Bölüm 3

— “Ümit Eraslan.” Şaka yapıyordu herhalde. — “Sen iyi misin? O adam… yavşağın önde gideni!” — “Ya nereden biliyorsun?” — “Hiç magazin haberlerini görmedin mi? Her gün farklı bir kızla…” — “Ne güzel moral veriyorsun ya, sağ ol!” — “Ya tamam bak, seni üzmek istemedim. Ama senin iyiliğini istiyorum.” — “Ya ben de emin değilim zaten… zaman gösterecek.” Galiba biraz sert çıkmıştım. — “Neyse, kötü düşünmeyelim. Peki, bir işaret var mı?” — “Ne gibi bir işaret?” — “Flörtleşiyor musunuz?” — “Birazcık.” — “Nasıl birazcık?” — “Ya çok aman aman bir flört değil, ama hafiften yürüyor.” Yavşağa bak sen… O herhangi bir kız değil, benim arkadaşım! — “Konuşmalar falan var mı?” Bu soruyu sorar sormaz yüzünün kızardığını fark ettim. — “Var.” dedi çekinerek. — “Hayırdır? Ne konuştunuz da bu kadar utandın? YOKSAAAAA?” Allahım, lütfen tahmin ettiğim olmasın. Bu şerefsiz benim arkadaşıma bir o gözle bakmış olsun… Valla yakarım onu! — “Ya saçmalama, sadece biraz utanıyorum.” — “Hadi hadi, göster.” Konuşmaları açınca heyecanla telefonu elinden kaptım. — “YAVAŞ!” diye bağırdı.Gözüme çarpan bir kısmı okumaya başladım…