Selim yerinden doğrulup koridora çıktı. Kalbi göğsünü dövüyordu. Kondüktörü bulmak için vagonlar arasında ilerlemeye başladı. İki vagonu birbirine bağlayan o gürültülü, rüzgarlı ara boşluğa geldiğinde kapının arkasından birinin ona baktığını hissetti.
Siyah üniformalı, şapkalı kondüktör tam karşısında duruyordu. Selim derin bir nefes alarak, "Afedersiniz, bu tren nereye gidiyor? Kimse konuşmuyor ve..." derken sustu. Kondüktör başını yavaşça kaldırdı. Şapkanın gölgesinin altından görünen gözleri, canlı bir insana ait olamayacak kadar soluk, buz mavisi ve tamamen hareketsizdi. Derisi kemiklerine yapışmış gibi kuruydu. Kondüktör kupkuru, fısıltılı bir sesle sadece tek bir şey söyledi: "Herkes inmesi gereken yerde iner, binen ise bir daha inemez."
Selim dehşet içinde geriye doğru adım attı. Kondüktörün arkasındaki vagon kapısının camından, az önce içeride cansız gibi oturan diğer yolcuların yavaşça ayağa kalktığını ve hepsinin birden gözlerini ona dikerek kapıya doğru yürüdüğünü gördü.