Dev yaratık ilk adımını attığında malikânenin duvarları sarsıldı.
Taşlardan tozlar döküldü.
Koruma büyülerini oluşturan mavi semboller gökyüzünde titredi.
Lisandra istemsizce geri çekildi.
Böylesine büyük bir gücü daha önce hiç görmemişti.
Yaratık ilerlemeye devam ederken ormanın ağaçları köklerinden sökülüyor, karanlığın içinde kayboluyordu.
Sanki geçtiği her yer yaşamını yitiriyordu.
"Koruma hattını güçlendirin!"
Morgana'nın sesi avluda yankılandı.
Cadılar hemen harekete geçti.
Yüzlerce büyü sembolü havada belirdi.
Mavi ışıklar malikânenin etrafında ikinci bir savunma duvarı oluşturmaya başladı.
Ancak Azrael'in yüzündeki ifade değişmedi.
Bu durum Lisandra'nın dikkatini çekti.
"Sorun ne?"
Azrael gözlerini yaratıktan ayırmadan cevap verdi.
"Bu onu durdurmaz."
Lisandra'nın içi sıkıştı.
"O zaman ne durdurur?"
Azrael birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonunda çok alçak sesle konuştu.
"Henüz bilmiyorum."
Bu cevap genç cadının kalbine taş gibi oturdu.
Çünkü Azrael her zaman bir cevap biliyor gibi görünüyordu.
İlk kez çaresiz görünüyordu.
---
Dev yaratık ikinci adımını attığında gökyüzündeki koruma büyüsünün bir kısmı çatladı.
Patlama sesi kilometrelerce öteden duyulabilecek kadar güçlüydü.
Bazı genç cadılar korkuyla yere çöktü.
Morgana büyüyü ayakta tutmaya çalışıyordu ama yüzü solmaya başlamıştı.
Gücünü tüketiyordu.
Lisandra bunu görebiliyordu.
Tam o sırada içindeki sıcaklık yeniden ortaya çıktı.
Göğsünün ortasında başlayan enerji damarlarına yayıldı.
Bu kez daha güçlüydü.
Daha belirgindi.
Lisandra nefesini tuttu.
Elleri ışıldamaya başladı.
Mavi ve altın renkli enerji tekrar ortaya çıkıyordu.
"Hayır..."
Fısıltısı yalnızca kendisine ulaştı.
Ama Azrael duymuştu.
Hemen ona döndü.
"Lisandra."
"Yine oluyor."
Enerji bu kez durmuyordu.
Parmak uçlarından ışıklar yükselmeye başlamıştı.
Avludaki bazı cadılar da bunu fark etti.
Morgana'nın gözleri büyüdü.
"Hayır..."
Yaşlı kadın korkmuş görünüyordu.
Hem de yaratıktan daha fazla.
Bu durum Lisandra'nın dikkatinden kaçmadı.
"Morgana?"
Ama yaşlı cadı cevap vermedi.
Bakışlarını Lisandra'nın etrafında dönen ışıklara dikmişti.
Sanki yıllardır görmekten korktuğu bir şeyi görüyordu.
---
Bir anda dev yaratık durdu.
Karanlığın içindeki boş gözleri doğrudan Lisandra'ya çevrildi.
Ve ilk kez geri çekildi.
Sadece bir adım.
Ama geri çekilmişti.
Avludaki herkes bunu gördü.
Sessizlik çöktü.
Yaratık korkmuş gibiydi.
Ya da en azından temkinliydi.
Azrael bunu fark ettiğinde gözlerinde şaşkınlık belirdi.
Malikânenin surlarından fısıltılar yükseldi.
"Yaratık durdu..."
"Neden durdu?"
"Neye bakıyor?"
Herkes cevabı biliyordu.
Lisandra'ya.
Dev yaratığın sesi yeniden duyuldu.
Bu kez öncekinden daha farklıydı.
Daha yavaş.
Daha dikkatli.
"İmkânsız..."
Bu kelime avluda yankılandı.
Sonra yaratık başını eğdi.
Ve beklenmedik bir şey yaptı.
Diz çöktü.
Bütün dünya durmuş gibi hissedildi.
Morgana'nın yüzünden son renk kırıntıları da çekildi.
Bir cadı korkuyla ağlamaya başladı.
Başka biri dua etmeye başladı.
Lisandra ise nefes almayı unutmuştu.
Dev yaratık diz çökmüş halde ona bakıyordu.
Ve ardından yalnızca onun duyabileceği kadar alçak bir sesle konuştu.
"Sonunda uyandın."
Lisandra'nın kalbi duracak gibi oldu.
"Ne?"
Ama yaratık cevap vermedi.
Karanlık bedeninin etrafında siyah sisler yükselmeye başladı.
Azrael bir adım öne çıktı.
"Dur!"
Yaratık ona baktı.
Sonra tekrar Lisandra'ya döndü.
Ve son sözlerini söyledi.
"Gerçeği öğrendiğinde... bizi affetmeyeceksin."
Bir sonraki anda dev beden parçalanmaya başladı.
Karanlık sis gökyüzüne yükseldi.
Ve birkaç saniye içinde tamamen yok oldu.
Geride yalnızca sessizlik kaldı.
Koruma büyüleri hâlâ parlıyordu.
Cadılar hâlâ şaşkınlık içindeydi.
Ama Lisandra yalnızca tek bir şeyi düşünüyordu.
Sonunda uyandın.
Bu sözlerin anlamını.
Ve neden herkesin, özellikle de Morgana'nın, bu kadar korktuğunu.
Çünkü her geçen gün daha net hissediyordu.
Kehanet onunla başlamıyordu.
Kehanet onun hakkında yazılmıştı.