İlerleyen saatlerde annem "Giresun'a ilk defa mı geliyorsunuz?" Diye sordu.
Eda hanım "Ben ve çocuklarım ilk defa geldik ama eşim 2 kere daha gelmişti. Ben burayı çok sevdim.İstanbul çok gürültülü. Burası sessiz sakin. Köyler çok güzel. İstanbul'un temposunu yakalayamıyoruz artık yaşlandık. Bu yüzden burdan ev almaya karar verdik yazın 3 ay burda kalırız. 3 ayda olsa kafamızı dinlendiririz. Geçici olarak ev arıyoruz. İlerde hepten burda kalırsak villa yaptırırız." Dedi
"Aaa ne güzel. Bizim evin orda,yolun karşı tarafında ev var,bi yaşlı teyze orada yaşıyordu vefat etti. Çocukları da satılığa çıkardı. Oraya bakın isterseniz." Dedi annem
Eda Hanım "evet evet bakarız. Biran önce bulup almak istiyoruz. Şuanlık otelde kalıyoruz." Dedi. Bir süre daha sohbet ettiler. Masamıza Ahmet abimle yaşıt, beyaz tenli, siyah saçlı, kahverengi gözlü ve uzun boylu biri yaklaştı. Onun peşine de Kıvanç geldi.
"Ahh sonunda gelebildiniz oğullarım." Dedi Eda hanım.Onun peşine Yiğit bey "Bu büyük oğlum Atlas, küçül oğlumda Kıvanç." Dedi. Babam da bizi tanıttı.
Atlas abi"Kıvanç beyimiz yine uyuyakaldı. Bir daha onunla dışarı çıkmayacağım."dedi. Kıvanç sessiz kalıp gözlerini devirdi. Masada boş yer olan benim yanım ve Eda hanımın yanıydı. Atlas abi, annesinin yanına geçince mecburen Kıvanç ta benim yanıma oturdu.
Eda hanım ve Yiğit bey diğer misafirlerle konuşmak için gittiler. Annem "Siz okuyor musunuz oğlum." Deyip soruyu Atlas abiye yönlendirdi. Atlas abi "Ben polisim." Dedi
Kıvanç ise "Ben üniversite de inşaat mühendisliği bölümünü okuyorum efendim." Dedi. Peşine babam "Kaç yaşınızdasınız?" Diye sordu
"Ben 21, abim 25 yaşında efendim." Dedi Kıvanç. Babam "Aa Zeynep'ten büyükmüşsün. Zeynep 17 yaşında. Yaşından küçük gösteriyorsun. Bu arada efendim demene gerek yok. Amca, teyze ve abi diyebilirsin." Dedi
Annemde, babamı onayladı. Kıvanç'ın nazik konuşması ve gezmeye gitmiş olması aklıma, Recep sandığım kişiyi getirdi. Yok yaa, herkes nazik konuşabilir ve gezmeye gidebilir deyip kafamdaki düşünceleri attım.
Daha sonra yemek servisi yapıldı. Yemeğimi yerken yanlışlıkla Kıvanç'ın koluna vurdum. Koluda çatalına çarptı ve yere düştü.
"Ayyh özür dilerim." Dedim ve çatalını almak için masanın altına eğildim. Kıvançta benimle birlikle eğildiği için kafalarımız çarpıştı.
"Aaahh" dedim o da kısık bir homurtu çıkardı.
Alınlarımız birbirine değerken, Kıvanç elini kaldırıp parmak uçlarıyla benim acıyan kafamı okşadı. Gözlerimiz birbirine kenetlendi. Gözleri sanki beni hipnoz ediyordu. Ormanlarında kayboluyordum.
Baktıkça daha da çok bakasım geliyordu. O an yutkunma ihtiyacı hissettim ve yutkundum. Okşaması durdu ve o da yutkundu.
Bu sefer gözlerim Adem elmasına kaydı. Yavaşça Adem elması hareket etti. Dudaklarım istemsizce aralandı. Bakışları direk dudaklarıma kaydı.
Sanki gözler daha da koyulaşmıştı. Avına saldırmayı bekleyen bir avcı gibiydi. Bu sefer ben de onun dolgun, hafifi pembemsi dudaklarına baktım.
İçimde bir şeyler kıpırdamaya başladı. Kalbim sanki yerinden çıkacak gibi oldu. Bi cesaretle, dudağının kenarına bulaşmış yemek kırıntılarına elimi götürdüm.
Elim dudağının kenarına değince sanki transtan çıkmış gibi oldu ve gözlerini birçok defa gözlerin kırptı. Yemek kırıntılarını parmağımın ucuyla, sanki her an kırılabilecek bir şeye dokunuyormuşum gibi dokunarak temizledim.
İşim bitince elimi çektim. Dudaklarını, hafifçe diliyle ıslattı ve boğazını temizledi. Elini başımdan çekti ve yerde duran çatalı alıp eğildiği yerden doğruldu.
Ben de hemen doğruldum. Gözlerimi masada olanlara gezdirdim. Kimse bir şey farketmemişti. Yaşadığım bu 3 dakikalık olay ona 3 saat gib gelmişti.
"Kızımmm az önce ne yaşandı yaaa."
"Ben de anlamadım ki iç ses."
"Buralar alev aldı alevvvvv. Siz yanmışsınız yanmış beee."
"Çok abartma sen de beee."
"Ne abartması kızım. Doğrular bunlar."
"Oofff çok utanıyorum yaa."
"Dudağını kenarını silerken hiç utanıyormuş gibi değildin ama. Bütün aile burda olmasaydı ne olurdu çok merak ediyorum."
Akşam boyunca aklıma geldikçe yanaklarım kızardı. Olaydan sonra asla Kıvanç'
a bakmadım. 1 saat sonra evlere dağıldık.
~Bölüm sonu~
