Bölüm 1

Gece 03:12 – Sessizlik ve Karanlık Gökyüzünde yıldızlar titrek birer umut gibi asılı duruyordu. Lüks bir semtin loş sokak lambalarının altında iki gölge, ağır ağır bir villanın önünde durmuştu. Bu villa, yeni taşınan Karakuş Ailesi’nin evi olacaktı. Ama bu taşınma, sıradan bir taşınma değildi. Kadir, uzun boylu, kıvırcık saçlarının rüzgârda hafifçe dalgalandığı, derin bakışlarıyla etrafı süzen biriydi. Gözleri karanlıkta parlıyor gibiydi; ama o bakışlarda bir insanınkine benzer sıcaklık yoktu. Yanındaki Kübra, abisinin hemen bir adım gerisinde durmuş, elleri ceplerinde, duruşu dünyadan bıkmış gibi. Kübra’nın gözleri kahverengiydi ama gecenin içindeki ışıltısı adeta başka bir boyuta açılan bir kapı gibi... Kadir alçak bir sesle, “Burası… Geçici bir yer. Çok oyalanmayacağız.” dedi. Kübra, yan yan baktı. “Her zaman geçici. Nereye kadar abi? İnsan olamadığımız sürece, hiçbir yer bizim değil.” Kadir cevap vermedi, omzunun üstünden villa kapısına baktı. Ellerindeki ince damarlı parmaklar bir an için titredi. İçinde bastırdığı bir enerji vardı – kontrol etmek zorundaydı. --- Sabah – Yusuf ve Fadime’nin Evi Yusuf mutfakta ayakta durmuş, kahvesinden bir yudum alırken mutfağın penceresinden dışarı bakıyordu. Gözleri yeni taşınan villaya kaydı. “Fadime! Yeni komşular gelmiş, gördün mü?” diye seslendi. Fadime, mutfaktan aceleyle geldi, saçlarını toplamış, sabahlığıyla mutfakta dolaşırken heyecanla pencereye yapıştı. “Yeni taşınanlar mı? Haydi bir hoş geldin diyelim mi?” Yusuf kahvesini yudumladı, omzunu silkti. “Bakalım nasıl tipler? Belki de soğuk tiplerdir, ne bilelim.” Fadime’nin kaşları çatıldı. “Bir deneyelim işte. Ne olur yani?” --- Öğleden Sonra – Karakuşlar’ın Villasında İlk Ziyaret Fadime ve Yusuf, ellerinde küçük bir tepsi tatlı ve bir demet çiçekle villanın kapısını çaldılar. Kapı bir süre açılmadı. Tam döneceklerdi ki, kapı tık diye açıldı. Kadir karşıladı onları. Karanlık gözleri, bir an için iki kardeşin üzerinde gezinirken sanki zaman yavaşladı. Fadime’nin içi bir anda tuhaf bir hisle doldu – hem korku, hem merak, hem de garip bir çekim… Kübra, içeriden uzaktan bir bakış fırlattı, yüzünde hafif bir tebessüm vardı ama o tebessüm sıcak değildi. Yusuf ilk konuşan oldu. “Merhaba, biz alt sokaktayız. Hoş geldiniz, bir şey lazım olursa…“ Kadir’in sesi kısık ve donuktu: “Gerek yok. Sağ olun.” Fadime’nin gözleri Kadir’in yüzüne takılmıştı, ne kadar sert ve soğuk bakıyordu… ama o sertliğin altında bir sır saklandığını hissetmişti. --- İlk Gün – Akşam Yusuf eve döndükten sonra Fadime, durmadan Kadir’i düşünmeye başladı. O adamın soğukluğu, o mesafe... Ama o karanlık bakışların altında bir şey vardı. Yusuf da aynı şekilde, Kübra’nın ilgisiz bakışlarına rağmen, onun duruşundan etkilenmişti. Ama bir şey vardı... Sanki Kübra bir insandan çok daha fazlasıydı. Ve o gece, Kadir ve Kübra odalarında yalnızken, birbirlerine sessizce bir bakış attılar. Kadir’in sesi kısık ama kararlıydı: “Bu insanlara fazla yaklaşma, Kübra. Unutma… Biz asla onlardan olamayacağız.” Kübra gözlerini kapattı, bir anlığına göz kapaklarının ardında yıldızsız bir evren belirdi… ---