Ben patronumun kulağımı kanatan o tiz sesiyle beni gereksiz sebeplerle azarlamasından sonra gecenin o zifiri karanlığında eve dönüyordum ve her zaman geçtiğim Angelina cafe'nin içinden gelen o mis koku , piyano sesleri...
-Ah... Çok hoş...
Angelina cafe benim bu sinir bozucu olaylardan kaçmamı sağlıyor ve gerçekten benim güvenli alanım gibi. Garsona bakınırken daha önce
görmediğim bir tablo görmüştüm.
"Bu da ne bu resmi hiç görmemiştim, garip..." Her gün geldiğim bu cafe de ilk kez bu tabloyu görmemi garip bulmuştum.
- Ah- Garson!!!
Garsonu çağırdım ve gülümseyerek dedim ki;
-Bu tabloyu daha önce hiç görmemiştim , hoşmuş.
-Ahh onu buranın sahibi getirdi efendim! Özel olduğuyla alakalı bir şeyler zırvalamıştı. Her neyse dekor sadece. İstediğiniz bir şeyler var mı?
-Magnolya ve sütlü kahve istiyorum. Teşekkürler!
Gerçekten gereksiz şeylere kafamı yormaya başladım banane tablodan yani.
"Haaa yarın işe gitmek istemiyorum."
Bu derin iç çekişimden sonra gerçekten uykum gelmişti. "O kadar çalıştım e bir zahmet!"diye düşünmeden edemedim.
Tatlım gelene kadar biraz gözümü dinlendirmek istemiştim ve kafamı masaya koymuştum ki
Gözlerimi açtığımda beni neyin beklediğini bilmiyordum bile.