Beni iterek dolaba yapıştırdığında ve bedenim onunla dolap arasında kaldığımda ilk işik onu itmek için elimi kaldırmak oldu anında elimi tutunce orada kaldım.
"Ne yapıyorsun manyak!"
"Lan senin derdin ne!"
"Seninle hiçbir derdim yok manyak !Şimdi çekil önümden!"dedim öfkeyle.
"Niye beni çizdin?Birde kağıdı düşürmüşsün tüm okul senin gibi bir eziğin beni sevdiğini sanıyor şimdi!Süründürürüm lan seni!"
"Manyak mısın nesin be!Ben takımdaki herkesi çiziyorum zaten!"
"O zaman niye birtek benimkini düşürdün ezik?Ama merak etme ben bundan sonra sana güzel güzel yardımcı olurum."
"Seni çizmeye çok meraklıydım ya zaten evde seninle dolu odam filan.Aşığım sana."dedim dalga geçne bir ses tonuyla.
"Sen geç dalganı sonra gelip bana yalvarma tamam mı ufaklık?"
"Ufak olan ben değilim snein beynin şimdi çık önümden."dedim ve onu yine iterek boş fen atölyesinden hızlıca çıktım.Gerçekten deli olmalıydı bir kız öğrenciyi odada sıkıştırmakda neydi öyle!Derken 7 yıllık arkadaşım Beyza görüşüme girdi güler yüzlü olmaya çalışıp yanına gittim.
"Nasıl geçti dersin?"
"Gayet iyi ama sende bir terslik var hiç istekli gülmüyorsun."
"Yok canım gayet iyiyim." dememle yüzüm geri düştü.Beyza tam olarak arkama bakıyordu arkamdaki benden uzun olmalıydı ki Beyza'da hafif yukarı bakıyordu.
"Müdür yardımcısı çağırıyor."diyen Çağrı'ya döndüm.Az önce beni fen atölyesinde sıkıştıran Çağrı 'ya .
"Geliyorum bekle azıcık."
"Hoca hızlı gelin dedi ."deyince öfkeyle arkamı dönüp onu takip ettim.
"Niye çağırıyor beni?"dedim merakla.
"O kıza anlatacaktın değil mi?"
"Neyi ayrıca onun adı Beyza"
"Fen atölyesinde olanları."
"Beni hoca çağırmamış mıydı?"deyip ilerleyecekken geri çekti beni.
"Kimseye anlatamazsın anlatırsan seni kendi ellerimle öldürürüm."
"Bir bırak beni ya!Ne çizimmiş anladık birdaha seni çizmeyiz."dedim ve geri dönüp Beyza'nın yerine gittim.
"Ne oluyor sizin aranızda?"dedi Beyza gülerek.
"Yoksa sevgilinle kavga mı ettiniz?"
"Seninle yedi yıldır arkadaşız ve sen beni bunca yıl boyunca shiplemeyip şimdi o manyaklamı shipliyorsun?"
"Evet.Neden olmasın?Anlat bakalım ne oldu?"
"Neymiş onu çizmeyecekmişim beni öldürürmüş bla bla."
"Off boşver ya inadına onu çiz hatta."
"Mantıklı aslında."
"Afferim asi kızıma böyle devam!"dedi gaz verir gibi.Gülerek sınıfıma gittim.Evet aynı sınıfta değildik bölümlerimiz farklıydı ama bahçemiz aynıydı.Bu yüzden o Çağrı Manyağı ilede aynı sınıfda değildim (Bin şükür).Derse girdiğimizde hoca güler yüzle bizlere döndü.Erdem hoca bizimkilerin basketbol maçını izlemeye bayılırdı.
"Çocuklar kalkın Çağrı gilin maçı var gidiyoruz!"
Ah evet favori oyuncusuda Çağrı'nın ta kendisiydi.Biz oflayarak kalktık ve servise ilerdeki herkes beni ezip geçerek servise bindiğinde Erdem hoca elini omzuma koydu.
"Yer kalmamış Ülkü takım otobüsüne bin."deyince tamam anlamında kafa sallayarak takım otobüsüne ilerledim.Ben girer girmez takımdakiler bağırmaya başladı.
"Oooo hocam Çağrı'nınkide mı bizle geliyor!"diyen arka taraftaki çocuğa öfkeyle baktım ve kapşonumu kapattım.Birden Çağrı 'nın yanındaki çocuk kalkıp başka yere geçti ve tek boş yer Çağrı'nın yanı kaldı.Herkes bağırmaya başladı.
"O-tur!O-tur!" Diye bağırırlarken öfkeyle yanına ilerledim.
"Kayar mısın?"dedim kısık bir sesle herkes bize bakıyordu.
"Kalktı ve benim pencere kenarına geçmem için yer verdi."Bu kiberlığının tek nedeni takım kaptanı olması ve herkesin bize bakmasıydı.
"Geç."dediğinde ona deymeden hızlıca geçtim.
"Oooooo !Yengeyi kenara oturttu, sarılcan mı!"diye bağırdı önden biri.
Çağrı oflayarak koltuğa oturdu o kadar yayılarak oturdu ki onu iğrenir gibi işaret parmağımla ittim.Bacağını iyice açtığında bacaklarımı ona deymemek için iyice kapattım.
"Senden iğrenmesi gereken kişi benim."dedi itici bir ses tonuyla.
"Bacaklarını çeker misin?"diye söylendim seslice.
"Yenge Çağrı seni mi kıskanıyorda kavga ediyonuz!"diyen çocuğa öfkeyle baktım sonra çağrı umursamazca bağırdı.
"Ben bu ineği mı kıskanıcam?"deyince bu sefer alev atan gözlerim ona döndü.
"Ne dedin sen!"
"İnek dedim ne yaparsın?"dedi öfkeyle evet artık kaptanlığıda umrunda değildi.
"Biraz sus lütfen sesin midemi bulandırıyor oldukça kalın."dedim ona bakıp.Benden o kadar uzundu ki başımı kaldırıyordum.Beklemediğim bir anda başını bana yaklaştırdı.Herkesin bize baktığını sessizlikden hissediyordum.Sonra kısık sesle fısıldadı kulağıma.
"Beni sinirlendirme demiştim, hesabını ödersin."dedi ve geri çekildi.Herkes Çağrı 'nın sinirlendiğini anlamış olacak ki sustu.Geldiğimiz anda kaçar gibi indik ikimizde biz tribünde yer almış maçı izlerken hiç beklemediğimiz birşey oldu ve Çağrı smaç bastı.Bu ilk basışı değildi ama oldukça güçlü basmıştı bu sefer.Maçı kazandılar ve soyunma odasına gittiler o sırada bizde yavaştan otöbüse uöneldik ve beni yine takım otobüsüne gönderdiler.Ve tahmin edin ne oldu ben kendimi yine Çağrı 'nın yanında buldum.Bu sefer fazla trafik vardı bu yüzden uykum gelmeye başlamıştı.
(Yazar Anlatımıyla)
Ülkü kendini uykunun kollarına değil Çağrı'nın kollarına bırakmış oldu.Başı ilk önce Çağrı'nın omzuna düştüğünde Çağrı sinirle başını cama itmişti ama ikinci seferde yine Çağrı'nın omzuna düşünce Çağrı orada kalmasına izin verdi ama çok rahatsız duruyordu , Çağrı hayatında ilk kez bir kız rahat etsin diye duruşunu değiştiriyordu.Kızın başını bacağına koydu ve uzanmasını sağladı.Bunu farkeden servistekiler fısıldaşırken en arkadaki koltukdaki çocuk konuştu.
"Çağrı istemiyorsan ben otururum senin yerine!" deyince istemsizce sinirlendi çağrı.Bu kız Erdem hoca tarafından ona emanetdi ve emanete ihanet en nefret ettiği şeylerdendi.Ama bu duruma sinirlenmesinin tek nedeni o değildi içten içe kıza temas etmek istiyordu.
"Kapa çeneni Aras."dedi öfkeyle.
"Niye sinirlendim?Hani sevmiyordun kızı?"deyince Çağrı dahada sinirlendi.
"O çeneni kapamazsan çok kötü şeyler olacak.Dua et kız kucağımda uyuyor."dedi öfkeyle.O an Aras hiç denemesi gereken birşey dedi.
"Belki bigün benimde kucağımda uyur."deyince Çağrı'nın öfkeli gözleri ona döndü.Sırf Ülkü uyanmasın diye sustu ve önüne döndü ama hesabını soracakdı.Kız hafif hareketlenince Çağrı elini kızın saçına koydu.Sonra eğilip kısık sesle
fısıldadı.
"Uyumaya devam et kalkarsan burayı yakarım."deyince kız ben ne yaptım düşüncesiyle ve bir tedirginlikle uyumaya devam etti.Okula geldiklerinde ve herkes otobüsden indiğinde Çağrı derin uykusuna dalmış olan kızı dürttü.
"Geldik."Kız esneyerek uyandığında hemen kalktı.
"Niye kucağında yatmama izin veriyorsun sen!"dedi telaşla neyseki otobüsde onlar dışınde kimse kalmamışdı.
"Kapa çeneninve birdaha karşıma çıkma gerekirse sevgili yap."
"Ne sevgilisi be bir sal beni!"dedi öfkeyle ve Çağrı hala otururken önünden geçmeye çalıştı.Çağrı birden onu belinden çkeince çağrının kucağına düştü Çağrı hala ellerini çekmediği içinde kalkamıyordu.
"O ellerini hemen çek!"diye bağırdı öfkeyle.
"Benden özür dileme den kalkmayacaksın asla istersen Erdem hoca gelsin kimse alamaz seni benden."
"Ben senin biryerlerinin üzerinde oturmak zorunda değilim tacize giriyor bu!" Dedi öfkeyle.
"İsterse tecavüze girsin hiiiiiiç umrumda değil."deyince Duha iyice gerildi gerçekten çok umursamaz birinin kucağında oturuyordu.
"Bırak beni sapık sübyancı!"diye bağırdı öfkeyle.Çağrı kızı birden kucaklayarak ayağa kalktı ve servisten indi neyseki herkes okulun içine girmişti kimse onları görmeden kızı motoruna bindirdi.Kızı iki bacağının arasına oturtup motoru bir yere sürdü kıza kask takmayıda unutmamıştı neyseki.Eve geldiklerinde kızı zorla çekiştirdi.Sonra evin kapılarını ve pencerelerini kızıda yanında çekiştirerek kitlesi.Anahtarıda boynuna astı.
"Bu üç gün benlesin küçük hanım."deyince Duha istemsizce korktu ve direk kapıya koştu ama açılmayınca geri Arkasını döndü.
"N-ne yapacaksın ?"bana dedi titrek bacaklarını gizlerken.
"Bana sübyancı demiştin değil mi?
Bundan sonra senin sübyancın olacağım işte."
deyince Duha korkuyla yukarı katdaki son odaya girip sırtını kapıya yasladı ama ne yazık ki girdiği oda Çağrı'nın odasıydı.
"Oraya istediğim zaman girebilirim biliyorsun değil mi ?"dedi çağrı kapıdan.
"Uzak dur benden sapık!"dedi kız korkuyla.çağrı kızın tuttuğu kapı kulpunu açıp kapıyı iyice itti ve odaya girdi sonra kapıyı kapatıp kilitledi
"Telefonunda aşağıda kaldı tüh ne yapacağım sana şimdi?"dedi Çağrı ve kızın bileğini sıkıca kavradı.
"Eğer birazdaha zorlarsna sınırları ,seni gerçekten bırakmam."dedi sert sesiyle.
"Tamam!Özür dilerim!"dedi Ülkü hemen.
"Özür dilemen umrumda değil anlamıyor musun?"
"Ne yapayım o zaman?" Dedi Ülkü telaşla.
"Herşeyi düzelt, sonrada okul değişir ama eğer bunları yapmazsan..."
"Ne?"dedi Ülkü tedirgin brinşekilde.
"İşte o zaman sana yaşatacaklarımın bir sınırı olmayabilir."deyip kızı bıraktı.
"Şimdi ya beş dakika içinde bu evi terket yada burda kal ve yaşayacaklarını başlat."deyince hiç durmadan kalkıp evden dışarıya koştu Ülkü.Korku, tedirginlik, herşey vardı.Ve o kendini eve atana kadar tır tır titredi...
YENİ BÖLÜM İÇİN BELİRLİ BİR ZAMAN YOK HER AN YENİ BÖLÜM GELEBİLİR HABERİNİZ OLSUN.🏀
