Rose aynaya daha da yaklaştı.
Parmak uçları titreyerek boynuna gitti. Derinin altındaki o hafif yanma… sanki iki nokta sadece cilde değil, zihnine de kazınmıştı.
“Hayır…” diye fısıldadı. “Bu olamaz.”
Ama izler değişmiyordu.
Gerçekti.
Bir anda odanın içi ağırlaştı. Hava bile farklıydı sanki. Daha soğuk… daha baskıcı.
Ve sonra oldu.
Bir düşünce.
Net.
Keskin.
“Uyandın.”
Rose geri çekildi, nefesi boğazına düğümlendi.
Etrafta kimse yoktu.
Ama ses… zihninin içindeydi.
“Korkma.”
“Kim… kim konuşuyor?” dedi Rose titreyerek.
Cevap gelmedi.
Ama bu kez görüntü geldi.
Karanlık bir sokak… yağmur… ve Juni.
Duvara yaslanmış, gözleri Rose’un tam içine bakıyordu. Sanki aralarında kilometreler değil, sadece bir nefes vardı.
Ve o an Rose anladı:
Bu bir anı değildi.
Bu bir bağlantıydı.
Juni’nin sesi bu kez daha yakındı:
“Artık beni duyabiliyorsun.”
Rose’un dizleri hafifçe çözüldü.
“Bu bir kabus…” diye fısıldadı.
Ama zihninin en derin yerinde, inkâr edemediği bir gerçek vardı.
Bu adam gitmemişti.
Sadece… onun içine yerleşmişti.
Ve Juni son bir şey daha gönderdi:
“İzler, başlangıç içindi Rose.”