Gece sabah uyandığında bir süre yatakta öylece kaldı. Evin içi sessizdi ama dışarıdan denizin sesi geliyordu. Şehirdeyken alışık olduğu gürültü burada yoktu. Buna rağmen kafası sakindi denemezdi. Daha ikinci günden, istemediği kadar çok şey düşünüyordu.
Aşağı indiğinde mutfakta birkaç kişi vardı. Lal sandalyeye yan oturmuş, elindeki kupayı iki eliyle tutuyordu. Kumsal tezgâha yaslanmıştı, Esin ise camın önünde duruyor, dışarıyı izliyordu.
“Bugün plaj,” dedi Lal, kararlı bir sesle.
“İtiraz kabul etmiyorum.”
Gece hafifçe gülümsedi."Bu kızla başım belada" dedi,sessizdi ama Lal'ın duymaması imkansızdı. Zaten başka bir planı yoktu. Yeni bir yerde yapılabilecek en kolay şey buydu.
Plaj öğleye doğru dolmaya başlamıştı. Deniz her zamanki gibi rahat bir şekilde şezlonglardan birine yayıldı. Gözlüğünü takıp etrafı süzerken Kumsal yanına oturdu.
“Bakışlarını biraz kontrol et,” dedi Kumsal.
“Yeni gelenleri bu kadar belli kesmek hoş durmuyor.”
Deniz'in dudakların da alaycı bir yarım gülüş belirdi.
“Ben sadece ortamı tanıyorum.”
Kumsal cevap vermedi. Gözü istemsizce biraz ilerideki erkekler grubuna kaydı.
Poyraz kumların üzerinde oturuyordu. Efe bir şeyler anlatıyor, Çınar arada lafa giriyordu. Poyraz dinliyordu ama dikkati tam olarak orada değildi. Arada Kumsal’a bakıyor, bakışlarıyla bir şey sorar gibi duruyordu.
Kumsal yanına gitti.
“Ne o?” dedi.
“Daha gelmeden sıkıldın mı?”
Poyraz hafifçe güldü.
“Yok. Aynı şeyler.”
Kumsal yere oturdu. Aralarındaki sohbet kasıntı değildi. Ne konuşacaklarını düşünmüyorlardı bile.
“Yeni kızlar nasıl?” diye sordu Kumsal, umursamaz gibi.
Poyraz omuz silkti.
“taşşş”
Güldü, hem de kahkaha atarak güldü. Şakayı daha fazla uzatmak istemezmiş gibi gülüşünü bozdu. Ciddiyetle "Normal" dedi.
Kumsal önce güldü ancak şaka olduğunu anlamak zor değildi. Onun bu cevabına alışkındı. Poyraz bir şeyi ya çok net severdi ya da “normal” der geçerdi. Ortası nadirdi.
Gece denize girmeye karar verdiğinde Poyraz bunu fark etti ama belli etmedi. Gözleri kısa bir an ona kaydı, sonra tekrar önüne döndü. Gece ise izlendiğini hissetti ama arkasına bakmadı. Bu his artık yabancı değildi.
Deniz serindi ama iyi gelmişti. Gece bir süre yüzdü, sonra kıyıya yakın bir yerde durdu. Aynı anda Poyraz da suya girdi. Aralarında birkaç metre vardı. Ne konuşuyorlardı ne de bakışıyorlardı. Ama aynı yerdeydiler.
Bu, Gece’yi huzursuz etti.
Sudan çıktığında Poyraz çoktan havlusuna sarınmıştı. Kumsal yanına gelmişti bile.
“Yine sessizsin,” dedi Kumsal.
“Bir şey mi oldu?”
Poyraz başını salladı.
“Yok.”
"Bende yedim angut" dedi Kumsal. Ona inanmadı ama üstelemedi.
“Akşam ateş yakılacakmış,” dedi.
“Gelirsin.”
Poyraz cevap vermedi. Ama gitmeyeceğini de söyleyemezdi.
Akşamüstü plajdan dönüşte grup ikiye ayrıldı. Erkekler sahil yolundan yürürken kızlar markete uğradı. Lal bir noktada durup Gece’ye döndü.
“Poyraz sana bakıyor,” dedi direkt.
Gece kaşlarını çattı.
“Bakmıyor.”
Lal minik ama sesli bir kahkaha attı.
“Bakıyor ama kaçıyor.”
Bu cümle Gece’nin aklında kaldı.
Gece ateşi akşam yakıldı. Büyük bir plan yoktu, her şey kendiliğinden gelişmişti. Müzik çok yüksek değildi. İnsanlar konuşuyor, bazen susuyordu.
Gece ateşin biraz uzağında oturdu. Esin yanındaydı. Poyraz karşı taraftaydı, Kumsal’la konuşuyordu. Aralarındaki rahatlık dikkat çekiciydi. Kumsal bir şey söylüyor, Poyraz gülüyordu. Bu gülüşü Gece daha önce görmemişti.İçten içe kıskandı ama kendine yediremedi, onun hayatında Poyraz diye biri yoktu. Vardı ama yoktu
Selen ateşin alnınına geldiğinde ortamın havası değişti. Bilerek Poyraz’ın yanına oturdu. Kumsal bunu fark etti ama bir şey demedi. Poyraz’ın yüzü gerildi.
Selen bir şeyler söylüyor, Poyraz kısa cevaplar veriyordu. Sabırsızdı. Bu, onu tanıyan herkesin fark edebileceği bir şeydi.
Bir noktada Poyraz ayağa kalktı.
“Ben kaçıyorum,” dedi.
Kumsal kaşlarını kaldırdı.
“Yine mi?”
“Evet.”
"Siktir git Poyraz"
İstemediği bir şey olduğunda Poyraz kalmazdı. Konuşmaz, açıklamazdı. Sadece giderdi.
Gece onu ateşten uzaklaşırken izledi. İçinde bir şeyler yer değiştirdi ama adını koyamadı. Ne kızgındı ne de üzgün. Sadece eksik hissediyordu.
O gece Gece şunu fark etti:
Poyraz’ın sessizliği, mesafesinden daha ağırdı.
Ve bazı insanlar,
hiçbir şey söylemeden
en çok şeyi hissettirirdi.