Gece Vagonu

Oflaz bir anlığına duraksadı. Beril'e dönerek konuştu: "Tuhaf. Listede senin adını gördüğümü hatırlamıyorum. Nereye gideceksin?" Listede senin adını gördüğümü hatırlamıyorum. Bu cümle Beril'in zihninde yankılandı. Ne listesinden bahsediyordu? "Mevlana'ya gideceğim." "O çoktan öldü." Onun tepkisi üzerine Beril güldü. Oflaz şakacı biri olmalıydı... "Beni Mevlana Kavşağına götürebilir misin?" Oflaz birkaç kez gözlerini kırpıştırdı. Sonra gözleri büyüdü. Dehşete düşmüş gibiydi, sanki bir hayalet görmüştü. "Sen araya karıştın. Yanlışlıkla buraya geldin değil mi? Bir görevin falan da yok..." Alt tarafı evine gitmek istemişti. Neden işlerin karıştığını anlamadı. "Galiba dediğin gibi... Yanlışlıkla geldim." "Nasıl olabilir? Gerçekten nerede olduğumuzu bilmiyor musun?" "Yoksa mevlana'ya çok mu uzaktayız?" Beril endişeyle sordu. Zaten gece yarısına gelmişlerdi. Evden uzakta olma düşüncesi onu ürkütüyordu. Oflaz düşünceli bir tavırla çimlerin üzerinde volta atmaya başladı. Gözleri ara sıra uzaklara kayıyor, arabasının gelip gelmediğini kontrol ediyordu. "İstiyorsan benimle kalabilirsin. Yoksa tek başına kaybolacağına eminim. Baksana nereye geldiğimizi bile bilmiyorsun. Evine dönemezsin."