Gözlerimin gerçek dünyaya açılacağı zamanı beklerken soğuk havanın yüzüme çarptığı anda,
bir hayale dalmıştım. Uyanabilecek miyim? Gerçek dünyaya doğru adım atabilecek miydim? İnsanlara karşı daha yakın, hayata daha sıcak bakabilecek miydim? Bilmiyordum. Ama emin değildim, insanların kendinde olmadığı bir dünyada yaşamak garip geliyor ama bir yandan da belki bu sefer karanlık dünyadan uyanabilirim diyordum kendi kendime. Sonra bir çocuğun bana çarpmasıyla rüyadan uyanmıştım , hayır gerçek olamazdı, insanların sahteden gerçeğe geçiceğinden emin değildim alışmıştım bu sahte dünyaya. İnsanların sadece kendilerini düşünmelerine, hayatın bu soğuk rengine çoktan alışmıştım... Artık çok geçti.