Rose’un nefesi düzensizdi.
“Ben… birinin malı değilim,” dedi sertçe.
Ama sesi bile bu taş duvarlarda zayıf kalıyordu.
Juni ona bakmadı hemen.
Sanki ne söyleyeceğini tartıyordu.
Sonra yavaşça konuştu:
“Ben seni işaretlemeseydim… çoktan ölmüştün.”
Rose’un kaşları çatıldı.
“Ne demek bu?”
Juni birkaç adım geri çekildi. İlk kez ona mesafe koyuyordu.
“Sen sıradan değilsin, Rose.”
Rose’un kalbi hızlandı.
“Bunu zaten biliyorum.”
Juni başını hafifçe eğdi.
“Hayır… bilmiyorsun.”
Bir an sessizlik oldu.
Ve sonra Juni o kelimeyi söyledi:
“Onlar seni buldu.”
Rose dondu.
“Onlar kim?”
Juni’nin gözleri sertleşti.
“Eski düzen.”
“Vampir Konseyi.”
Rose’un zihni bir an boşaldı.
Juni devam etti:
“Zihin okuyan bir vampir… yüzyıllardır doğmadı. Doğduğunda ya yok edilir… ya da zincirlenir.”
Rose’un boğazı kurudu.
“Ben… deneyim mi oldum yani?”
Juni’nin yüzünde ilk kez bir şey kırıldı.
“Hayır.”
Sesi daha alçaldı.
“Sen bir hatasın… onların gözünde.”
Bir adım yaklaştı.
“Benim gözümde ise…”
Durdu.
Sanki o kısmı söylemek istemiyordu.
Ama yine de söyledi:
“Bir tehditsen… ya da bir anahtarsan.”
Rose’un içi buz kesti.
“Ne anahtarı?”
Juni cevap vermedi.
Sadece gözlerini kaçırdı.
Ve o an Rose fark etti.
Juni her şeyi söylemiyordu.
Onu koruyordu… ama aynı zamanda bir şeyden de saklıyordu.
Ve Rose’un içindeki güç, ilk kez bilinçsizce uyanmaya başladı.
Zihninde bir fısıltı yayıldı.
Bu sefer Juni’den gelmiyordu.
Daha karanlık… daha eski…
“Bizi aç.”
Rose bir anda başını tuttu.
“Hayır…” diye fısıldadı. “Bu ne?!”
Juni anında ona döndü.
Gözleri sertleşti.
“Duydun.”
Rose ona baktı, gözleri büyümüş halde.
“Ne duydum?!”
Juni’nin sesi ilk kez acil çıktı:
“Konsey seni fark etti.”