"Kızım."
Bu kelime odanın içinde yankılandı.
Lisandra nefes almayı unuttu.
Karşısındaki kadın ışığın içinde duruyordu. Uzun beyaz saçları omuzlarından aşağı dökülüyor, gözleri yıldızlar gibi parlıyordu.
Ve gerçekten de ona benziyordu.
Aynı yüz hatları.
Aynı bakışlar.
Aynı ifade.
Yalnızca daha yaşlı ve daha güçlü görünüyordu.
"Bu imkânsız..."
Lisandra'nın sesi titredi.
Annesi doğduğunda ölmüştü.
Bütün hayatı boyunca bunu duymuştu.
Morgana söylemişti.
Konsey söylemişti.
Herkes söylemişti.
Kadın hafifçe gülümsedi.
Ama bu gülümsemede hüzün vardı.
"Hayır."
Sesi yumuşaktı.
"İmkânsız değil."
Azrael birkaç adım öne çıktı.
Yüzü normalden daha sert görünüyordu.
"Bu gerçek mi?"
Kadın gözlerini ona çevirdi.
Bir an sessizlik oldu.
Sonra başını salladı.
"Evet, Azrael."
Lisandra şaşkınlıkla ona baktı.
"Onu tanıyor musun?"
Azrael cevap vermedi.
Bu sessizlik cevaptan daha güçlüydü.
Tanıyordu.
Hem de uzun zamandır.
---
Işığın içindeki kadın yavaşça Lisandra'ya yaklaştı.
Aslında yürümüyor gibiydi.
Süzülüyordu.
Ancak aralarındaki mesafe kapanırken görüntüsü titremeye başladı.
Sanki çok uzaktan bağlanıyormuş gibiydi.
"Zamanımız az."
Lisandra yüzlerce soru arasından yalnızca birini seçebildi.
"Sen kimsin?"
Kadının gözleri doldu.
"Ben Aradia."
Oda sessizleşti.
"Annen."
Lisandra'nın kalbi sıkıştı.
Yıllardır hayalini kurduğu an buydu.
Annesine dair bir cevap.
Bir anı.
Bir iz.
Ama şimdi karşısında dururken ne hissedeceğini bilemiyordu.
Mutluluk mu?
Öfke mi?
Keder mi?
Belki hepsi.
"Öldüğünü söylediler."
Aradia gözlerini kapattı.
"Kısmen doğru."
"Kısmen mi?"
"Ben ölmedim."
Bu kez Azrael konuştu.
"Mühürlendin."
Aradia başını kaldırdı.
Ve yavaşça başını salladı.
"Evet."
Lisandra'nın zihni karışmıştı.
Bir mühür daha.
Bir sır daha.
Bitmek bilmiyordu.
"Neden?"
Aradia'nın yüzü karardı.
"Çünkü beni durdurmaları gerekiyordu."
"Kim?"
Kadın doğrudan cevap vermedi.
Bakışlarını pencerenin dışındaki karanlığa çevirdi.
"Bu dünyanın korktuğu insanlar."
Lisandra artık daha fazla sabredemiyordu.
"Bana hiçbir şey anlatmıyorsunuz."
Işık titredi.
Aradia'nın görüntüsü birkaç saniye bozuldu.
Sanki bağlantı kopmak üzereydi.
"Dinle."
Bu kez sesi daha ciddiydi.
"Çünkü çok az zaman kaldı."
---
Azrael sessizce pencerenin yanında durmuş onları izliyordu.
Ancak Lisandra bir şey fark etti.
Aradia konuşurken Azrael'in gözlerinde suçluluk vardı.
Derin bir suçluluk.
Ve bu durum hoşuna gitmedi.
"Azrael."
Altın gözler ona döndü.
"Sen neyi saklıyorsun?"
Oda yeniden sessizleşti.
Aradia'nın yüzü değişti.
Azrael ise gözlerini kaçırdı.
İşte o an Lisandra her şeyi anladı.
Bir şey olmuştu.
Ve ikisi de biliyordu.
"Azrael."
Bu kez sesi daha sert çıktı.
"Anlat."
Uzun saniyeler geçti.
Sonunda Azrael derin bir nefes verdi.
"Annenin mühürlenmesine engel olamadım."
Lisandra dondu.
Aradia gözlerini kapattı.
Sanki eski bir yara yeniden açılmıştı.
"Ne demek bu?"
Azrael'in sesi ağırlaştı.
"Onu koruyacağıma söz vermiştim."
Oda sessizliğe gömüldü.
Lisandra'nın kalbi yavaş yavaş kırılmaya başladı.
Çünkü Azrael'in yüzündeki acı gerçekti.
Ve ilk kez onun da geçmişinin yaralarla dolu olduğunu görüyordu.
---
Aradia'nın görüntüsü yeniden titredi.
Bu kez çok daha güçlü.
Işık parçalanmaya başlamıştı.
"Hayır..."
Kadın telaşlandı.
"Henüz bitmedi."
Lisandra ona doğru bir adım attı.
"Bekle."
Aradia gözlerini kızına çevirdi.
Ve ilk kez gülümsedi.
Gerçek bir gülümseme.
"Sana söylemem gereken son bir şey var."
Oda sessizleşti.
Azrael'in yüzü aniden gerildi.
Sanki söylenecek şeyi biliyormuş gibiydi.
"Dinle beni Lisandra."
Aradia'nın sesi fısıltıya dönüştü.
"Kehanet yanlış değil."
Lisandra'nın nefesi kesildi.
"Ama eksik."
Tam o sırada görüntü parçalanmaya başladı.
Işıklar savruldu.
Aradia'nın sesi kesilmeye başladı.
"Sen..."
Titreme.
"...dünyayı yok etmeyeceksin..."
Bir başka titreme.
"...sen..."
Ve ardından bağlantı koptu.
Işık tamamen söndü.
Oda karanlığa gömüldü.
Sessizlik çöktü.
Lisandra olduğu yerde donmuştu.
Çünkü annesinin son sözleri yarım kalmıştı.
Ama içindeki his ona bir şey söylüyordu.
Yıllardır korkulan kehanet...
Herkesin anlattığından çok farklıydı.
Ve gerçek sonunda ortaya çıkmaya başlamıştı.