Kapı yavaşça gıcırdayarak açıldı.
Tae ve Jungkook birbirlerine baktılar.
İçeriden gelen ağlama sesi gittikçe netleşiyordu.
“Bu normal değil…” diye fısıldadı Tae.
Jungkook telefonunun fenerini açtı.
“Arkamdan gel.”
Tozlu odanın içine girdiklerinde eski sıralar, kırılmış sandalyeler ve duvarlarda solmuş fotoğraflar gördüler.
Ama içeride kimse yoktu.
Ağlama sesi bir anda kesildi.
Tae’nin telefonu titredi.
Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.
“Geç kaldınız.”
Tae’nin boğazı düğümlendi.
“Yine aynı numara…”
Jungkook mesajı incelerken odanın köşesinde eski bir öğrenci kartı buldu.
Kartın üzerindeki fotoğraf yıpranmıştı ama isim hâlâ okunabiliyordu.
Kim Seo-yeon.
Mezuniyet yılı: 2018.
Tae kaşlarını çattı.
“Bu ismi daha önce duydum.”
O sırada koridordan ayak sesleri geldi.
Tak…
Tak…
Tak…
Birisi onlara doğru yürüyordu.
Jungkook hızla ışığı kapattı.
İkisi de nefeslerini tuttu.
Kapının önünde bir gölge belirdi.
Ancak birkaç saniye sonra gölge kayboldu.
Koridor yeniden sessizliğe gömüldü.
Tam rahatlayacakları sırada Tae’nin telefonuna son bir mesaj daha geldi.
“Jungkook’a güveniyor musun?”
Tae’nin kalbi duracak gibi oldu.
Mesajı Jungkook’tan gizlemeye çalıştı.
Ama Jungkook ekranı çoktan görmüştü.
İkisi sessizce birbirine baktı.
Ve ilk kez, Tae’nin aklına aynı soru geldi.
Ya bu olayların içinde Jungkook’un da bir rolü varsa?