Sera, kasabanın tozlu yollarına adımını attığında akşamın son ışıkları ufukta kayboluyordu. Uzun bir yolculuktan sonra nihayet buradaydı; yeni hayatı, yeni başlangıcı... Kasaba, çevresini saran ormanlarla gizemli bir örtüye bürünmüştü. Havanın soğukluğu yüzüne vuruyor, içindeki ürpertiyi artırıyordu.
İlk kez geldiği bu kasaba, sessizdi. Sokak lambaları yanıyor ama kasabanın kalbi, sanki çoktan durmuş gibiydi. Sera, ağır adımlarla valizini çekerek yoluna devam etti. Öğretmenlik yapacağı okul, kasabanın biraz dışındaydı ve geceye karşı tek başınaydı. Kasabanın şerifi, Sera’yı karşılamaya gelmişti. Uzun süredir buraya yeni bir öğretmen gelmemişti ve adam, bu durumu gizlemeye çalışarak güler yüzlü davranıyordu.“Hoş geldiniz Sera Hanım. Kasabamız sakin ve sessizdir ama güzeldir. Buradan memnun kalacağınıza eminim,” dedi.Sera, aynı samimiyetle karşılık vermeye çalıştı. Fakat kasabanın ürpertici havası, sözlerine tam anlamıyla yansımadı. İçten içe tedirgin olmuştu.Şerif, ona kalacağı yeri göstermek istediğini söyledi ve birlikte yürümeye başladılar. Kasaba sakinleri, ikisine tuhaf tuhaf bakıyordu; bu bakışlar Sera’nın içindeki huzursuzluğu daha da artırıyordu.Sonunda eski görünümlü, küçücük bir motelin önüne geldiler. Başka seçeneği yoktu. İçeri girip eşyalarını yerleştirmeye başladı. Burası onun yeni evi, mesleğini yapacağı yerdi; burayı sevmeye çalışmalıydı.Biraz dinlenip uyumak istedi. Gözlerini kapattığında, dışarıdan yükselen çığlık sesleri uykusunu böldü. Motel kasabanın tam meydanındaydı ve sesler oldukça net duyuluyordu.Panikle uyanan Sera, camdan dışarı baktı. Her yer kar ve sisle kaplıydı, görüş çok kısıtlıydı. Ne olduğunu anlamak için beklemek yerine en iyisi dışarı çıkmaktı. Üzerine hızlıca bir şeyler giydi ve kapıdan fırladı.
Meydan kalabalıktı; insanlar panik içinde bağırıyor, koşuşturuyordu. Sera, bu kaosun içinde neyin olup bittiğini anlamaya çalışıyordu.
Sera, kalabalığın içinde olup biteni anlamak için birine sormaya karar verdi. Yanına nazikçe yaklaşarak bir kadına seslendi: “Pardon, burada neler oluyor acaba?”
Kadın önce Sera’ya tuhaf tuhaf baktı. Ardından, sanki hafızasını yokladıktan sonra, “O... o geri geldi,” dedi.
Sera, kadının ne demek istediğini anlayamayınca, kadın eliyle kasabanın biraz dışındaki bir yeri işaret etti.
Sera, işaret edilen yöne doğru yürümeye başladı. Kısa bir süre sonra eski, yıpranmış bir evin önüne vardı. Kapısında bir not asılıydı. Yaklaşıp notu okumak istediğinde, sayfanın yanmış bir defter parçası olduğunu fark etti.
Kömürle yazılmış kelimeler eğri büğrüydi ama çok netti:> “İlk günahı işleyen dönecek. Bu kez affedilmeyecek.”
Sera, kağıdı eline aldı; üşüyen parmakları titriyordu. Arkasını döndüğünde, sayfanın köşesinde bir rakam gördü: “1”
Şaşkınlıkla notu tekrar okudu, ne anlama geldiğini çözmeye çalışıyordu ki, bir anda evden ağır adımlarla içi ceset torbası dolu bir çuval taşıyan adamlar çıktı.
Sera, dehşetle geriye çekildi. Daha ne olduğunu anlayamadan, arka arkaya polisler evden çıkmaya başladı. Kendi aralarında alçak sesle konuşuyorlardı:“Kasabaya yeterince zarar vermedi mi zaten? Şimdi de cinayet işlemeye mi başladı?”
Çevredeki birkaç kişiyle konuşmaya çalıştı ama kimse açık açık konuşmuyordu. Sessizlik ve çekingenlik arasında gizlenmiş bir korku vardı. Sanki herkes bir şeylerden saklanıyor, gerçeği gizlemek için sessizliğe bürünmüştü.
Sera’nın içindeki merak, korkusunu bastırıyordu. Bu kasaba, göründüğünden çok daha karmaşık, karanlık bir yerdi. Öğretmenlik yapacağı okul, burada yaşayan insanların hayatlarını anlamaya çalışmakla geçecekti belli ki.
Sera, “Madem burada kalacağım, bu konuda benim de araştırma yapmam gerekir,” diye düşündü ve işe koyulmaya karar verdi. Önceliği, ölen adamı araştırmak olacaktı.
Yorgunluğu üzerindeydi, bu yüzden hemen uyumaya karar verdi. Yarın hem okula gidecek hem de cinayetle ilgili ipuçlarını toplamaya başlayacaktı. Uzun ve zorlu bir gün onu bekliyordu. Ama asıl bekleyen, çok daha derin ve karanlık gizemler vardı bu kasabada.