Merhaba arkadaşlar★★
Bu bölümde kafam karıştı yüzden yanlışları manzur görün..
İyi okumarr
****
Ellerime değen soğuk metall, yanağıma değen ıslaklık daha niceleri oldu bugün hayatın bu kadar kötü olmasına dayanamıyorum ...
" Zeynep."
İçi gider gibi bakması dahada canımı acıtıyor du , herkes benim kadar şanslı değil bu konuda şu an elimde kelepçeler olsa bile onun arkamda durması beni mutlu ediyor du..
Koca elini kaldırıp yüzümü kavradığıda göğsüne yasladı, kokusunu daha yakından içime çektim, galiba uzun süre bu kokuyu istediğim zaman alamayacaktım..
" Ağlama artık senin inci tanelerin döküldükçe o adamı diriltip öldürmek geliyor içimden ."
Kafamı kaldırdığımda gözleri kızarmıştı. İçimde bir şeylerin akıp gittiğini hissettim. Nasıl hissedeceğimi bilmiyorum ne yapacağımı da , sanırım kalbimdeki adamı dinlemek en doğru idi .
" Ben yapamıyorum, korkuyorum"
Kollarını bedenimi sardığında dahada sokuldum yanından ayrılmak istemiyorum sanki ayrılsam her şeyin sonu olacakmış gibi . Saatlerce ağlamak istiyorum hayatım için .
" Bana bak "
Kollarımdan tuttuğunda aramıza mesafe bıraktı, yüzünü yüzüme yaklaştırıp sert sesiyle konuştu.
" Eğer ki bir daha senden korkuyorum yapamam gibi sözler duyarsam seni affetmem Zeynep bizim için oğlumuz için ayakta duracaksın , sen böyle yaptıkça benim için her şey dahada kötüye gidiyor."
Konuştu ama ben affetmem sözünde takılı kaldım gerçektende affetmezmiydi . Islak gözlerle ona baktığımda her ne kadar sesi sert çıksada gözleri öyle demiyor du.
" Sakın ayrılacağız sanma ben her gün seni görmeye geleceğim senden ve benden olan o küçük adamıda getiriceğim ."
Parıltıyla parlayan gözlerim o küçük adam için ölürdü ne kadar çok özlemiştim onu burnunda tütüyordu.
Hızla kafamı anladığım anlamda saldığımda dudakları kıvrıldı. Saçlarımı okşarken son sözünüde duydum.
" En önemlisi seni çok seviyorum bunu aklından da kalbindende çıkarma. "
Derin nefes aldığımda kalbim sıkıştı sanki, şu an ona doya doya sarılmak ona onu herşeyden çok sevdiğimi söylemek istiyorum ama elimdeki kelepçe buna izin vermiyor du. .
" Bende seni seviyorum Yaman hemde çok."
" Yüzbaşım sorguya alacağız şahsı"
Ondan ayrıldığımda elini sırtıma vermişti yavaş adımlarla sorgu odasına gittiğimizde ayaklarım geri geri gitmek istiyordu..
Odaya gelip sandalyeye oturdum ellerimi bacaklarımın üzerine koyup tırnaklarımı kazıdım iyi geliyordu sanırım.
Avukat sol tarafıma otururken Yaman ise sağ tarafıma oturmuştu . Ona fazla bakmak istemiyordum , bu kadar aciz olmamdan nefret ettim ve onun beni bu hâlde görmesini istemiyorum.
" Evet Zeynep hanım Sarp Özdağın sizin öldürdüğünüz ortaya çıkmıştır, otopsi raporu ve Çataldan çıkan parmak izi bunları söylüyor..."
Savcının dediğiyle yutkundum .
" Sizden isteğim Nedenini ve Olayları en başından anlatmanız yani tanıştınız vakitten başlamak en doğru olur."
Kafa salladığımda burnumu çekip derin nefes aldım. Ve omzumdadi bu yükten kurtulmak için ilk adımı attım..
" Sarpla tanıştığımda lise son sınıftaydım , annem beni onların evinde çalışmak için götürmüştü, halbuki maddi durumumuz çok iyidi. Serkan ve sarpla o evde tanışıp görüştük... o zamanlar bir şeylerin farkında değildim. Sürekli haplar alıyordum , sarpa yakındım daha doğrusu annem bizi yakınlaştırıyordu...Zamanla ilaçların uyuşturucu olduğunu anladım ve içmek istemedim bana her verdiklerinde gizlice atıyordum. Sarp zamanla garip bir hâl almaya başlıyordu beni sevdiğini söylüyordu ve ."
Boğazıma yumru oturdu sesim titredi o an ona bakma ihtiyacı duydum yeşillerim karalara değince doldu ama sonra hemen çektim.
Bu benim için fazlaca zordu ve tek seferde söylemek en iyisi olurdu.
" Ve bana yakınlaşmaya çalışıyordu. Bende kaçıyordum sürekli... Yıllar böyle geçti Zaman sürekli sarpın ve Serdarın işleriyle geçti. Bir ara uyuşturucu satmaya kalkıştılar benim üzerimden itiraz edince üstüme gelmeye başladılar korkmuştum ve ne yapacağımı bilmiyordum bir akşam birlikte yemeğe çıktığımızda ben bir yolunu bulup Şanlıurfa geldim. ."
Hayatımın dönüm noktası olan gece en doğru kararı aldığım zamanlardı...derin bir nefes aldığımda ona bakmadım bakamadım..
"iki gün kaldım burada çünkü Sarp annemi öldürecekti ve bunu kuzenim Tamere söylemiş oda bana söylediğinde Antalyaya gitmek mecburiyetinde kaldım."
" Buraya Şanlıurfa geldiğinde kimin yanında kaldın".
Savcının sorusuyla ıslak gözlerim onu buldu o kadar garip bakıyordu ki anlatılmaz acı çeker gibi ama öfkeliydi. O an sesini duydum.
"Benim yanımda kaldı savcım.."
Gözlerim tekrar masayı bulunca başımı salladım. savcının devam ediniz cümlesini duyduğumda benim için zor olan bölüme geldiğimizi anladım...
"Antalyaya gittiğimde sarp deliye dönmüştü resmen yaşadıkları eve ateşe vermişti. Garip bir hâl alıyordu ama sonra annem ve serkanın arasında geçen konuşmayı duyunca korkutum. Sarpın psikolojik sorunların olduğunu ikili karakter oynadığını söylediler. Beni sürekli depoya kitleyip gidiyordu daha sonra gelip özür diliyor kendini affettiriyordu.. aradan aylar geçtiğinde hamile olduğumu fark ettim.."
Bunca acının içinde umudu fark etmiştim kıyamet olacak o umudu . Çok korktum ölesiye hemde . Yamana baktığımda sanki daha fazla dayanamıyormuş gibi baktı ve hızla kalkıp sorgu odasından gitti.
Tekrar aktı göz yaşım .... Kendimi toparlayıp titrek sesimle devam ettim zorla.
"Fark ettiğimde kaç aylık olduğunu bilmiyordum karnım git gide şişiyordu bende anneme söylemeye karar verdim artık dayanamıyordum. Sarp ve annem hamile olduğumu duyunca şiddet uyguladılar aldırmaya çalıştılar ama 6 ay olmuş ben oğlumun olduğunu 6. Ayında öğrendim hastaneye götürdüler ve o zaman da düşürmek için bir çok şey yaptılar. "
Ben oğlumun kalp atış seslerini hiç duymadım, bana hiç ultrason fotoğrafı veremediler hiç kıyafet alamadım ona hazırlık yapamadım ama korumaya çalıştım ama o kadar acizdim ki bebeklerimden bir tanesini kaybettim
"8. Ay oldu ben o zamanlar depoda kalıyordum. Sarp uyuşturucu aldığı için bir akşam garip bir şekilde yanıma geldi. Uzlaşmaya çalıştım ama olmadı bana dokunmaya çalıştığında vurmuştu ve ben o gün doğum yaptım...ama hiç Hastaneye hastaneye götürmedi ."
o depoda ben oğullarımı bebeklerimi doğurdum acı çekerek yalvararak ben o gece bir kez dirildim ama bin kez öldüm..
Hiç gitmez aklımdan o gece bir oğlumun doğumu bir oğlumun ölümüydü . Soğuk duvarlar ardında yankılanan çığlıklarım hayla kulağımdaydı. O an yanımda kim vardı peki sarp beni o hâlde görmesine rağmen kılını kıbırdatmayan adi şerefsiz Sarp , şu an bir kez daha onu öldürdüğüm için kendimi tebrik ediyorum ama içimdeki acı sönmüyor.
O gün Yamacın sesini ve içimdeki çocuğun ölüm sesini duydum. O gece ruhuma kazınan yarayı gördüm.. ben Zeynep Aksoy çocuklarını bir depoda doğurup ilk bebeğini kaybeden kadın acı içinde kıvranan kadın ...
" Zeynep hanım zor biliyorum ama lütfen devam edin ."
Savcının sesiyle derin düşüncemden çıktım Ben her ne olursa olsun bir oğlunu o cehennemden çekip kurtaran kadınım . .
Titrek ellerimle göz yaşımı sildim Yaman'ın iki oğlu olduğunu birini kaybettiğini böyle bir yerde duymasını istemiyorum o yüzden başka bir zamana bırakarak, konuştum.
" Fazla detaya giremeyeceğim ."
*****
Oy ve yorumlarınızı bekliyorum canlarımm 💙🐣
