Dolu gözlerimi elimle ovuşturdum ve derin bir nefes alıp evimizin bahçesinden çıktım.
Şansıma yolun biraz gerisinden bir taksi buraya doğru geliyordu. Elimle taksiye durmasını işaret ettim ve önümde durdu. İçine bindim, taksici dikiz aynasından gördüğüm kadarıyla fazla yaşlı olmayan bir adamdı. Bana, “Nereye gidiyorsunuz?” diye sordu. “Beni tren istasyonuna bırakabilirsiniz,” diye cevapladım.
Taksici başıyla onayladı ve yola çıktık.
***
Gözlerim kapalıyken taksicinin, “İstasyona geldik hanımefendi,” dediğini duydum. Hemen gözümü açtım ve taksimetreye baktım. Saat yazıyordu, 23.40’dı. Yolculuk bir saat sürmüştü demek ki. Tutar ise dört yüz elli liraydı. Çantamdan cüzdanımı aldım ve içinden parayı çıkarıp taksiciye uzattım. Taksiden indim ve buradan uzaklaşmasını izledim.
Cüzdanıma baktığımda ise beş yüz liramın kaldığını gördüm. Sanırım bana yeterdi.
Trenin kalkmasına on beş dakika kalmıştı. İnternetten aldığım bileti kağıt olarak almak için biletlerin alındığı yere gittim. Sırada iki kişi vardı.
Onlar da biletlerini aldıktan sonra sıra bana geldi. Küçük kulübenin içindeki kadın yorgun bir sesle, “Kimlik numaranızı alabilir miyim?” dedi. Çok çalışmaktan hemen şuracıkta bayılacak gibi duruyordu. Ona kimlik kartımı uzattım ve sisteme girdikten sonra biletimi verdi.
Gece 00.00 treninin bilet alan son yolcusu olmalıyım ki bileti verdikten hemen sonra kepengi indirdi. Bu hareketine suratımı buruşturdum ve arkamı döndüm. Trenin önündeki banklarda yaklaşık yirmi kişi oturmuştu. Boş olan bir tanesine oturdum ve biletime baktım.
Ad- Soyad: Güneş Varol
Tarih: 09.11.2024
Gidiş Saati: 00.00
Koltuk No: 6
Kafamı biletten kaldırdım ve kol saatime çevirdim. 00.00 olmuştu ve tren de gelmişti. Yolcular birbirini ite ite trene biniyorlardı. Çok yolcu yoktu bile, insanoğlu bazen çok garip davranıyordu…
Sonunda herkes bindikten sonra en son ben bindim ve kapılar kapandı. Koltuk numaramı ararken yanlışlıkla bir kadına çarptım ve başımı hafifçe eğerek, “Özür dilerim,” diye mırıldandım. Kadın sadece gülümsedi ve koltuğuna oturdu.
Ben de koltuğumu arka koltuklara yakın bir yerde buldum ve oturdum. Koltuğumun tek kişilik olmasına sevinmiştim çünkü şu an hiç kimseyle sohbet edemezdim, sadece uyumak istiyordum.
Sonunda ışıklar kapandı ve yolculuk başladı. Ben de gözlerimi kapattım ve kendimi karanlığa teslim ettim.