Hayat.. kelime o kadar garip geliyor ki yaşamın bir parçası olmak, her gün farklı insanların yüzüne bakmak,hatta iç seslerini duyabilmek sahte dünyadaydı...
İnsanlarla konuşmak, duygularını ve düşüncelerini ifade ederken yüzüme bakmaları sahteydi. Bu dünya sahteydi bomboş bir kutunun içindeydim sanki ...
Her geçen gün daha farklı günlere, yeni hayata uyanmak garipti , ama anlamıştım bu dünyanın parçası olmadığımı insanlardan farklı olduğumu, beni farklı kılan şeyde buydu soğuk olmam ... hayatın içinde kırık bir cam parçası olmak gerçekten de zordu. Kabullenmem gereken herşeyi hayata evet diyerek öğrenmiştim ..
Şans mı?? Hayatta şans diye bir şey yoktu ya evet diyerek insan kendi sınavından geçerdi ya da hayır diyerek hayata son vermeye karar verirdi... İşte bu yüzden hayat beni seçti ben kaybettim. Kendimden, sevdiklerimden, herşeyden vazgeçtim.. evet diyerek dünyamı durdurdum böylece sahte dünyam başlamış oldu... Karanlık evrene geçiş yapmıştım.