Bölüm 6

Yağmur, Seul’ün karanlık sokaklarını yıkıyordu. Han Jisung ve Lee Minho, izlerini sürdükleri şüphelinin peşinden terk edilmiş bir depoya girmişlerdi. İçerisi karanlık, rutubetli ve sessizdi; her köşe adeta nefes alıyordu. Jisung, silahını elinde sıkıca tutuyordu. Kalbi hızlı atıyordu ama Minho’nun adımlarındaki sakinliği izlemek, ona bir nebze güven veriyordu. Derken, karanlığın içinden bir gölge fırladı. Boğuşma kısa sürdü. Minho saldırganı yere bastırdı, ama adam elindeki paslı bıçağı savururken Minho’nun kolunu çizmişti. Kan hemen gömleğini ıslattı. — “Minho!” diye bağırdı Jisung, koşup yanına geldi. — “Önemli değil. Yüzeysel.” dedi Minho, soğukkanlılıkla. Ama Jisung onun yüzündeki hafif acı ifadesini görmüştü. Hemen cebinden küçük ilk yardım setini çıkardı, Minho’nun kolunu tutup bıçağın açtığı kesikle ilgilenmeye başladı. Parmakları Minho’nun derisine değdiğinde istemsizce titredi. Minho ise ona dikkatle bakıyordu. Gözlerindeki sertlik, o an yerini farklı bir şeye bırakmıştı: Yalnızca Jisung’a ayırdığı, sessiz bir yumuşaklığa. — “Bunu yapmana gerek yoktu.” dedi Minho. — “Var.” diye cevapladı Jisung, kaşlarını çatarak. “Sen benim ortağımsın. Ortağımın kan kaybetmesine göz yumamam.” Minho’nun dudaklarının kenarı kıpırdadı, neredeyse gülümseyecek gibi oldu. — “Çok inatçısın.” — “Alışsan iyi olur.” dedi Jisung, gözlerini kaldırmadan. O an, ikisi de fazla yakındı. Jisung’un elleri hâlâ Minho’nun kolundaydı, nefesleri birbirine karışıyordu. Zaman bir anlığına durdu sanki. Jisung’un kalbi delicesine atıyordu. İçinde bir ses, “Uzak dur, bu adam tehlikeli olabilir.” derken başka bir ses “Biraz daha yaklaş.” diyordu. Tam o anda, Minho hafifçe geri çekildi. — “Yeterince iyi.” dedi, sesi biraz daha sertleşmişti. Aralarındaki bağ kopmuştu. Ama Jisung ellerindeki sıcaklığı unutamıyordu. — O gece karakolda rapor tutulurken Jisung fark etti: Minho, olay yerindeki raporun bir kısmını dosyaya işlememişti. Özellikle, saldırganın ağzından çıkan son sözleri. Adam yere düşmeden önce mırıldanmıştı: — “O düğümü… sadece sen atabilirsin…” Jisung’un zihni dondu. O anı tekrar hatırladı. Minho’nun gözlerinde beliren kısa bir panik kıvılcımı… ama hemen ardından soğuk bir maskeyle üzerini örtmesi. Minho, o ayrıntıyı dosyadan özellikle çıkarmıştı. Jisung’un boğazı kurudu. Kalemi titredi. Minho… neyi saklıyorsun? Ama o sırada Minho, masanın diğer ucundan ona baktı. Ve Jisung, tüm şüphelerine rağmen, o bakışın altında yine güvenmek istediğini fark etti.