Kaçacak hiçbir yer yoktu. Selim geldiği yöne doğru çılgınca koşmaya başladı. Vagonların kapılarını ardı ardına çarpıyor, arkasından gelen o tekinsiz ayak seslerinden kaçmaya çalışıyordu. En arka vagona ulaştığında artık gidecek yol kalmamıştı. Arkasındaki ağır ahşap kapıyı kapatıp sürgüyü çekti.
Dışarıda, trenin pencerelerinden görünen manzara artık bir şehre ya da köye ait değildi; dışarısı tamamen zifiri karanlık bir boşluktan ibaretti. Tren rayların üzerinde değil, adeta bir hiçliğin içinde son sürat ilerliyordu.
Kapının arkasından tırnaklama ve feryat sesleri yükselmeye başladı. Ahşap kapı, dışarıdaki onlarca cansız elin baskısıyla çatırdıyordu. Selim sırtını kapıya yasladı, elleriyle sürgüyü sıkıca tuttu. Odanın içindeki sıcaklık hızla düşerken, nefesi havada beyaz buğular oluşturuyordu. Sürgü yavaş yavaş zorlanıyor, kapının çatlaklarından içeriye o soğuk, çürük kokulu hava sızıyordu.