Sabahın ilk ışıkları dükkânın vitrinine sızarken, fırtına yerini dingin bir denize bırakmıştı. Alaz, Deniz’in başı göğsünde uyuyakalışını izledi. Yüzündeki o huzurlu ifade, Alaz’ın kalbindeki en büyük kararsızlığı net bir gerçeğe dönüştürdü. Artık beklemek ya da zamanın ellerinden kayıp gitmesine izin vermek yoktu.
Deniz uyandığında Alaz’ı dükkânın ortasında, yıllardır dokunulmamış duran eski bir seyahat çantasını hazırlarken buldu.
"Ne yapıyorsun Alaz?" diye sordu Deniz, şaşkınlıkla gözlerini oğuşturarak.
Alaz çantamın fermuarını kapatıp Deniz’e doğru yürüdü. Gözlerinde daha önce hiç olmadığı kadar kararlı ve cesur bir ışık vardı.
"Gidiyoruz," dedi Alaz. "Bu kasaba bizi çok bekletti Deniz. Yıllarca bu ahşap kokulu dükkânda sıkışıp kaldık. Sen bana dünyayı anlattın ama ben hep sadece dinledim. Şimdi sıra benim seninle o dünyayı görmemde."
Deniz başını sarsarak geriledi. "Alaz, hayır... Benim durumumu biliyorsun. Yolda olmak bana iyi gelmeyebilir. Seni de kendimle birlikte bir belirsizliğe sürükleyemem. Sen buraya, bu kitaplara aitsin."
"Ben sana aitim Deniz," dedi Alaz, Deniz’in ellerini sıkıca tutarak. "Burası babamın hatırası olabilir ama sensiz burası sadece bir hapishaneydi. Eğer birkaç ayımız varsa, o birkaç ayı bu kasabanın kasvetli sisinde değil; senin fotoğraf makinenin kadrajına giren en güzel gün batımlarında geçireceğiz. Benim kararımı değiştirme şansın yok."
Alaz dükkânın anahtarını tezgahın üzerine bıraktı. Yıllardır hayatının merkezi olan kapıyı dışarıdan kilitledi ve anahtarı kasabanın en eski komşusuna teslim etti.
Deniz, Alaz’ın gözlerindeki fedakarlığı ve sarsılmaz aşkı gördüğünde gözyaşlarına engel olamadı. Bu bir kaçış değildi; bu, zamana ve kadere meydan okuyan iki insanın kendi hikayelerini yazma kararıydı.
İkisi, limandan kalkan ilk otobüse doğru yürürken arka sokaklarda deniz kokusu yükseliyordu. Eller birleşmiş, korkular geride bırakılmıştı. Şimdi önlerinde, ne kadar süreceğini bilmedikleri ama her anını sonuna kadar yaşayacakları upuzun bir yol vardı.