Afra Yılmaz
Çığlıklarım tüm dopoyu inletiyordu masa liderleri yere kapanmıştı her yerde silahlar parlıyordu . Matteo ve Yağmur'u sarılmış bir halde görebiliyordum.
Kuzey'im benim.... Kuzey'im kalbinden vurulmuştu.
"KUZEY! KUZEY! Yalvarırım beni bırakma! Kuzey !"dedim
Ne dediğimi artık algılayamıyordum, sürekli bağırıyordum Kuzey sandalyeden yere doğru düştüğünde çığlığım tüm silah seslerini bastırıyordu.
Kuzeyin başını kucağıma aldım ve ağlayarak gözlerine baktım,elini uzattı ve yüzüme dokundu
"Afra'm -neden ağlıyorsun bak be-n iyiyim, ağlama Afra'm . Ben iyiyi- ahh"
Kuzey'in inlemesi ile daha çok ağlamaya başladım ve yerde sürünerek çıkarıp kenara koyduğu siyah gömleği aldım ve yarasına bastırdım.
"Af-ra'm , seni görmek melek görmek gibi" dedi
Ağlayarak yüzüne bakarım . Gömleği kaldırdığımda gömlekten kan akıyordu, inledim ve
"Çok kan kaybediyorsun! "Dedim
"Kahretsin Kuzey"dedim
Kuzeye baktığımda inlememek için dişlerini ve vücudunu sıktığını gördüm.
"KUZEY! Sıkma kendini bırak lütfen bağır ,susma !"dedim
Depedaki liderlere baktım ve
"Bir şey yapın!"dedim
Turan'a döndüm ve bağırarak
"Kaç kişiler? Kahretsin Kuzey çok kan kaybediyor !"dedim
Kuzey'e döndüğümde kanım dondu. Sadece bana bakıyordu fakat teni çok soluktu
"Afra'm - Afra..."dedi
Gözleri yavaşça kapanıyordu
"Kuzey bana bak n'olurr ,bana bak!" dedim
Turan'a baktım ve
"Gömleğini ver hemen !"dedim
Turan gömleğini çıkarıp hızla bana verdiğinde Kuzey'in yarasına bastırdım . Her yere Kuzey'in kanı bulaşmıştı , hıçkırarak ağlamaya başladım.
" Kuzey dayan lütfen ! Dayan !" Dedim
Kuzey gözlerinin arasından bana bakıyordu. Dudaklarını haraket ettirdi ama bir şey diyemedi. Turan'a dönüp
"Kaç kişi var !?"
"Hastaneye gitmeliyiz!!"
Dedim Turan bana bakıp dışarda
" Az kişi kaldı Afra hanım ama Keskin nişancı var "dedi
Kuzey'e baktım ama yavaş yavaş kendinden geçiyordu, göğüsüne koyduğum beyaz gömlek ise yine kanın rengini almıştı.
"Kuzey beni bırakma bırakırsan affetmem, Kuzey affetmem bırakma beni Kuzey!"dedim
Kuzey ise sadece gözlerine bakıyordu
"Gözler-in ne kadar gü- güzel Afra'm "dedi daha çok ağlamaya başladım
Kuzey'in dudaklarından kısık bir inilti kaçtı
"Beni affedi-yor mu-musun Afra'm?"dedi
Yutkundum korku ile
"Böyle konuşma Kuzey "dedim
Kalbim korku ile atıyordu onu kaybedemezdim. Matteo'ya baktım ve
"Siz Turan ile Kuzey i alın çok kan kaybediyor !" Dedim
Daha çok bağırdım.
"Ben önden gidiyorum koridoru kontrol edeceğim sizi korurum!!"diye bağırdım
Matteo yağmuruda yanına alarak geldi, elindeki silahla bizi koruyordu . Matteo ve Turan, Kuzey'in kollarına girdiler Kuzey kısık seste tekrar inledi.
"Yetiseceğiz Kuzey'im dayan!"dedim
Elimi Kuzey'in kemerine uzattım ve silahını aldım,önden giderken yağmur ise Kuzeygil'in arkasından bizi koruyordu .
Koridorun sonunda başımı çıkarıp kontrol ettim arkası dönük olan bir adamı tam kafasından vurdum. İlerlemeye devam ederken karşıma iki kişi daha çıktığında birini tam kalbinden vurdum digerini ise benim için yağmur halleti .
Hızlı adımlarla arka kapıya ulaştığımızda Matteo'ya bakıp
"Bekleyin" dedim
Kapıyı yavaşça açtım dışarı adım attığımda bizim adamlarımızın çoğunlukta olduğunu gördüm ve hızlıca yanımıza gelip önümüze etten duvar ördüler. Arabamız ise tam ilerdeydi. Matteo ve Turan, Kuzey'i arka koltuğa yatırdığında hemen yanına oturdum ve başını kucağıma aldım.
Turan şoför koltuğuna geçti matteo ve Yağmur ise tam karşımdaki koltuğa oturdu. Arabanın kapisi kapanınca artık güvendeydik çünkü bu araba kurşun geçirmezdi.
Kuzey'e baktığımda gözlerinin yavaş yavaş kapandığını gördüm .
"Kuzey'im dayan hastaneye gidiyoruz"dedim
Endişem sesime yansıyordu ama Kuzey'i kaybedemezdim.
"Af-afra özür di-dilerim" dedi
Gözlerimden akan yaşlar ile elini tutup
"Öyle deme Kuzey'im" dedim
Turan'a baktım ve
"Hadi daha hızlı sür !" Dedim
Turan bana baktı ve
"Gelmek üzereyiz Afra"dedi
Kuzey'e baktım
"Dayan canımın içi ,dayan n'olurr dayan"dedim
Ağlamaktan nefret ederdim hatta ağlamazdım bile fakat göz yaşlarım kendini bir tek Kuzey'e gösterirdi ve tabikide Kuzey'ime bir şey olursa gösterirdi.
Kuzey'in göğsünden akan kan arabanın koltuklarına varana kadar bulaşmıştı, ellerim de kan olmuştu fakat bu benim umrumda değildi.
Kuzey'im,benim Kuzey'im, kollarımın arasında ölüm ile yaşam arasında sallanıp dururken ben nasıl nefes alırdım.
Kuzey'e baktım ve
"Sakın beni bırakma Kuzey"dedim
Turan bana bakıp
"Geldik Afra " dedi
Arabanın kapısını açtığımda. Turan doktorları başımıza toplamıştı. Sedye getirdiler Kuzey'i sedyeye yatırıp içeri götürüyorlardı ama onun elini bir an bile bırakmadan yanından yürüyordum.
Doktor bana bakıp
"Neyi oluyorsunuz "dedi
Kuzey'in elini tutarak
"Sevgilisiyim " dedim
Doktor önüne döndü ve sedyeyi hızla ilerletmeye devam ettiler doktorlar bir yandan "ameliyathaneyi hazırlayın "diye bağırıyordu.
Ameliyat hanenin kapısına geldiğimizde. Kuzey'i içeri aldılar ben ise girişteki koltuklardan birine oturdum ve sadece kapıya bakarak ağlamaya devam ettim.
Ona bir şey olursa ben yaşamazdım ,içerde canı ile mücadele ederken ben burada hiç birşey yapamıyordum.
Turan , yağmur ve matteo'da yanıma gelince
"Ameliyata aldılar" dedim
Kendi sesimi bile zor duyarken içimdeki acı katlanılmaz bir haldeydi.
5 saat sonra
Hemşire panik ile ameliyattan çıktı
"Acilen kan gerekiyor, 0 rh-kan grubu kan lazım!"dedi
Panikledim
"Benimki 0 rh+olur mu!?"dedim
Hemşire bana bakıp olmaz dercesine başını salladı. Tam o sırada Turan
"Benim kan grubum ile aynı, ben verebilirim" dedi
Hemşire hızla onayladı ve Turan ile beraber ayrı bir odaya girdiler.
Yağmura baktım ve
"Ya ona bir şey olursa" dedim.
Yağmur üzüntü ile bana baktı
"Umarım bir şey olmaz, fakat sabırlı olmaktan başka bir şey gelemez elimizden" dedi
Tekrar önüme döndüm. Turan yanımıza geldiğinde benim yanıma oturdu, başımı onun omzuna yasladım ve
"Teşekkür ederim, kan verdiğin için "dedim
Bana baktı ve
"Lafı bile olmaz, son yaptıkları yüzünden sinirliydim fakat onu seviyorum benim için bir abi gibi "dedi
Ve gözlerime bakarak
"Onu affettin mi" dedi
Yutkundum ve
"Affettim , zaten bne ona kıyamam ki onsuz geçirdiğim günler,saatler bana mezar olur "dedim
Başımı tekraren omzuna yasladım ve derin nefesler aldım .
Onu affetseydim böyle olmazdı, ya ona bir şey olursa, iyi mi acaba, şu an nasıldır ki, ameliyatta bir sıkıntı çıkarsa ben onsuz yaşayamam.
5 .saat neredeyse doluyordu 6. Saate dakikalar kalmıştı fakat ameliyat henüz bitmemişti.
Kalbim korku ile atıyordu fakat elimden hiçbir şey gelmiyordu. Çıldıracaktım.
Kapı açıldığında önce doktor dışarı çıktı ve Kuzey Yarkın 'ın yakınının dedi . Ben hemen öne çıktım ve hızla yanına gittim değerleri de peşinden geldi .
"Bizleriz "dedim
Bana baktı ve yutkundu suratında ki hüzünlü bakışda ne demekti
"Zorlu bir ameliyat oldu, buraya geldiğinde çok fazla kan kaybetmişti, ameliyatta tam 3 kez kalbi durdu "dedi
Ardından gözlerime bakıp
"Zorlu geçen saatlerin ardından... Ameliyat başarı ile tamamlandı fakat hayatı teklikesi devam ediyor ."
" Kurşun tam kaburgaya saplanmış iki santim daha yana olsaydı olacakları kurtaramazdık"dedi
Derin bir nefes aldı ve
"Şimdilik yoğun bakıma alıyoruz fakat her an herşey olabilir kendinizi herşeye hazırlayın"dedi ve gitti
Dengemi sağlamakta güçlük çekiyordum. Ameliyathanenin kapısı bir kere daha açıldı ve doktarlar Kuzey'i sedye ile götürüyorlardı . Yanından yürümeye başlarken dudaklarını sessizce hareket ettirdi anlamak için biraz daha yaklaştım ve fısıltı ile
"Afra'm, herşeyim,beni affet "dedi
Kendinde olmadığını biliyordum fakat kalbimdeki sızıya karşı koyamıyordum.
~ Bölüm sonu~