Fısıltılar
7. Bölüm — Bodrum
Lina merdivenlerin başında durdu.
Annesi arkasından seslendi:
— Lina, dur!
Lina başını çevirdi.
— Gerçeği öğrenmek istiyorum.
— Oraya inersen geri dönüşü olmayabilir.
— Bunca zamandır bana yalan söyledin. Artık korkmayacağım.
Lina elindeki telefonun ışığını açtı ve merdivenlerden inmeye başladı.
Gıcır...
Her adımda ev daha sessizleşiyordu.
Son basamağa geldiğinde önünde eski, demir bir kapı vardı.
Kapının üzerinde küçük bir anahtar deliği bulunuyordu.
Lina cebini yokladı.
Bir anda parmakları küçük ve soğuk bir şeye değdi.
Bir anahtar.
— Bu nereden geldi?
Annesi yukarıdan bağırdı:
— LİNA! ANAHTARI KULLANMA!
Lina durdu.
Sonra anahtara baktı.
Ardından kapıya.
Çıt.
Kapı açıldı.
İçeride eski eşyalar, kutular ve duvarlara asılmış onlarca fotoğraf vardı.
Lina fotoğraflara yaklaştı.
Hepsinde aynı kız vardı.
Yıllar önce kaybolan Lina.
Fakat son fotoğraf farklıydı.
Fotoğrafta o kız değil, Lina'nın kendisi vardı.
Lina donup kaldı.
— Bu... nasıl olabilir?
Fotoğrafın altında bir tarih yazıyordu.
13 Ekim 2026.
Lina'nın nefesi kesildi.
— Bu bugün...
Arkasından bir fısıltı geldi.
— Sonunda geldin.
Lina yavaşça arkasını döndü.
Kimse yoktu.
Sonra odanın köşesindeki eski kayıt cihazı kendiliğinden çalışmaya başladı.
Cızırtının ardından bir kızın sesi duyuldu:
— Eğer bunu dinliyorsan, artık benim kim olduğumu biliyorsun.
Lina gözlerini kapattı.
Ses devam etti:
— Ama sana söylemedikleri bir şey daha var.
Kayıt bir anda kesildi.
Lina annesine baktı.
Annesi kapının önünde ağlamaklı bir şekilde duruyordu.
— Anne... Ne söylemediler?
Annesi başını kaldırdı.
— Sen bu eve tesadüfen taşınmadın.
Lina'nın gözleri büyüdü.
Tam o anda bodrumun kapısı kendi kendine kapandı.
GÜM!
Ve duvarların içinden yüzlerce fısıltı yükseldi:
— Lina...
— Lina...
— Lina...
Lina annesinin elini tuttu.
— Bunu nasıl bitireceğiz?
Annesi cevap verdi:
— Yarın gece, her şey bitecek.