseyle!" "Sosyalleşebiliriz istersen, ama sonra canın sıkılıyor bana da sus diyorsun." "Ne zaman çıkacakmışım?" "Aslında dün çıkacaktın, ama gece ateşin çıktı. Yarın çıkacakmışız." "Bak uyumuyorsun işte! Gece ateşimi çıktığını nereden biliyorsun?" "Çok soru soruyorsun." "Susayım mı yani? Hayatımda bu kadar kötü bir hakaret almamıştım gerçekten. Resmen 'senin o kargadan hallice sesini duymak istemiyorum, kes sesini' dedin! Benden tiksindiğini yüzüme söyleyebilirsin, ne diye üstü kapalı diyorsun?" Alp’in yüzündeki şaşkınlık bir yandan komik olsa da masumdu. "Kim dedi bunları? Sana? Bunları? Kim demeye cürret etti?" "Sen dedin! Kes sesini, borazan gibi sesin var iğrenç bir varlıksın dedin!" Tepkisini ölçüyordum aslında ama bir yandan bana çok soru soruyorsun demesi kırıcıydı yani... Değil mi? Ben kırıldım, sanırım. "Ben, benim ağzımı sikeyim! Neler demişim ben, yazıklar olsun bana!" Dedi yalandan bir sinirle, "Yazıklar olsun sana! Senin alay ettiğin şeyler benim acılarım tamam mı?" Dedim ağlayarak, evet baya baya ağlıyorum. Şu gözden yaş akmalı olandan. "Asena gerçekten ağlamıyorsun değil mi?" Ellerimi gözümden çektim. "Hayır ağlamıyorum. Taklit yaptım ama bu üzüldüğüm gerçeğini değiştirmiyor." Dedim son derece ciddi bir şekilde. "Ama ben sana bir şey dem-" "Benimle muhatap olma dedin." "Haklısın, eşeklik yaptım çok özür dilerim." İtaat mi? Severiz. "Özür dilemekle geçmedi ama, belki buradan kurtarsan ödeşiriz." Baya yakındı, ee haklı tabii kalbime oynuyordu. Herkes tek bu oyunda değil mi? Önce sol gözüne sonra sağ gözüne ve dudağına baktım, yavaş yavaş. "Asena? Ne yapıyorsun?" Biraz salağa yatsam ne olur ki? "Ne yapıyorum?" Açılan kapıyla irkilen bu sefer o olmuştu. Hemen onu itledim ve geri yaslandım. "Öpüşücek miydiniz? Tüh ya, bende çıkabilirsin demeye gelmiştim." Hemen ayağa kalktım. Denedim en azından. Alp konuştu. "Ne yapıyorsun?" "Az önce de sordun bu soruyu, ne yapıyorum? Hazırlanmaya gidiyorum." "Az öncekinin cevabını alamadım, yavaş kalk." "Duru gelmese alırdın, kalkıyorum." "Böldüm sanırım, başın dönüp düşersen iki gün daha yatarsın." Dedi sırıtarak. En yakın arkadaşım benim yerime abisini seçmişti ! Kaderde bu da varmış gerçekten. "İkiniz bana oynuyorsunuz, hani herkes tekti bu oyunda! Kabul etmiyorum, biriniz benim tarafımda olmalısınız." "Abi sen bununla nasıl uğraşıyorsun? Tamam ilaçlar yan etki yapmış olabilir ama resmen sarhoş bu, senin karşında saçma salak davranıcak biri mi Asena? Nasıl farketmedin?" Alp konuştu, "Farkındayım abicim. Ama bu halleri çok eğlenceli." Duru kusar gibi yaptı. "Kör olmuş senin gözün. Gidiyorum ben." Aa, benim sevdiceğime oynanıyor şuan. "En azından geceleri odama pencereden değil kapıdan giriyor canım. Alp abime laf ettirmem!" Alp şaşkın ve kızgın bir suratla Duru'ya baktı. "Abicim?" "Ulan Asena, bir ayık ol bak ben sana yapacaklarımı biliyorum." "Abi!" Dedim sonunu uzatarak. "Beni Duru'nun gazabından korumalısın. Ben sana abimi ifşaladım, sır verdim. Bedelini ödemelisin, korumak istemezsen başka türlü de ödeyebilirsin tabii ama..." Alp'in dikkati dağıldığı sırada Duru odadan tüydü. "Nasıl ödeyecekmişim mesela?" Uyuma taklidi yaptım hemen, anlamasına imkan yok gerçekten. "Güzelim uyumadığını biliyorum." Gözlerimi açıp birbirine kenetlediğim ellerimi tek yanağıma koyup en sevimli çıkarmaya çalıştığım sesimle konuştum. "Güzelin miyim gerçekten?" "Uyu artık," Dedi kollarını birleştirip koltukta geriye yaslanırken. "Güzelim." ​