Fısıltılar
4. Bölüm — Gerçek
Lina, annesinin karşısında sessizce duruyordu.
— Anlat, dedi sonunda. Ne oldu o kıza?
Annesi derin bir nefes aldı.
— Yıllar önce bu evde bir kız yaşardı. Adı Lina'ydı. Çok meraklı ve cesurdu.
— Sonra?
— Bir gece ortadan kayboldu.
Lina'nın yüzü gerildi.
— Nasıl yani? Kimse onu bulamadı mı?
— Her yeri aradılar. Ama hiçbir iz bulamadılar.
Lina elindeki defteri kaldırdı.
— Peki bu defter?
Annesi deftere baktı.
— O kızın defteri.
— Bunu nereden biliyorsun?
Annesi birkaç saniye sustu.
— Çünkü onu tanıyordum.
Lina şaşkınlıkla annesine baktı.
— Sen... onu tanıyor muydun?
— Evet.
O sırada duvardan yine üç tıklama geldi.
Tık. Tık. Tık.
Lina yavaşça duvara döndü.
— Anne... ses hâlâ geliyor.
Annesi başını salladı.
— Biliyorum.
— Peki neden korkuyorsun?
Annesi cevap vermedi.
Lina duvarın yanına gidip elini üzerine koydu.
— Lina burada mı?
Bir anda odanın sıcaklığı değişti.
Duvarın arkasından çok hafif bir fısıltı geldi:
— Buradayım.
Lina geri çekildi.
— Anne, duydun mu?
Annesi gözlerini kapattı.
— Evet.
Lina'nın sesi titredi.
— O zaman onu bulmalıyız.
Annesi başını kaldırdı.
— Hayır.
— Neden?
— Çünkü onu bulmaya çalışan herkes, sonunda aynı şeyi duydu.
— Neyi?
Annesi Lina'nın gözlerinin içine baktı.
— Kendi adını.
Bir anda odanın ışığı söndü.
Karanlığın içinden bir fısıltı yükseldi:
— Lina... beni bul.
Lina telefonunun ışığını açtı.
Duvarın üzerinde daha önce olmayan küçük bir kapı fark etti.
Kapının üzerinde tek bir kelime yazıyordu:
13
Lina kapıya yaklaştı.
— Anne...
Annesi arkasından seslendi:
— Lina, sakın açma!
Ama Lina elini kapının koluna uzatmıştı bile.