Sonrası ise derin bir karanlık oldu. Ama o karanlığın içinde bile gözlerimi aramaya çalıştım. Başaramadım. Aniden yanımda hissettiğim nefes sesi gözlerimi aralamam için güçlü bir neden oldu. Ne olduğunu görmem gerekiyordu. Başardım. Gözlerimi araladım. Benimle konuşan asker beni kucağına alıp arabaya götürüyordu. Benimse gözlerim yavaş yavaş kapanıyordu. Engel olamıyordum. Ve az öncekinin aksine daha büyük bir karanlığa daldım.
Gözlerimi bembeyaz bir yere açtım. Ölmüşmüydüm? Cennette miydim? Ama bu imkansızdı. Bir kere ettiğim küfürlerden dolayı cehennemin dibini boylardım ben. Gözlerimi biraz daha açıp etrafa bakındım. Hastanedeydim. Bunu koluma takılan serumdan anladım. Başımda kimse beklemiyordu. Yine yalnızdım. İçeri doktor girdi. "Merhaba gece hanım. Adınızı çantanızdan çıkan kimlikten biliyorum. Kayıt açmamız için bakmamız gerekiyordu." Dedi ve derin bir nefes aldı. "Çıkan sonuçlara göre olan bombalı saldırıda almışsınız bu yaraların bir çoğunu. Ama öncesinde aldığınız 1 yara daha varmış kolunuzda. Askerlerle çatışmaya girdiniz?" Ne bombalı saldırısı ne diyor bu doktor? "Ne bombalı saldırısı ne çatışması. Yani evet yolda giderken çatışmaya denk geldim hatta arabanın camından gelen bir kurşun kolumu sıyırdı bende canım yanınca arabayı kenarı çektim ama çatışma bitmişti. Kolumdaki yarayı gören askerlerden biride beni hastaneye bırakmak için arabaya bindiriyordu ama gerisi yok" doktor onaylar bir ifade kuşandı. "Peki askerin adı neydi? Hani şu sizinle konuşan" hatırlayamıyorum.neden hatırlayamıyorum? "Adi barış,barış yılmaz" dedım aklıma aniden söyledikleri gelince. "Karnınıza çok baskı uygulamayın patlamada hasar almış. Kolunuzdaki yara da daha da büyümüş kolunuza da çok uğraşmayın." Doktor uyarılarını yaptı ve odadan çıktı. Aklıma gelen yeni bir düşünceyle panikledim. Benim telefonum neredeydi? Etrafıma bakınmaya çalıştım. Gözlerim yanımdaki zümrüt yeşili koltuğun üstündeki şeye takıldı. Çantam oradaydı. Hiç sorgulamadan aldım ve bir umut içini karıştırmaya başladım. Telefon çantamdaydı. Ama sadece telefon değil bir mektupta vardı. Kağıdı elime alıp okumaya başladım. "Gece biliyorum patlamada arabanın içinden nasıl kurtuldu bu çanta diyorsun ama bomba bizden bilmediğim ama uzak olan bir mesafeye atılmış. Araban sapasağlam sadece boya falan yaptırsan iyi olur. Her neyse olaylar böyle. Ufak bir işim var oraya geleceğim ama akşamı bulabilir. Her şeyi anlatacağım ama olurda ben yokken uyanırsan bu yazı birazcık içini rahatlatsın diye yazıyorum." Ne yani o benim başımda mı beklemişti,bekleyecekti...