Babamı takip edince bir taksi durdurdu arabaya bindiğimizde ağzını aramaya çalıştım ama hiçbirşey söylemedi. En sonunda ineceğimiz yere geldiğimizde annemin haylaha bu adam ne yapıyor gibi bana bakıyordu enson dayanamayıp anneme sordum "anne babam bizi nereye götürüyor " dediğimde " bilmiyorum? Bazen babanı anlamak imkansız oluyor" diye cevap verince gülmeye başladım babam arkasını dönüp bize bakınca annem al işte senin kızın dergibi babama bakıyordu.
En sonunda gülmeyi bıraktığımda annem sonunda der gibi bir nefes verdi ama bu kez gülmeme izin vermeden "birdaha gülersen eve döneriz" diyince resmen suratım asıldı. Aslında eve dönmek benim açımdan iyi olsada sanırım babamın açısından hiç o kadarda iyi birşey deyil.
En sonunda lunaparka gelince babama anlamaz gözlerle baktım. Anneme bakınca bana biraz yaklaştı ve "bizi niye buraya getirdi şimdi? " diye sorusunu yöneltince "bilmiyorum heralde biraz bizimle vakit geçirmek istiyor" dediğime Anneme de cazip bir cümle gibi geldiğini belirti. Annem babamın yanına doğru giderken telefonum beni eş geçer mi? Tabiki de hayır. Çıkarıp telefona bakınca Ecrinin aradığını gördüm demek ki Eda hemen vakit kaybetmeden bunlara yetiştirmişti. Telefonu açıp kulağıma yaslayınca Ecrinin "nerdesin" diyen sesini duydum "lunapark ta neden" dedim "tamam" diyip yüzüme telefonu kapatınca kendi içimden acaba herkes böyle benim yüzüme telefonu kapatmaya devam mı edecek diye içimden geçirdim.
