Bölüm 5

Sabah – Fadime’nin Odası Güneş doğarken Fadime yatakta bir sağa bir sola döndü. Gözleri şiş, gecenin kaosu hâlâ aklındaydı. Yusuf’un sesini duyar gibi oldu: “Fadime, kalk kahvaltı hazır.” Ama içinden bir ses, bu günün sıradan bir gün olmadığını fısıldıyordu. Kalkıp aynanın karşısına geçti. Aynaya bakınca bir an için gözlerinin karardığını gördü. “Yok artık… delirdim mi ne?” diye mırıldandı. Tam o sırada, pencerenin perdesi kendi kendine kıpırdadı. Hafif bir fısıltı doldu odaya. “Ka…dir…” Fadime bir anda geri çekildi. Kalbi çarpmaya başladı, ama bir şey ona o sesi takip etmesini söylüyordu. --- Yusuf – Kübra’yı Köşeye Sıkıştırıyor Yusuf sabah erkenden dışarı çıkmış, Kadir ve Kübra’nın evinin önünde bekliyordu. Kollarını göğsünde kavuşturmuş, gözlerini kıstı. Kapı açıldı ve Kübra dışarı çıktı. Saçlarını toplamış, telefonuna bakıyordu. Gözleri yorgun, ama her zamanki alaycı bakışı yerindeydi. Yusuf bir adım attı: “Hey! Kübra!” Kübra durdu, gözlerini devirdi. “Yine ne var Yusuf?” dedi soğuk bir ifadeyle. Yusuf dişlerini sıktı, bir adım daha attı, sesini alçalttı: “Dün gece olanlar… Bize oyun mu oynuyorsunuz? Sihir mi? Büyü mü? Nedir bu?” Kübra hafifçe güldü, gözlerini kıstı: “Ne saçmalıyorsun sen be? Rüyanda mı gördün yoksa?” Yusuf ani bir hareketle Kübra’nın kolundan tuttu. Göz göze geldiler. “Kübra, senin sırların var. O eve ilk geldiğinizden beri bir şeyler dönüyor. Anlatmazsan, ben bulurum!” Kübra’nın gözleri bir an karardı, sanki gözbebekleri siyaha döndü. Yusuf’un eline dokunduğu anda bir kıvılcım çaktı, Yusuf elini hızla geri çekti. “Aah! Ne lan bu?!” Kübra soğuk bir şekilde fısıldadı: “Bize dokunma Yusuf. Yoksa… yanarsın.” Ve arkasını dönüp yürüdü. Yusuf şaşkın, elini ovuştururken kaldı. --- Fadime – Kadir’in Geçmişine Dair İlk İzler Fadime dışarı çıkıp temiz hava almak istedi. Kadir’in arabasının yanından geçerken, arka koltukta bir defter gördü. Bir an tereddüt etti ama merakına yenik düştü ve kapıyı açıp defteri aldı. Sayfaları karıştırdı. El yazısıyla yazılmış notlar, yabancı kelimeler… Ve bir sayfanın ortasında büyükçe bir çizim: Bir sembol – Üçgenin içinde bir göz ve altından akan siyah bir sıvı. Altında şu cümle yazıyordu: “Onları korumak için… karanlığa boyun eğdim.” Fadime’nin eli titredi, gözleri doldu. “Kadir… neyi koruyorsun?” --- Gece – Yusuf’un Kabusu Yusuf, gece boyunca uyuyamadı. Gözlerini kapattığında Kübra’nın yüzünü görüyordu. Ama birden yüzü kararıyor, gözleri siyah bir boşluğa dönüşüyordu. Kabusunda, Kübra ona doğru yaklaşıyor, elini uzatıyordu. “Yusuf… benden uzak dur… yoksa…” Birden kollarından siyah bir duman fırlayıp Yusuf’un boğazına sarıldı. Yusuf çırpınmaya başladı, nefes alamıyordu. Gözleri açıldı, yatakta ter içinde uyandı. Nefes nefese kalmıştı. “Lan… bu neydi… rüya mıydı… gerçek mi?” --- Kadir ve Kübra – Gece Konuşması Kübra, pencere kenarında oturmuş, Yusuf’un kabusunu uzaktan izliyordu. Kadir sessizce geldi, yanında durdu. “Onlara çok yaklaşmaya başladın.” Kübra gözlerini kapattı, derin bir nefes aldı. “Abi… bana nasıl baktığını gördün mü? Yusuf bana bakınca… sanki… içimde bir şeyler değişiyor.” Kadir’in sesi buz gibi soğuktu. “Sen… bir insana gönlünü kaptırırsan, sonumuz olur. Bunu aklına kazı Kübra. Biz… onlara ait değiliz.” --- Fadime’nin Günlüğünden (Gece Yazısı) “Bugün Kadir’in defterini buldum… Bir şey saklıyorlar, hem de büyük bir şey. Ama ne olursa olsun… onları tanımak istiyorum. Kadir’e yaklaştıkça, kalbim… garip bir şekilde hızlı atıyor. Yusuf da Kübra’nın peşine düşmüş… Bu çok karışık bir oyun, ama ipuçlarını toplamaya kararlıyım.” ---