Elimi ağzıma doğru götürdüm...
Şu an çığlık atmamam için kendimi çok zor tutuyordum...
Duvarda kanlarla yazılmış "sizi yokediceğim!" Sözünü gördüm.
Başımı çevirip yanımdaki Ada ve Laraya bile bakamıyordum.
Ufak bir çığlık attı Lara...
Ağzımda olan elim boğazıma doğru kaydı...
Sanarım nefes almakta zorlanıyordum...
Gözlerim tüm cesetlerin üzerinde dolaşıyordu...
Ve bir anda bir şey fark ettim...
Cesetlerden biri müdürümüz Hakan hocaydı..
"Müdür..." Dedim titrek bir nefes vererek...
Cesetlere doğru bir adım attım...
Daha sonra gözüme tanıdık simalardan biri dahil oldu...
Edebiyyat hocamız...
Onun hemen yanında boğazından kesilmiş fen hocamız...
Ve daha bir çok öğretmenler...
Rehber hocamız...
Hatta temizlikçiler ve kantinci...
Sanarım yavaş-yavaş aklımı kaybediyordum...
▪︎▪︎▪︎
Saniyeler,dakikalar geçmişti. Ama hiç birimiz haraket edemiyor, nefes dahi alamıyorduk. Olduğumuz yere çivi gibi çakılmıştık. Hiç birimizin ağzını bıçak açmıyordu. O an tüm gerçeklikten soyutlanmıştık hepimiz.
"Beren..." Diye bir fısıltı çıktı Alazın dudaklarından....
Yavaş bir şekilde korkarak kafamı ona taraf çevirdim...
Gözleri dolmuştu...
Gözlerinin baktığı yeri takip ettim...
Gözlerim direkt olarak matematik hocasının arkasında olan kumral bir kıza takılı kaldı...
Kahretsin...
Bu Alazın bahsettiği o kız kardeşi Berendi...
Hızla başımı Alaza çevirdim.
Dolu olan gözlerinden artık yaşlar boşalmaya başlamıştı.
Çaresiz bir üzüntüyle Karan ve Emire baktım.
Sinirleri yüzlerinden okunuyordu.
Adım atıp kardeşinin cansız benenin yanına gitmeye çalıştı Alaz çaresiz bir şekilde.
Aynı anda Karan ve Emir Alazın koluna girip onu tuttular.
"Şşşt kardeşim sakin ol. Lütfen kardeşim." Dedi Emir. Ne kadar sakin olup kardeşini sakinleştirmeye çalıştırsada ikiside sinirden kıp kırmızı olmuştu.
"Lan nasıl sakin oluyum? Olum şuna bakın lan. Naptılar kardeşime şuna bak! Naptılar olum benim tavşanıma şuna bak Allah aşkına! Naptılar lan ona?! Kan revan içinde lan! Bak olum! O masum gülüşünü aldılar lan ondan. Hayalleri vardı benim kardeşimin! Bana anlatıyordu olum. Gece gündüz çalışıyordu lan!! Doktor olucaktı olum odasının her tarafına resimlerini asmıştı. Naptılar ona?! Naptılar olum? Niye onu aldılar lan? Niye gülüşünü çaldılar onun!? NE İSTEDİLER ONDAN?" Diye haykırdı Alaz ve olduğu yere dizlerinin üzerine çöktü yavaşça.
Ağlıyordu. Hönkür hönkür ağlıyordu.
Karşısında kardeşinin cansız bedeni vardı. Bakıp bakıp küfürler savuruyordu sinirle.
Karan ve Emire döndüm. Onlarda ağlıyordu.
Lara ve Adaya döndüm. Lara hala eliyle ağzını kapıyordu. Aynı zamanda da ağlıyordu. Ada da güçlü kalmaya, güçlü görünmeye çalışıyordu. Ama o da ağlıyordu.
Hepimiz perişan haldeydik.
Bir anda büyük bir gürültü geldi kulaklarımıza.
Kepenklerin açılma sesi.
En alt kattan geliyordu. Her yere bakmıştık. Zaten bu saatten sonrada birilerinin gelme ihtimali yoktu.
Şu an karşısında olduğumuz bu görüntüyü yapanlardı büyük bir ihtimalle. Yapanlar mı demeliydim, yapan mı demeliydim bilmiyorum.
Sadece onu biliyordum ki, bu bize kurulmuş bir oyundu. Bunu yapan her kimse bizi istiyordu. Hedefi bizdik.
"Birileri geliyor.Gitmemiz lazım hemen." Dedim kısık çıkan aynı zamanda da titreyen sesimle.
"Ne gitmesi ya. Nereye gidiyoruz. Kim geliyorsa gelsin. Ona bunu yapan geliyorsa hodri meydan. Ben kardeşimin intikamını almadan GİTMEM!" Dedi Alaz sinirle son kelimenin üzerine vurgulayarak.
"Bende gitmem." Dedi Karan. "Beren bizimde kardeşimiz. Onun intikamını almadan şurdan-şuraya adım atmam." Dedi cümlesini devam ettirerek.
"Ben hiç gitmem." Dedi Emir.
Onları şu an çok iyi anlıyordum. Tamam biliyorum canları yanıyordu. Canlarını yakanların canlarını yapmak istiyorlardı. Ne kadar tanımasamda anlattıklarına göre çok masum,temiz,saf bir kızdı Beren. Toz-pembe hayalleri varmış. Çok iyi niyetli,merhametli bir kızmış. Benimde canım acıdı gördüğüm manzara karşısında. Boğazıma çok büyük bir yumru oturdu. Ama böyle olmazdı. Bu adamlar niye bilmiyordum ama bizim peşimizdeydi. Bu gün bu okula geldik ve onların tuzağına düştük. Bunu söylemek çok zor ama belli ki bu adamlar bizi öldürmek istiyordu.
"Tamam sizi anlıyorum. Ama bilmiyorum farkındamısınız değilmisiniz bu okulda sadece yaşayan bizler varız. Biraz mantıklı düşünün. Bu gün biz niye geldik bu okula? Daha doğrusu bu gün okulda bu 6 öğrenciden başka niye hiç kimse gelmedi? Niye biz şu an karşısında olduğumuz bu durumu yaşadık? Niye biz? Niye bilmiyorum ama bu adamlar bizi büyük bir savaşın içine attılar. Bizim peşimizdeler. Bilmiyorum ama anlaşılan bu adamlar bizi istiyor. Bu yüzden kaçmamız lazım. Acil. Gördüğüm kadarıyla adamlarda bıçak var. Ve biz bu durumda hiç bir şey yapamayız. Alaz... Eğer burdan kaçmazsak sende kardeşinin intikamını alamazsın." Dedim ardı ardına sıraladığım cümlelerimle.
Hepsi bir süre sessiz kaldı. Dediklerimi düşündüler.
"Tamam.emin olsun ki, ben kardeşimin intikamını almadan bu dünyadan gitmeyeceğim. Ona ne yaşattılarsa onlara misliyle yaşatıcam. " Dedi Alaz hırsla.
3. Kattan aşağı inmek için merdivenlere yöneldik.
Tam o anda bir demirin duvara sürtünme sesi geldi.
Ardında da adım sesleri.
Ve bir ıslık sesi.
Ve bu ıslık sesi bana oldukça tanıdık geldi.
Korkuyla ağzımı kapattım.
Lara eğilip duyulmayacak bir şekilde fısıldadı:
"Çok yakınımızda. Aşağı inemeyiz." Dedi.
Ve sanki onun cümlelerinden sonra zaten yakınımızdan gelen adım sesleri daha da hızlandı. Bu şu an kimse koşuyordu.
Bize yaklaşmak için koşuyordu.
Bakışlarım tek tek hepsinin üstünde gezindi. Onlarda aynı şekilde. Hepimiz bir cevap arıyorduk. Ve sanarım bu cevap hiç kimsede yoktu.
Karan hızlı bir şekilde yere bakıp düşündü. Aklından her ne geçiyorsa daha da tedirgin oldu.
Bir anda kafası hemen sağımızda olan pencere doğru döndü.
Ani haraketiyle her kes ona baktı.
Baktığı yeri takip ettim. Pencereden gözüken yangın merdivenlerine bakıyordu.
"Yangın merdivenlerini kullanmalıyız." Dedi kısık bir sesle.
Arada en az 4 metre vardı.
Ve şu an herkes o 4 metreyi nasıl aşıp o merdivene ulaşacağımızı düşünüyordu.
"Başka yol yok." Dedi yine Karan.